Σε ενα μικρο δωμάτιο,που το μόνο που μπορούσες να δεις ήταν ενας λευκος τοιχος,και να ακούσεις τα κλαμματα των ασθενών ,εκεινη πονουσε περισσότερο ψυχικα παρα σωματικα,ειχε μολις νικησει τον θάνατο με την βοήθεια του έρωτα της και ευχοταν να πεθάνει και να πάει να τον βρει...μα είναι γραφτο τους να είναι χωριστα ακομα και στον θάνατο δεν θα είναι ευτυχισμένοι...
ενοιωθε πως βρίσκεται σε ένα μερος που μυριζε κλεισουρα,ενοιωθες πως δεν υπηρχε οξυγόνο.Απεναντι της υπηρχε μόνο μια καρεκλα και πανω σε αυτην καθόταν ο αορατος ιμανουελ που προσευχοταν για την υγεια της.Κοιτουσε με προσοχή το μηχάνημα με τους παλμους της καρδιας της,ηταν τοσο αδυναμη τοσο ευαλωτη δεν μπορουσε να την βλεπει έτσι..
"Που ειναι η δυναμική τζειν που ήξερα?ανοιξε τα ματια σου..."
σηκωθηκε και την πλησιασε με αργα μουδιασμενα βήματα,πρωτη φορά στη ζωη του ενοιωθε φόβο,παγωμενος ιδρώτας ελουσε το αορατο κορμί του που αυτο ηταν σχεδον αδύνατον και ομως συμβαινε στην πραγματικότητα...
Της άγγιξε απαλα τα λευκά μαγουλα της με στοργη και της εδωσε ενα φιλι στα παγωμενα της χείλη..τα φτερά του τρεμοπαιζαν απο τα χρώματα, το γκριζο χρωμα που ειχαν ασπριζε για λιγο μα στο τελος άλλαζαν και γινονταν σε αυτο το περίεργο γκρι βαθυ χρώμα που είχαν..
.........
"Μαμα να βάλω το ασπρο μου φορεμα σήμερα? Θα συναντιθω με τον ιμανουελ και θελω να ειμαι ομορφη"
"Ναι παιδι μου "
Βγηκε εξω και έτρεξε μεσα στο δασος,ο αερας επερνε πισω τα σπαστα μαλλια της και το λευκό φορεμα της . Ξαφνικά αρχισε να βρέχει ολο και περισσοτερο κανοντας την μουσκεμα..
Σηκωσε τα χερια της ψηλά και αρχισε να κανει κυκλους,να γελαει και να νοιωθει ευτυχισμένη,μέχρι που τον ειδε να έρχεται απο μακριά,τα χερια της προσγειωθηκαν στην ιδια ευθεια ,δεν ήξερε τι να πει,ο ιμανουελ ερχόταν απο μακρια με ενα μελαγχολικό χαμόγελο και τα δακρυα του εσταζαν σαν το ποτάμι..
ηταν οπως τοτε,ηρθε μια φλασια στο μυαλο της..τοτε που μοιραζε αυτα τα φυλλάδια που χτυπησε την πορτα του σπιτιού του,ηταν χωρις μπλουζα και το παντελονι του ηταν μουσκεμα..στην αρχη φαινοταν θετικός μα στην πορια φερθηκε παραξενα,τα λογια του την πληγωσαν σαν μαχαιρι στην καρδια..
Αυτός δεν ήταν ο λόγος που θολωσαν τα ματια της? Αυτος δεν ήταν ο λογος που την χτυπησε αυτο το καταραμένο αυτοκίνητο?δεν μπορουσαν να ναι μαζι..αυτοι οι δύο δεν μπορούσαν να ενωθουν ,ηταν απο αλλους κοσμους ,ενας τετοιος ερωτας θα ήταν η μεγαλύτερη τιμωρία τους μα και η λύτρωση τους ταυτοχρονα
