Cinemates Fanfic.

Josh 9

Ik zat met open mond naar haar verhaal te luisteren. Tot nu toe klonk het verschrikkelijk.

Ze ging weer verder: 'Ze stierf met een hartstilstand. En als je toevallig dacht dat ik er kapot van zou zijn, nou, dan heb je het mis. Natuurlijk heb ik van mijn oma gehouden, maar ze voelde nooit als een familie lid. Gewoon als een soort oppas, waarvan straks de ouders terug komen van een avondje stappen.
Ik heb een week of twee alleen gewoond met het lichaam van mijn oma, totdat er mensen achterkwamen. Ik werd met spoed naar een pleeggezin gestuurd, waar ik het niet echt naar mijn zin heb gehad.'

Ik merkte dat haar stem begon te trillen. Ze had het er duidelijk niet naar haar zij gehad, daar. Ze zat op het randje van een lichte huilbui. Ik aarzelde even, maar toen trok ik haar in een kleine knuffel. Ze knuffelde niet terug.

Ik had medelijden met haar.
Ik had ziek veel medelijden met haar.

Ze zag wat witjes toen ik haar even later weer uit mijn mini knuffel trok, maar ze had zo te zien niet gehuilt. Nóg niet.

'Rustig ademen,' fluisterde ik in haar oor.
Het meisje deed wat ik zei, althans, ze probeerde het. Na een tijdje lukte het haar en ging ze weer verder, met dezelfde stem die geen enkele emotie toonde.

'Laten we zeggen dat ik daar gewoon totaal niet gelukkig was. Het waren twee ouders met een kind van zes.
In die tijd toen ik bij hun introk... Ging het met mij een beetje de verkeerde kant op. Ik kwam in aanraking met roken, ging blowen, ging aan de drank, bla bla bla.
Ik ben er niet trots op.
Maar ik moet er wel bij zeggen dat ik toen al mijn tweelingzus kende. We waren inmiddels beide 11. Ze had altijd geweten van mijn avonden en vaak vertelde ik haar over mijn avonturen en belevenissen, als we weer eens afspraken, vaak ergens in de stad waar niemand ons zag. Maar ik merkte op een gegeven moment wel dat het haar nooit wat interesseerde. Ze zei altijd dat ze er nooit aan zou beginnen, ook niet als ze 18 zou worden. Maar ik trok me er nooit wat van aan. Op een gegeven moment ging het steeds slechter met me, en Riley - zo heet ze - merkte dat. Ze probeerde me te laten stoppen met blowen en vooral met de drank, waar ik geen goedkeuring voor gaf. Het waren mijn terugvallers als het weer eens tegen zat. Mensen die depressief waren gingen zichzelf wel eens snijden, had ik een keer gehoord. Dit was míjn uitweg.

Ik kwam nauwelijks meer bij mijn pleeggezin thuis en op een gegeven moment liep ik voor definitief weg. Ik ging bij mijn beste vriend wonen, die me in mijn ogen als enige op de hele wereld me begreep. Ik had eigenlijk helemaal geen contact meer met Riley. En toen ze me een keer huilend opbelde omdat ze vertelde dat ze op school in elkaar was geslagen, had ik niet eens opgenomen. Ze had ingesproken en ik had het een maand later pas beluisterd.

Dit brak mijn hart.
Zij was er altijd voor mij geweest, en ik was er nooit voor haar.'

'Sinds die dag, knapte er iets in mij. Alsof het toen pas tot me door drong waar ik mee bezig was.
Sinds die dag... Ging ik stoppen. Stoppen met alles waar ik mee bezig was. Mijn beste vriend was er voor me en hielp me, want hij had ook al een tijdje door dat het minder met me ging. Ik bleef ook bij hem wonen. Ik ging weer vaker naar Riley, sprak met haar af, praatten met elkaar en onze band werd stukje bij beetje weer beter. Ik heb er een half jaar over gedaan, maar ik was eindelijk gestopt met drugs en drank. Het enige wat ik nog deed was sigaretten roken, maar daar stopte ik ook al snel mee, dankzij Riley eigenlijk...'