4 days to go before Christmas!
Good luck sa mga may maraming inaanak kagaya ko. Naka-36 na pala ako. May anim na humabol. Anyway it's my pleasure. (Ngiting tabingi. Lol)
Short update only para naman may matawag na "update" kahit papaano. Haha.
May kasunod pa na short lang din.
Saglit lang.
HENRY'S POV
They kissed!
Kita ng dalawa kong mga mata kung paano naghînang ang mga labî nila.
Nasaksihan ko ang pagpikit ng kanyang mga mata habang nakikipaghalîkan sa ibang lalaki.
I curled my upper lîp to keep my self from speaking. My mind whirling with thoughts that only made me assume the worst.
The feeling of jealousy was growing into my skin, filling my blood. My eyes went dark, my mouth became a straight line.
I had mixed emotions of anger and sadness.
Fury swirled like a red tide within me, rising to choke them both.
My breath became harsh and shallow.
My hands automatically curling into fists at my sides, itching to swing out and put a dent in the wall beside me.
She's mind!
Paano niya nagawa sa akin ito?
Kaya ba bigla-bigla na lang siyang nakipagkalas sa akin?
Damn it! Damn, fûcking fûcker!
Gusto ko siyang hablutin mula sa pagkakayakap ng lalaki pero tila nakapagkit ako sa aking kinatatayuan.
Gusto kong lumikha ng ingay para ipaalam ang aking presensiya, gusto kong isigaw mismo sa mukha ni Mei Ann na nasasaktan ako sa tagpong naabutan ko ngunit tila namanhid ang buo kong katawan.
Thoughts of hurting her, thoughts of humiliating her in front of these people came to my mind. Pero ni isa sa mga isiping iyon, hindi ko nagawa.
All I know is that I was consumed with pain. Too much pain!
My heart is broken.
It feels like somebody took my heart and dropped it into a bucket of boiling tears. The pain feels like it physically broke. My stomach turns and it feels like all the butterflies just died.
Mas lalong nagpuyos ako sa galit nang maghiwalay ang mga labî nila't nagtitigan sila sa mata.
Mariin akong napapikit. Ginantihan niya lang ako. Pinaniwala ako ni Mei na nakalimutan na niya ang nagawa kong pagtataksil noon. Naniwala ako na mahal niya pa rin ako.
Naniwala ako na totoo ang lahat ng ipinakita niya sa akin.
Na walang halong pagkukunwari
One day, we were a passiōnate couple and the next... she told me that she's no longer happy.
Naniwala ako sa relasyon na meron kami.
I invested in it. Time, emotion, energy.
Pero nabale wala ang lahat.
Kahit maling paraan, ginawa ko pa rin para ipakita sa kanya na hindi ako ganun kadaling sumuko. Subalit ganito lang pala ang kahahantongan.
I opened my eyes. Pero mas lalong sumama ang loob ko nang makilala ko ang lalaki.
Licos Quadrazal!
Naningkit ang mga mata ko nang tanguan ako ng hayop.
Pakiwari ko, kinukutya ako ng gago. Parang sinasabing panalo na ito.
Nadako ang mga mata ko sa magkahawak nilang kamay.
Kaysarap putolin, damn it!
Bumilis ang aking paghihinga.
Naramdaman ko ang paninikip ng dibdib ko nang mag-angat ng mukha si Mei.
Matinding pagkabigla ang rumehistro sa kanyang mukha pagkakita niya sa akin.
Hindi kabawasan sa galit ko ang pagbalatay ng lungkot sa mga mata niya. Fûck, the last thing that I want right now is to see her looking at me with those compassionate eyes. As if she's stressing that she put me through this pitiable condition.
My face was contorted in fury and my eyes sparkled with ferocity.
My mouth began to form the words my mind was screaming.
"So, I see you're having fun without me."
My voice was dark and the acid was practically dripping from the corners of my mouth.
Nagbawi siya ng tingin at yumuko.
Ibayong galit ang naramdaman ko. Hindi siya makatingin sa akin, hindi niya kayang salubongin ang nanunumbat kong titig. She looked away as if admitting na tama ang sinabi ko. Gusto kong sumabog sa galit. Of all people, si Quadrazal pa! Kaibigan pa Danreb!
