ZORBA

Bölüm 11-AYRILIK

***
Artık dayanamıyorum. Son hareketinden sonra sabrım tükenmişti.

Çarsamba günü ayrılmak istediğimi söylemiştim.

Önce sinirden kudurmuş sonrada sakinleşmeye çalışıp "Tamam pazar günü yüz yüzd konuşuruz." demişti.

Ben senin yüzünğ görmek istemiyorum ki Ömer!

Saat on iki buçuk civarı mesaj atmış.

"Yakamoz'da bekliyorum." yazmış. Gelmeyeceğim beyni gözünden küçük şerefsiz gelmeyeceğim!

Annemle çok büyük bir kavga etmiştik. Açık açık sevgilim olduğunu anladığını söylemişti. Bende "Saçmalama anne." diye cevap verince kafayı yemiş gibi davranmaya başladı.

Kavga ettiğimiz için evden çıkamıyordum. Dolayısıyla Ömer'in yanına gidemiyordum ve zaten gitmekte istemiyordum.

'Gelemeyeceğim.' diye cevap yazdım.

Saniyesinde gelen cevap

'Hemen yanıma geliyorsun Merve! Annen ve o salak izni umrumda değil!' yazmış. Sinirden köpürdüğünü görebiliyorum sanki.

'Annem izin versede gelmeyeceğim! Gelmek istemiyorum. Yüzünü görmek istemiyorum!' yazdım.

Kaşındığımı düşünmeyin. Altı aydır her sinirine baş eğiyordum artık yoruldum. Sinirlenme sırası bendeydi.

'Gel. Ayrılmak istiyorsun öyle mi? Merve ben demeden bu ilişki bitmez. Ayrılmıyorsun lan!' yazmıştı. Yanında olsam üzerime kükreyeceğine adım kadar emindim.

'Gelmek istemiyorum.' yazdım. Yüzünü görmek istemiyordum. Yapmacık sevgili tavrımı takınamayacaktım artık. Zorla sarılması, zorla öpmesi, zorla sevdirmeye çalışması... Ben ilk ilişkimi böyle beklemiyordum.

'Merve gelmeyecek misin? Öyle mi? Siktir ol git sakın gelme! Ama baban bir gün gelip Ömer kim diye soracak Merve sana unutma.' yazmış.

Yine tehtit ediyordu beni. İstediğini yapmadığımda sürekli aileme söylemekle tehtit ediyordu.

Odamda yatağımın baş tarafına sinmiş, kucağımda yastığımda bir kurtarıcı bekliyordum. Bu saplantılı ruh hastasından beni kurtaracak biri...

'Sakın! Ömer sakın!' yazdım. Babam beni öldürürdü. Gerçekten öldürürdü. Zaten annemle olan kavgalarım yüzünden ev beş aydır sürekli gergin. Babam tüm sinirini üzerime boşaltmaktan zerre kadar çekinmezdi.

'Öyle mi? Ne sakın gerizekalı? Bu saatten sonra geri dönsende kabul etmem! Babanla mutluluklar Merve. Yaşarsan...' yazmıştı.

Dışarıda hava soğuktu ama bu mesajı okur okumaz içime kor ateşler düştüğünü hissettim. Bir yandanda ağlamaya başlamıştım. Hayatımda bu kadar korkmamıştım ben.

Geri adım atacaktım. Geri adım atıp tekrar sevgili olacak ve kendimden soğutacaktım. Böylece o ayrılacaktı benden.

'Tamam Ömer. Tamam ilişkimiz kalıdığı yerden devam etsin nolur bir delilik yapma yalvarırım. Eskisi gibi olalım.' yazdım.

Hiçbir kelime içimden gelmiyordu. Her harfe basarken kendime bela okuyordum.

'Geç kaldın. Şimdi de ben seni istemiyorum. Ama....' yazmış.

Sinirden deliriyordu bunu hissediyorum. Aksi taktirde beni istemediğini söylemezdi. Ama... derken ne demek istemişti bu?

'Ama...?' yazdım. Ne geçiyordu aklından?

Evime kadar biliyordu. Babamı, annemi daha önce görmüştü. İstediği an gidip ilişkimi söylerdi. Ki bu benim ölüm fermanım olurdu.

'Ama eğer benim olduğunu kanıtlarsan. Tekrar o mutlu günlerimize döner ve bende babandan uzak dururum.' ben mesajı okurken istemsizce kaşlarım çatıldı.

Onun olduğumu nasıl ispar edecektim ki? Ayrıca artık ben onun olmak istemiyordum.

Beni evine davet ettiğinde ki o sapık düşüncesi geldi aklıma. Yok! Hayır!

'Ne? Nasıl?' yazdım.

'Diyorum ki Merve, benim ol! Benimle ol. Benim olduğuna kanaat getireyim babacığını rahat bırakayım.'

Ne! Yine aynı şerefsizliği yapıyordu. Benimle yatmak için her fırsatı kullanıyordu beyinsiz!

Hayır! Babam Ömer'le çıktığımı duyarsa belki beni döverek hastanelik dahi edelirdi ama buna olan korkumdan Ömer'le olmayacaktım. Bunu yapamam!

'Asla!' yazıp telefonu bir köşeye attım.

Çalışma masamın önündeki siyah sandalyemde oturuyordum.

Cildimin altında kor kömür parçacıkları var gibi hissediyordum. Kokru. Endişe. Allah'ım sen yardım et.

Ne yapacağım ben?

Asla ama asla Ömer'in istediği o iğrenç şeyi yapmayacaktım. Asla!

Peki ya babam? O ne yapacaktı bana? Bir şekilde kurtulmam lazım. Babamın ve annemin gazabından çok korkuyordum.