" προλάβαμε τελευταία στιγμή αλλα το παιδι ειναι ιδιαιτερα αδυναμο και χρειάζεται μεγάλη προσοχη και θα πρεπει να έρχεστε για συχνό επανελεγχο"
Το χαμογελο του αστραψε τοσο πολυ,ηταν ευτυχισμένος δε θα την αφηνε να παθει ξανα κακο.
"Ποτε θα ξυπνήσει γιατρε? Και γιατί είναι τοσο χλωμη?? Έχασε το Χρώμα της"
"Εχασε αιμα και ειναι απο το σοκ το μονο που εχετε να κάνετε είναι να της δινετε δύναμη ψυχολογικα"
Την σηκωσε στην αγκαλια του και την πειρε μεχρι το σπιτι τους την ξαπλωσε απαλα και εμεινε να κοιταει χαμένος το όμορφο πρόσωπο της..
Ξαφνικα εκανε μια αποτομη κινηση με το κεφαλι της και αρχισε να κλαιει
Ανέβηκε απαλα απο επανω της και εκεινη άρχισε να τον χτυπαει δυνατά στους ωμους και να παραμιλαει στον υπνο της
"Άφησε με"
"Τζειν τζειν ξυπνα εγω ειμαι "
"Μανωλη άργησες " ελεγε μεσα στους λιγμους της
"Τζειν εγω ειμαι ο ιμανουελ σου δεν σε αφησα ποτε"
Ανοιξε σοκαρισμενη τα ματια της και τον κοιταξε με κομμενη την ανασα,άφησε το κεφάλι της να πέσει πισω μαζι με τα δάκρυα της
"Πεσμου οτι δεν εχασα το παιδι μας ,πεσμου οτι ηταν ενα κακο ονειρο"
Εκεινος χαμογελασε και της αφησε ενα απαλο φιλι στο μέτωπο
"Δεν το χάσαμε θα σε κανω να ξεχάσεις οτι περασες,συγγνώμη που δεν εφτασα εκει εγκερα και πονεσες εξαιτίας μου"
Σηκώθηκε απαλα νοιωθωντας ενα κάψιμο στη κιλια της,εκλεισε σφιχτα τα ματια της
"ΜΗ ΤΖΕΙΝ ΣΙΓΑ "
"αλήθεια είναι ζωντανό???"
"Ναι αλλα απο εμας εξαρτάται δεν θα κανεις βημα ολους αυτους τους μήνες οτι χρειαστείς θα στο φέρνω εγω"
"Δε μπορω να περπατησω λιγο?"
"Ναι αλλα σιγά ,ειλικρινά αν νοιωσεις πονο θα μου το πεις"
"Τώρα ομως θα με ακούσεις και δεν θα περπατας για λιγο,σου εχω μια εκπληξη"
Την σηκωσε στην αγκαλια του βάζοντας την στο μπανιο και βγάζοντας της απαλα ενα ενα τα ρούχα της χωρις να παρει ουτε μια λεξη απο εκεινη,αυτο σημενει πως δεν ηταν καθόλου καλα και επρεπε να κάνει κάτι γι αυτό..
Αφησε τον αφρο να κυλισει επανω της και αρχησε να την χαιδευει απαλα κανοντας την να κλείσει τα ματια, στη πλάτη, στους ωμους και ύστερα εφτασε στη κοιλιά της και εκει σταματησε
"Η κορη μας θα γεννηθεί γερη και δυνατή σαν εσενα θα δεις"
Εκεινη εριξε το κεφάλι της πισω αμιλητη και του κρατησε το χερι..
Αμεσως της αστραψε μια εικόνα στο μυαλό με τον συν να προσπαθει να κάνει κακο στο παιδι της,πιστεψε σε εκεινον που νομιζε πως ηταν φιλος της,ύστερα της ηρθε μια εικονα στο μυαλό με εκείνον, που τον τρυπουσε αυτο το στυλετο ξανα και ξανα μεσα στη σαρκα του και της φωναζε να φυγει για να σωθεί...
Εσφιξε περισσότερο το χερι του και το προσωπο της αλλαξε σε μια εκφραση πονου
"Τζειν?"
Την αφησε και γύρισε με μια πετσετα στα χερια του,την τυλιξε σηκωνοντας την επανω του και την εβαλε απαλα επανω στο κρεβάτι μα εκεινη εδειχνε να ειναι αλλου,κουνησε παιχνιδιαρικα το κεφαλι του σε εκεινη τραβοντας της την προσοχη
"Χμμ τι να φορεσω εγώ στην όμορφη γυναίκα μου??"
Εκεινη σηκωσε αδιαφορα τους ωμους της και αρχισε να γελαει δυνατά
"Ελα διάλεξε κατι μανωλη ντρέπομαι "
Διαλεξε ενα μπλε φορεμα στο χρωμα της θαλασσας και την πλησιασε,τραβηξε την πετσετα απο πανω της και της το φόρεσε απαλα
"Μπορείς να σηκωθεις για λιγο μωρο μου θελω να σου φτιαξω το φερμουαρ"
Σηκωθηκε απαλα και ετοιμαστηκε να κανει ενα βημα
"Μη τζειν δε κανει "
"Μπορω να το κανω"
Εκανε ενα μουδιασμενο βημα μπροστά και σταματησε αποτομα κρατωντας την κοιλια της σφιχτα,εκεινος την σήκωσε με ευκολία πανω του
"Στο είπα τζειν οχι αλλος πονος"
Περπατησε μεχρι την μεγάλη αυλη εξω ωσπου αντικρισε μπροστά της ενα μικρο τραπεζακι με αναμμένα κερακια και δυο ποτηρια με κρασί,η ατμόσφαιρα σε υπνοτιζε καθως το τραγουδι ηταν συνοδεία στα αυτια σου σε αυτο το κλίμα
"Θες να χωρεψουμε κυρια τζειν? Μου δίνετε αυτο τον χορό??"
"Μα πως??"
"Οταν θελεις μπορείς να κανεις τα παντα "
Την σηκωσε και την εκανε στροφες πιάνοντας της το χερι απαλα,εκεινη εβαλε το κεφάλι της στο στερνο του καθώς πειρε μια βαθια ανασα αποθηκευοντας το αρωμα του στα πνευμονια της
"Τζειν μου? Σου αρεσει?"
Απαντηση δε πειρε
"Τζειν?"
Εσκυψε να κοιταξει και εκεινη κοιμοταν σαν παιδι ασφαλισμενη στην αγκαλια του.....
