CİHAN 🚬

Tesadüf

Afra, biraz daha kendine gelince ikilinin karşısına oturmuştum. Benim heyecanım geçerken karşımdaki oturmuş pür dikkat bana bakan Afra'nın heyecanı biraz daha artıyordu. Fatih de sanki bana güvenmiyormuş gibi kaşları çatık vaziyette duruyordu. Benim buraya gelme amacım kuzenimdi umarım ki Afra aradığım kişidir aksi takdirde beklemekten yoruldum. Bir an önce kuzenime sarılmak istiyordum.

"Bana bu bilgilere nerden ulaştığını söyler misin?"diye sorduğumda Yanında oturan Fatih'e baktıktan sonra başını olumlu anlamda sallamıştı.

"Ben, evlenmeden önce Adana da yaşıyordum. Buraya geldikten kısa süre sonra Babam öldü. Annem de yıllar önce ölmüştü. Geriye kalan erkek kardeşim ise gerçekleri bilmem gerektiğini düşünerek bana bir mektup yazmış. İçinde Babam ve Annemin evlat sahibi olmak için İstanbul'a geldiklerini umut verici bir haber alamadıkları için yolda kaybolmuş olarak gördükleri için beni yanlarına almışlar..."

"Bu düpe düz çocuk kaçırma. Ne demek yolda buldukları kız çocuğunu yanlarında götürmek. Bunların ben ..."diye küfür edecektim ki Fatih uyarı bakışı atınca dişlerimi sıktım. Afra da gözleri dolu anlatmaya devam etti.

"Ben kaybolmuşum. Küçük olduğum içinde tek bildiğim adımmış. Sürekli Anne ve Abi diye ağlıyormuşum. Bütün bunları Babam küçük kardeşime anlatmış. Bizim elimizde sadece semt adı ve adım var. Ayşin... Başka bir bilgiye sahip değilim. Bizde bugün Karakola gidip elimizdeki bilgilerden ailemi aramaya karar verdik."

"Ayşin adı bizim için en umut verici bilgi kaybolduğun yıl şuan ki yaşın tutuyor. Umut ediyorum ki kuzenim sen ol... Peki, son bir soru çocukluğuna ait en küçük hatıra var mı? Bana kalırsa Abi dediğin kişi de benim çünkü Ayşin kaybolduğu sırada bana hep Abim derdi."

"Hayır, yok. Kaybolduktan kısa süre sonra havale geçirmişim. Bir süre sonra Ayşin adını bile unutmuşum belki de belki de bu yüzden beni yetiştiren ailemi hiç yadırgamadım."dediğinde cebimdeki fotoğraf aklıma geldi. Hemen cüzdanımı çıkararak içindeki fotoğrafı çıkardım. Fotoğrafa bakınca yüzümde tebessüm oluştu. Ayşin küçük elleriyle boynuma sarılmış gülüyordu.

"Bu fotoğrafı yıllarca cüzdanımda taşıdım benim için dünyanın en değerli karesi..."derken Fatih sabrının sonuna gelmiş gibi sözümü kesti.

"Benim anlamadığım bu kız senin için neden değerli bizim de kuzenlerimiz var ama sen kadar onlara karşı sevgi dolu değiliz. Kusura bakma sevginin yadırgamakta kendimi haklı görüyorum. Eminim ki Afra da bunun üzerinde düşünmüştür."

"Haklısın kimse kuzenini kardeş gibi sevmez ama benim kuzenim kardeşimdi. Benim küçük dünyam... Şuan nedeni söylemek istemiyorum eğer test sonuçları pozitif çıkarsa sebebini memnuniyetle anlatacağım."

"Fotoğrafa bakabilir miyim?" Afra elini uzatınca bende kayıtsız kalmadan fotoğrafı uzattım.Elimden Fatih alınca Afra'ya vermiş Afra ise fotoğrafa birkaç saniye baktıktan sonra gözlerinden yaşlar akmıştı. Başını kaldırıp bana baktığında ise gözlerindeki acıyı gördüm. "Bu... Bu çocuğu hatırlıyorum. Bu çocuk rüyalarıma giren çocuk... Fatih, gördüğüm rüyaları hatırlıyor musun bazen ağlayarak uyanırdım.

