"Don't be jealous, Pocky. That was nothing. I'm a man. Normal lang na maglaro ako minsan. Ine-enjoy ko na ang natitirang mga araw ng pagiging binata ko."
Niyakap niya ako mula sa likuran pero binaklas ko ang mga braso niya.
"Selosa."
Tila nang-aasar...
Oops! Ang larawang ito ay hindi sumusunod sa aming mga alituntunin sa nilalaman. Upang magpatuloy sa pag-publish, subukan itong alisin o mag-upload ng bago.
MEI'S POV
(15 weeks pregnant)
I was incredibly tired. I would crawl through the work day, went back home in a fog and collapse in the bed for the rest of the evening. May sandali na nag-iiyak ako dahil sobrang nakaramdam ako ng gutom but everything sounded terrible and I got nauseous and had no energy to feed my self. I hated feeling that useless and pathetic. It just made it worse. I used to be self-reliant and very independent person, so being that immobilized was awful.
Henry tried very hard to find something that I could eat but mostly, crackers, vegetable salad and apple lang ang nakakain ko na hindi ko isinusuka. I've also started having an aversion to the smell and taste of seafoods which really, really sucks. Naging paborito pa man din namin ni Henry ang sinigang na hipon at spicy crab ni Ate Tess. I'm not going to be able to eat it or even sit near it or anyone eating it.
Garlic and onion are the worst offenders. Last night, Henry brought home soy-garlic pizza. Pagkabukas pa lang niya sa box, bumaligtad na ang aking sikmura. Sobrang nanghina ako sa pagduduwal.
Aside from seafoods, onion and garlic, I was incredibly affected by strong perfumes, public bathrooms, everything was so annoyingly odorous. I really hated that part. I was so easily bothered and distracted by odors I couldn't control.
"How are you feeling?" Henry asked worriedly. Dinala niya ako sa Olive Garden for lunch.
"I'm so, so hungry and a bit nauseous." Saglit kong tinignan ang menu book then walang kagana-kagana ko itong inilapag sa table.
"I don't know what to eat, Henry." Binuksan ko ang hand bag ko at naglabas ako ng crackers. Alam kong sobra-sobra ang effort niya para mapakain lang ako ng tama. Kung saan-saang restaurant niya ako dinadala, pinapaluto niya sa chef namin ang mga masustansiyang pagkain na nababasa niya at in-advise ng doctor na kakainin ko. Sinikap din niyang matutunan kung paano gumawa ng ginger tea para sa akin para guminhawa ang pakiramdam ko tuwing nasusuka at nahihilo ako. Naging sobrang picky din ako sa pagkain. Kahit gusto ko mang mag-crave ng kung ano-anu, hindi ko naman mapilit ang sarili ko.
"Mei Ann, you'd actually lost weight. The doctor was very quick to inform us that this was not a good situation. You need to eat. Something healthy." May nahihimigan akong frustration sa tinig niya.
"I know!" Paangil kong sabi. "Pero ano ang magagawa ko kung wala akong gustong kainin maliban sa apple, crackers and some vegetable salads? Sa tingin mo hindi ko alam kung ano ang nakabubuti sa amin ni baby? I'm not stupid, Henry! Kasalanan ko ba kung naduduwal ako sa amoy ng mga pagkain na gusto mong kainin ko?"
"I'm just worried, you know. You need to eat healthy foods. Kailangan ng nutrients ang katawan mo." Alam ko nga! Paulit-ulit lang? Naririndi na ako! Pinanggigigilan kong kagatin ang hawak kong crackers.