အိုဆယ္ဟြန္းတေယာက္ Presentation အခန္း
ထဲကေန ပကတိအတိုင္း ေရခဲ႐ိုက္ထားတဲ့ေအးစက္
စက္မ်က္ႏွာနဲ့ျပန္ထြက္လာသည္ ။ သူ႔အတြက္
အေကာင္းဆံုးလုပ္ႏိုင္သည့္ အေနအထားမွာ အျမဲ႐ွိၿပီး
သား ။ တျခားအဖြဲ႔ဝင္ေတြနဲ႔. စကားေျပာဆိုေလ့မ႐ွိ
တဲ့ ဆယ္ဟြန္းက တေယာက္ထဲသိီးသန္႔. အေဆာင္
ဘက္ျပန္ဖို႔. ခြဲထြက္လာခဲ့လိုက္သည္ ။ စာသင္ခန္း
ေတြေ႐ွ႕. တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ပင္ သူျဖတ္သန္းလာ
ခဲ့ေပမဲ့ တစံုတေယာက္ကေတာ့ သူ႔ကိုေတြ႔သြားပံုေပၚ
သည္ ။ ျမင္တာနဲ႔. အူယားဖားယားကို ေျပးခ်လာေတာ့
သည္ ။
ျမင္ခ်င္ေနတဲ့သူကို ျမင္လိုက္ရလို႔. ဝမ္းသာအားရ
လက္ေတြေဝွ ့ယမ္းလို႔. ႀကိဳဆိုတတ္တာမ်ိဳး သူမလုပ္
တတ္ေပမဲ့ ႏႈတ္ခမ္းစြန္းတို႔. ျပံဳးရိပ္ထင္ကာ ေလ်ွာက္
ေနတဲ့ေျခလွမ္းေတြ နည္းနည္းေလးျမန္မိသြားရံုသာ။
ေ႐ွ႕ကေကာင္ေလးကေတာ့ 'စီနီယာ ´လုိ႔ေအာ္ေခၚ
လာၿပီး သြက္သြက္ သြက္သြက္နဲ ့ ေျပးလာေနသည္။
" စီနီယာ Presentation ကြၽန္ေတာ္ မေျပာႏိုင္
ေတာ့ဘူးထင္တယ္ ေၾကာက္လြန္းလို႔ရင္ေတြတအား
ခုန္ေနၿပီ ဘယ္လိုလုပ္ရမလဲ (╥﹏╥) "
သူ႔လက္ေမာင္းတဖက္ကို လာဆုပ္ကိုင္ထားလို႔
ငိုသံပါႀကီးနဲ႔ ေျပာလာသည္မွာ မ်က္ႏွာကလဲ႐ႈံ ့တြလို႔။
အေတြ႔အၾကံဳမ႐ွိေသးတဲ့သူမို႔. ေၾကာက္တာကေတာ့
ျဖစ္တတ္ပါသည္ ။ ဆယ္ဟြန္းဟာ လူအရိပ္အေျခကို
ၾကည့္ၿပီး လူ႐ွင္းတဲ့ဘက္ကို ဆြဲေခၚသြားလိုက္သည္။
မင္ေဆာ့ရဲ႕ ပုခံုးႏွစ္ဖက္ကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္ၿပီး မ်က္ႏွာ
ခ်င္း ဆိုင္ထားေလသည္ ။
" တညလံုးလဲ မင္း ေလ့က်င့္ထားၿပီးၿပီ ပဲေလ ။
မင္းလုပ္ႏိုင္ပါတယ္ ။ တကယ္တမ္း မင္းအလွည့္
ေရာက္လာရင္ ေၾကာက္ေတာ့မွာမဟုတ္ဘူး အကုန္
အဆင္ေျပေျပနဲ႔မင္းေျပာႏိုင္လိမ့္မယ္ သတၱိမ႐ွိတာမ်ိဳး
ေတြနဲ႔ေတြးေၾကာက္မေနစမ္းပါနဲ႔. "
YOU ARE READING
I Am Yours
FanfictionDon't wait until it's too late to tell someone how much you youe, how much you care.
