Dear you,
Ik heb eerder mijn stanleymesje weggeven, vrijwillig, aan een van mijn beste vriendinnen. Ik had ook een puntenslijper gesloopt en dat mesje daarvan gebruikt, maar die hebben ik op vakantie in een meer gegooid en die ligt nu ergens daar op de bodem.
Maar toch, wat mis ik een mes of iets in die richting. Ik pakte net mijn schaar, en niet de scherpe kanten door mijn vingers glijden. Niet dat die schaar scherp is, maar op een een of andere manier sneed ik mezelf wel in mijn vinger. Niks van bloed ofzo hoor, ik hoop alleen niet dat het opvalt.
Nog steeds, ik wil automutileren. Zoveel drang, maar ook zoveel mensen waar ik het dan eigenlijk aan uit moet leggen. Ik vraag mezelf af, maakt het me uit? Ik houd van fysieke pijn, omdat het de mentale pijn verbergt.
Mijn lippen zijn al helemaal kapot, uitgedroogd, gebarsten en open gescheurd. Ik kan niet meer, ik kan het niet meer, ik houd het niet vol. Een keer maar, het lijkt onschuldig, maar ik weet dat het dat niet is. Ik probeer me bezig te houden, leren, schrijven, muziek luisteren. Maar mijn hoofd is er niet bij, mijn ogen dwalen of naar mijn schaar. En ik denk na over waarom ik ooit mijn stanleymesje heb afgestaan.
Ik zit in de roes waarin ik altijd zit als ik wil automutileren. Ik herken het, maar ik weet niet hoe ik eruit moet komen. Afleiden kan niet, ik moet huiswerk maken en leren. Dat verplicht ik mezelf, maar ook school verplicht me dat.
Het tweede deel van de roes komt eraan, ik voel het aankomen. Ik vraag me af waarom ik nog leef. waarom ik zou ik het leven waard zijn? Ik wil mijn ogen sluiten en ze nooit meer hoeven te open. Eeuwig slapen. Dood zijn. Ik denk na over hoe ik suïcide zou plegen. Dan herinner ik mezelf, dat mijn beste vriendin me achterna gaat, als ik het zou doen. Ik schud mijn hoofd en zeg dat ik geen moord op mijn geweten wil hebben.
Sommige mensen gaan dood, zonder dat ze het willen. Vermoord, ongeluk, ziekte. Waarom zou ik niet in plaats van een van die mensen kunnen overlijden?
Ik ben blij dat het weer kouder is, dat ik weer lange mouwen kan dragen zonder dat mensen er naar vragen. Littekens verbergen, wachten tot ze wegtrekken. Geen herinneringen, geen vragen voor mij.
Ik hoop dat jullie begrijpen dat ik dit schrijf terwijl ik terwijl ik wil automutileren, dat ik gewoon opschrijf wat ik denk.
Me
JE LEEST
Stop mij
Não FicçãoZe schreef, maar wist nooit aan wie. Soms vertelde ze een stuk aan een bepaald persoon, maar meestal wist ze niet wie. Altijd was het aan jij of jullie, maar wie dat was. Ze was niet vrolijk, ze lachte bijna nooit. Niemand die ze helemaal vertrouwde...