"What a surprise! Tignan mo nga naman. Hindi ko inasahang makikita kita sa kasal ni Danreb, John Henry Acosta. Pero mas lalo kong ikinagulat ang presensya mo dito."
Bumaling ang paningin ko kay Quadrazal. Nang-uuyam ang paraan ng pagkakatingin nito sa akin na sinuklian ko ng nagbabagang tingin.
I didnt say a word. Nagsukatan kami ng nanghahamong tingin para sa isa't isa. Kuyom na kuyom ang aking mga kamao. Gusto ko itong suntokin, paduguin subalit natigilan ako nang magsalita si Mei
"Licos. W-we need to go now."
Fûck! The words that she spoke were like daggers into my heart that I had never felt before.
Nanatiling nakatuon ang paningin ko kay Mei Ann but she avoided my intense gaze.
Nakayuko siya hakbang humahakbang sila ni Quadrazal palapit sa nakabukas na pintuan na kinatatayuan ko.
Sa bawat hakbang niya ay mistulang patak ng tubig na unti-unting nasasaid.
Tumabi ako para bigyan sila ng daan paalis.
There's no use of preventing her from leaving.
Ito ang gusto niya. Itong lalaking ito ang pinili niya kaya hahayaan ko na silang umalis.
The room was deadly silent.
Nang matapat siya sa kinatatayuan ko, mahigpit kong hinawakan ang braso niya. I grabbed her arm so tight!
Gusto kong iparamdam sa kanya na humawak pa rin ako hanggang sa huli. Na hindi ako bumitaw agad.
Mahigpit at tila gustong bumaon ang mga kuko ko sa kanyang balat. Ganito siya sa akin. Baón na baón siya. Nakamarka na. Kaya yong sakit, tagos na tagos.
"You are a cage and I am a bird."
I managed to say. I didn't care if I sound bitter.
Basta ang alam ko, kulong na kulong ako ngayon sa sakit. Kahit kabawasan man sa pagkalalaki, kahit masaid ang natitira kong pride, gusto kong malaman niya ang nararamdaman ko ngayon.
"You are..."
I paused. Hinintay kong mag-angat siya ng mukha para tignan ako subalit nanatili siyang nakayuko. Ni hindi niya ako matapunan ng tingin.
My pain rose like a high tide.
"You are....psy...co...logically... damaging to me."
I muttered.
Tila mababaliw ako. I don't know how can I get over her.
Mas hinigpitan ko pa ang pagkakahawak sa braso niya, secretly sending a message that I want her to meet my gaze. But still, she kept those eyes on the floor.
I know that every word I say just goes in her one ear and straight out the other. Her eyes are sealed shut and I know she won't be bothered to open them for me.
I have mine open wide to see her but she chose to squinch her her eyes closed. For me.
"I will probably allow a few more tears to fall down tonight in your honor, Mei Ann. I will most likely shed more when I listen to a song we used to listen or see something I know would make you laugh. But I will be OK. I will be OK because the love inside of me is strong and true. I will be OK because no matter how many people trample on my heart, they will never take my love. No one can, not even you. You chose this. Sino ba ako sa'yo para magpapigil ka sa akin na umalis."
My breathing became harsh. I looked up to suppress a single tear. Then I let go of her arm.
I was blinded by love, I was so caught up with her, I opened up my heart, soul and life to her, then in a split second, parang lobo lang na pumutok sa ere ang lahat.
I considered our relationship as a belief and when she broke up with me, it's like my belief was a false one. It was shattering because of a broken trust. I trusted that it would last or be better.
The world is indeed a cruel place sometimes, for one moment, we are weak and we are out of the game.
I slammed my fist into the wall.
There was no pain. It brought me back to the reality of the present.
Her absence in my life.
BINABASA MO ANG
MORE THAN A MOUTHFUL
Romance"Don't be jealous, Pocky. That was nothing. I'm a man. Normal lang na maglaro ako minsan. Ine-enjoy ko na ang natitirang mga araw ng pagiging binata ko." Niyakap niya ako mula sa likuran pero binaklas ko ang mga braso niya. "Selosa." Tila nang-aasar...