"Evet, hep aynı rüyayı gördüğünü söyleyip bir süre kendine gelemezdin."

"Bir saniye bana da söyler misin? Hangi çocuğu hatırladın beni mi kendini mi? Ve rüya... Rüyalarında ne görüyorsun?" İşte gerçek heyecan diye buna derlerdi. Afra, eliyle gözyaşlarını silip gülümsedi.

"Rüyalarım da hep bir çocuğa sarılmış vaziyette uyanıp yanımda uyuyan çocuğun yanağından öpüp yataktan çıkıyor. Pencere kenarına geldiğimde ise dışarıda kar görüyorum. Karı görünce ise dünyalar benim olur. Hemen kendimi dışarıya atıp çocuklarla oyun oynamak istiyorum ama çocuklar beni dışlıyor bende gidiyorum bir süre sonra düşüp ayağımı yaralıyorum ve birleri beni zorla kaçıyor bundan sonra ise yok. Her seferinde tam burada uyanıyorum"

"Neden beni uyandırmadın ben seninle oyun oynamaz mıydım?" dediğimde elimin tersiyle dolan gözlerimi sildim. "Ayşin... Kuzenimin kaybolduğu gün benimle uyuyordu. Uyandığımda ise yanımda değildi. Ve evet, dışarıda kar vardı. Soğuk bir kış günü olduğu için düşüp yaralandığını ama elbet bir gün bulunacağını düşünmüştük ya da ben öyle umut etmiştim."

"Bütün gördüklerim rüya değil miydi onlar gerçek miydi?"

"Afra, bunlar tesadüf de olabilir."dediğinde burnumu çekiştirerek kendime gelmek istedim. Rüyası gerçek olabilirdi. "Fatih, bu kadar tesadüf olamaz şuan kalkıp sarılmamak için kendimi zor tutuyordum bir bakar mısın? Bu çocuk rüyalarımda ki çocuk..."

"Fatih, haklı test yaptırmadan gerçeği bilemeyiz. Ben şimdi gidip teyzeme çaktırmadan ona ait bir saç teli alacağım... Afra, eğer bütün bunlar gerçekse seni asla bırakmam ben seni yıllarca aradım..Bir umutla aradım. Sen ailenin tek kızısın Annende senden ayrılmak istemeyecektir."

"Gitmesen biraz daha kalsan bana geçmişe dair ne varsa anlatsan olmaz mı?"

"Bir gün de bu kadar bilgi yeter Afra, daha fazlasına gerek yok."

"Evet, Fatih haklı önümüzde uzun yıllar var ben istediğin zaman her şeyi anlatırım. Benim şimdi gidip olanları hazmetmem gerekiyor. Yarın sabah haberleşir konuşuruz..."

Afra, gülümseyerek elindeki fotoğrafa son kez bakıp bana uzattı. Şuan Ayşin karşımda olabilirdi ama ben sarılamıyordum. Afra ile vedalaşınca Fatih benimle kapıya kadar geldi. Kapı eşiğinde durarak ona baktım. Fatih hakkında iyi izlenimlere sahip değildim. Bu yüzden iş onu araştırarak kuzenimi koruma altına alacaktım. Ve evet, yüzde seksen emindim bu kız bizim ailemize aitti. Bu kadar şey asla tesadüf değildi.

"Fatih, yarın test yapıldıktan sonra seninle özel olarak konuşmak istiyorum."

"Neden?"

"Ben eminim ki Afra, benim kuzenim yine de test yapılacak aklımızda soru işareti kalsın istemiyorum. Sende ön görürsün ki özel olarak konuşmamız şart bu konu da anlaşılmayacak bir şey olduğunu sanmıyorum."

"Yarın olmaz işlerim var... Şunu şöyle yapalım ben sana uygun bir zaman dilimi söylerim sende uygun görürsen konuşuruz...

"Tamam, anlaştık Fatih Bey."

Acılarını arkasına alanlar; yaşamı önlerine katarlar...

Aşk kader gibidir. Kurgu değişse de alın yazısı değişmez.