Stop mij

Hoofdstuk 16 ~ De warboel in mijn hoofd

Lieve jij,

Het is winter naar mijn idee. Ik heb het dagenlang koud en ik kom niet meer warm. Ik draag truien. 
Die truien geven mij een gevoel van veiligheid. Veilig, om opnieuw te snijden. Omdat ze de krassen toch wel verbergen. Als ik dit gevoel van veiligheid heb, is het lastiger om mezelf tegen te houden. 
Waarom zou ik als er toch niemand achter komt? Waarom niet, als het me beter laat voelen? Zelfs het schuldgevoel is beter dan hoe ik me voel. 

Ik heb komende maandag een gesprek met de GGZ over mijn behandelingsplan. Ik vraag me af of ze medicijnen gaan voorstellen. Want eerlijk gezegd ben ik tegen anti-depressia. Ik ben bang controle over mijn lijf te verliezen, controle over hoe ik me voel. 
Maar tegelijk, misschien helpt het wel. Ik weet er eigenlijk vrij weinig over, maar ik voel me er niet goed bij. De keer dat ik met mijn mentor even kort praatte, zei ze dat ze het eigenlijk wel aanraadde. Iemand die ze eerder als mentorleerling had, heeft het geholpen. 
Ik weet dat dat niet hoeft te beteken dat het mij in elk geval gaat helpen, maar ik ben er wel door gaan twijfelen. Misschien moet ik niet direct er nee tegen zeggen. Wat vinden jullie ervan?

Mijn moeder is een week voor haar werk weg, maar ik mis haar niet. Eigenlijk ben ik er wel blij mee, even wat minder vragen, even geen plagende of irriterende opmerkingen. Het geeft even rust. 
Misschien ligt het ook wel aan dat ik vandaag gevoelloos ben. Ik ben niet verdrietig, niet boos, maar ook niet vrolijk. Ik denk niet zoveel na, ik probeer alleen maar zoveel mogelijk te leren. Woorden komen moeizaam uit mijn vingers, maar mijn hoofd heeft de drang te schrijven. Te schrijven over hoe ik me voel, terwijl ik niks voel. 
Als ik zo niks voel, ben ik bang de controle te verliezen. Want ik heb nu vrij weinig controle. Ik staar een paar minuten en ik heb het niet door. Ik zit in een soort roes en eigenlijk is het ergens wel eng. Maar het geeft ook een gevoel van veiligheid, van een soort thuis. Een thuis waar even alle problemen weg zijn. Waar ik niet hoef na te denken. 
Ik wil uit deze trance raken, maar gelijk ook niet. Het voelt veilig, maar ik weet niet hoe veilig het voor mezelf is. 

Ooit zei iemand tegen mij, kun je dit verhaal op wattpad de GGZ niet laten lezen, als je niet kunt uitleggen hoe je je voelt. Ik kan inderdaad niet uitleggen hoe ik me voel, tot op het moment dat ik me zo voel. Maar dan verlies ik de vrijheid om hier in te schrijven.
Eerst dacht ik dat ik die vrijheid al verloren was zodra ik ervoor koos dat twee van mijn beste vriendinnen ervan te laten weten. Maar die vrijheid heb ik teruggewonnen door tegen mezelf te zeggen dat het mij niet moet uitmaken en dat ze zo juist kunnen weten hoe ik me voel. 
Maar als de GGZ dit leest zou ik ten eerste alles verwijderen en niet meer open kunnen schrijven. En dat is juist het idee erachter. Dat ik schrijf hoe ik me voel, om alles van me af te kunnen schrijven. 

Verschillende mensen hebben weleens tegen mij gezegd om een verhaal te schrijven vanuit mijn fantasie. Ik wil dit graag gaan doen en ik heb de laatste tijd ook zin om daaraan te schrijven, maar ik heb geen fantasie, ik kan geen verhaal of verhaallijn bedenken. Het frustreerd me, netzoals dat ik geen tijd heb om er aan te schrijven. Om gewoon maar wat woorden neer te gooien en te kijken waar ik uitkom. 
Ik schrijf liever met pen en papier, maar ik ben bang dat mijn ouders of mijn zus het dan lezen. Want ja, ze zijn zo asociaal om in mijn spullen te kijken. Ook ben ik bang dat ze ooit achter dit account op wattpad komen, ondanks dat ik zorg dat ze het eigenlijk niet kunnen terugvinden. 

Verder ben ik mezelf helemaal kwijt. Ik weet niet wie ik ben. Ik ben verloren in de mensen die ik speel. Verloren in het toneelspelen, om anderen niet teleur te stellen. Nu stel ik mezelf teleur, doordat ik niet weet wie ik ben. Ik wil weten wie ik ben, wat mijn mening over bepaalde dingen is. Ik laat mijn mening niet meer precies hetzelfde als die van mijn ouders zijn, zoals vroeger. Mijn mening is anders, maar hoe? Nu stem ik altijd maar in met mensen hun mening. Behalve als ik echt fel op tegen ben. 
Ik weet dan ook nooit meer iets zeker. Iemand wees me er laatst op, jij zegt eigenlijk altijd denk ik. Het klopt, ik weet nooit iets zeker. Dus ik zeg maar altijd denk ik of volgensmij. Maar het is irritant, om dingen nooit zeker te weten. Ik gok en gis naar dingen, maar ik ben er niet blij mee. Ik wil liever dingen zeker weten. Maar helaas is dat blijkbaar niet voor mij weggelegd. 

Als ik zo aan het leren ben vraag ik me af, wat is de toekomst voor mij. Of waarom leer ik Griekse woordjes? Wat heb ik daar later aan?
Ik weet dat ik als gymnasiast vele kansen heb, maar ik ben onzeker over de toekomst. Ik weet nog niet wat ik wil gaan doen, wat ik wil worden, welke studie. Ja ik heb alle kansen, maar ik weet niet wat. 
Maar voornamelijk ben ik onzeker over een ander deel van de toekomst. Komt er ooit iemand die van mij houd en kan ik zelf ooit verliefd worden? Is er iemand die zijn (of haar) toekomst met mij wilt delen? Wil ik kinderen? Hoe ga ik ooit de littekens op mijn armen aan iemand in de toekomst uitleggen, als ze blijven? Moet ik ooit vertellen over dit stuk uit mijn leven?
Heb ik eigenlijk wel een toekomst?

Xx van mij.