Saloua & Nordine

4

Paar dagen later

Na een lange schooldag loop ik de school uit, ik loop langs een groepje jongens die aan het roken zijn, een andere weg naar de auto van Nassim is er niet. De jongens gooien uit respect hun sigaret weg. Ik krijg er een glimlach van op me gezicht terwijl ik langs hun loop en naar de grond blijf staren. Roken is echt heel slecht. Ik kijk voor me uit en zie Nassim, dit keer in een witte range rover. Ik hoor de meisjes die naast me lopen praten over Nassim en ze zien mij zijn richting oplopen. Een van de meisjes houd me tegen. 'Pardon? Mag ik er langs?' Ik kijk dr geïrriteerd aan. 'Ik wilde je even zeggen dat die jongen waar je nu in de auto gaat stappen veel te knap is voor jou, zal ik een foto van je maken soms? Meisje met Ghimaar die bij jongen in stapt? Waar gaan jullie heen? Shisha lounge zeker? Club Blu? Schat hij is al van mij' het meisje kijkt me heeeel zelfverzekerd aan. Ik begin kapot hard te lachen. De vriendin van het meisje kijkt me vies aan. 'Wat lach je nou lelijkerd? Bang omdat je betrapt bent?' Kijkt ze me spottend aan 'Sorry? Die jongen daar in die auto is mijn broer ja?' Krijg ik er met moeite uit terwijl ik lachend naar Nassim's Range rover wijs. Het meisje wordt rood. 'Owh wist ik niet.' Ze draait zich om. 'Nou dan weet je dat nu wel' ik ga helemaal stukkkk. Nassim heeft fans.

Ik stap Nassim's auto in en hij kijkt me vragend aan. 'Je hebt fans.' Zeg ik kortaf en gooi de deur achter me dicht. Nassim begint te lachen en begint te rijden. Het is inmiddels vrijdag. Ik kijk uit het raam en ben ver in gedachtes. 'Sellie?' 'Mhm' 'wil je naar papa?' Ik draai me gelijk om. 'Wat?' 'Of je naar papa wilt.' Nassim kijkt gefocused op de weg. Ik zie mijn vader alleen in weekenden, ik zou hem morgen dus kunnen zien, waarom wilt hij dat ik er vandaag al naartoe ga? 'Uh, waarom?' 'Papa moet morgen op zakenreis naar Colombia voor twee weken, even doei zeggen.' Nassim neemt een scherpe bocht naar een weg waar ik liever nooit meer op rijd. Trauma.

Flashback
'NASSIM, NASSIM WAAAR BEN JE?' ik loop alleen door een groot bos in het donker met een kalashnikov in me ene hand en een slachtmes in het andere. Het pand van mijn vader heb ik achter me laten liggen. Vijanden van me vader stormde onverwachts het pand binnen, Nassim trok me gelijk mee naar een ondergrondse uitgang en stopte dit in me hand voor de zekerheid. Hij rende snel het bos in, ik achter hem aan, maar ben hem kwijt geraakt.
Hoe kom ik dit bos uit? Ik kijk om me heen en zie alleen maar zwart voor me ogen. Ik bots tegen iets hards en val op de grond. Ik land op een tak en schreeuw het uit van de pijn. Eenmaal gestopt met het schreeuwen hoor ik een diepe stem. 'Heb ik je pijn gedaan meisje?' Ik kijk omhoog en kijk recht in felbruine ogen. 'Wie ben jij?' Zeg ik stotterend. 'Noord is de naam...' het gedaante glimlacht breed. Het enige wat in deze donker zie zijn zijn felbruine ogen en spierwitte tanden. Hij hielp me omhoog en we lopen naar een snelweg. Op die snelweg zit de auto van Nassim. De gedaante heeft inmiddels een bivakmuts op dus ik kan niet zien wie het is. Ik omhels Nassim en bedankt Noord. Toen ik de auto in wilde stappen hoorde ik een auto heel hard onze richting op rijden. Het is inmiddels de snelweg, dat is normaal zou je denken, na een paar seconde hebben we door dat de auto ons wil aanrijden en rennen we terug het bos in. De auto botst hard tegen die van Nassim die er nog geparkeerd stond en ze zijn allebei kapot, waarschijnlijk dacht de bestuurder dat er iemand in zat. We zijn gelukkig alle 3 nog heel. Nassim rent terug naar de 2 kapotte auto's en ik loop achter hem aan. Ik zie een lijk in de auto. Die lijk kijkt me met grote ogen aan en voor de rest zie ik alleen maar bloed.

Einde flashback

Ik krijg rillingen. Op deze snelweg was het ongeluk. Op deze snelweg was dat lijk. We gaan er echt heen, we gaan echt naar papa. In het pand van mijn vader heb ik een eigen slaapkamer die zelfs groter is dan die ik thuis heb en zelfs een eigen woonkamer die ik deel met Nassim. Ik zie de precieze plek waar alles zich heeft afgespeeld en krijg er tranen van. Nassim merkt het op en pakt me hand. 'Saloua het is al goed, niet huilen Saffi, die man wilde ons vermoorden, hij was de vijand van papa. Er zat niks goeds in hem.' Nassim's gezicht is nog steeds gericht op de weg. 'Ik weet maar het lijkt de dag van gister.' Ik veeg me tranen weg en zie dat Nassim Qu'ran op zet. Surah Al Kahf gereciteerd door Maher Al Muaiqly, Nassim weet precies wat mij rustig maakt.

Aangekomen bij het pand wacht ik even voor ik uit stap, zoveel herinneringen, zoveel meegemaakt hier. Een en al trauma. Ik heb beseft dat het leventje dat mijn broer en vader leven bestaat uit leven met de dag. Je kan elke seconde dood, maar je kan ook elke seconde geld verdienen, het is maar net vanuit welk perspectief je het bekijkt. Ik persoonlijk zit nog steeds met zoveel vragen, wie is Noord? Waarom haten die vijanden van me vader me vader zo erg dat ze mij dood wilde hebben? Waarom gaat me vader naar Colombia? Hij heeft zoveel werkers waarom gaat hijzelf. Ik stap uit en loop richting het pand waar 2 gespierde mannen voor staan. Ze glimlachen zodra ze me zien. 'Saloua.. welkom terug.' Lacht een van de twee. Grote tattoos, gouden tand en zilveren kettingen. Waar ben ik beland?
La hawla Wa quwatta illah Billah.
Nassim groet de mannen en pakt mijn hand, yallah Bismillah..