Ενας μαυρος καπνος τον ειχε περικυκλωσει και δε μπορουσε να κάνει βημα ούτε μπροστά μα ούτε και πισω,το ιδιο και εκεινη...
Ενοιωθε λες και επαιζε μια ταινια σε επαναληψη μια βουβη ταινία δίχως νοημα..
"Τζειν ελα σε μενα γρήγορα δε θα αντέξω "
"Μανωλη??? Μανωλη που εισαι δε μπορώ να σε βρω"
"Τζειν ακολουθα την καρδια σου,παλεψε..θα σε περιμένω "
Ανοιξε με κομμενη την ανασα τα ματια της καθως ενας βαρυς πονοκέφαλος την εριξε σε ενα μαυρο κενο,δε μπορουσε να θυμηθει γιατί αυτά τα μηχανήματα ηταν γυρο της,δε θυμόταν τίποτα,γυρισε το κεφαλι της στα πλαγια και ειδε τον συν ξαπλωνενο στο διπλα κρεβατι οπως τοτε που πρώτογνωριστικαν,και τοτε θυμήθηκε...
Δεν υπήρχε χρόνος για χασιμο,παρελειψε τον φοβερο πονοκέφαλο και εβγαλε οτι ειχε απο πανω της ελευθερωνοντας τον εαυτό της απο οτι μηχανημα την δεσμευε,σηκωθηκε με θυμο προς το μερος του και κοιταξε τα ελαφρώς κλειστά του ματια
"Συν..."
Ανοιξε τα ματια του και αλλαξε αμέσως την έκφραση του κοιταζοντας την προκλητικά
"Ηξερες που μαχαιρωθηκες ηξερες τι εκανες"
"Πως ξες? Αγαπη μου..."
"Κομμενα τα αγαπη μου,απο εδω και περα δε θα τα βαλει κανενας σας μαζι μου θα σας σκοτωσω"
"Χα εσυ?δε μπορεις να πειραξεις μύγα"
"Λεγε που ειναι ο μανωλης "
"Τι χάρη θα μου κανεις?"
Τον επιασε απο τον λαιμο του κάνοντάς τον να ανοιξει διαπλατα τα ματια
"Που ειναι? Τι του κανατε?"
"Τον κρατάνε με πλαστα χαρτια θα στα πω ολα αρκει να μου κανεις μια χαρη"
"Θελω να μαθω τα παντα "
.......................................................................
Μεσα στο σκοτάδι δε μπορουσες να διακρινεις και πολλά,μονο πονο ενοιωθες και μια παγωνια στη ψυχή σου,αραγε ήταν καλά εκεινη? Και το παιδι τους??
Το μαστιγιο του τρυπουσε την σαρκα σαν πολλαπλές μαχαιριες ,ειχαν βαλει στοχο να τον βγάλουν απο την μεση βασανιζοντας τον μα καθε φορα που τον χτυπουσαν εκεινος χαμογελουσε φερνοντας στην μνημη του το χαμόγελο της,η σιδερενια πορτα ανοιξε για αλλη μια φορά φανερωνοντας εκεινο τον αλητη που τον χτυπουσε για αλλη μια φορα
