လမ္းတေလ်ွာက္လံုး စကားတခြန္းမဆိုဘဲ ၿငိမ္ၿငိမ္
သက္သက္လိုက္လာေပမဲ့ မင္ေဆာ့မွာေျပာစရာစကား
ေတြမ်ားေနေလာက္မွန္း ဆယ္ဟြန္း နားလည္သည္ ။
မေမးေစခ်င္တာမို႔ အစမေဖာ္ဘဲ သူသည္လဲ စကား
မစမိေအာင္ ေနလိုက္သည္ ။ ေကာင္းတဲ့ကိစၥမဟုတ္
တာေတြကို မေမးမိေအာင္ အစမေဖာ္တာအေကာင္း
ဆံုးပင္ ။ ဝမ္းနည္းေနမွာဆိုးလို႔ တေယာက္ထဲ
မထားခဲ့ရက္ေတာ့ဘဲ အိမ္အထိေရာက္ေအာင္သာ
ျပန္လိုက္ပို႔ေပးလိုက္သည္ ။
" အိမ္ထဲလိုက္ခဲ့ ။ ကြၽန္ေတာ္ေဆးထည့္ေပးမယ္"
အနည္းငယ္မ်ွ ေအးစက္စက္အသံက စိတ္ဆုိးေနမွန္း
သိသာေနေပမဲ့ အိမ္ထဲထိ မလိုက္ခ်င္တာေၾကာင့္ပဲ
သူ ေခါင္းခါျငင္းလိုက္ေတာ့ မ်က္ႏွာပ်က္ယြင္းသြား
ေလသည္ ။ ဆိုင္ကယ္ကိုခြလ်က္သားႏွင့္ ေျခေထာက္တဖက္က ေျမႀကီးကိုေထာက္ကာ ထိန္း
ထားရင္း သူ႔လက္က စက္ႏိႈးဖို ့ လက္အလွမ္း
လက္ေမာင္းကို လွမ္းကိုင္လာတဲ့ လက္တဖက္ေၾကာင့္
သူ တံု႔ဆိုင္းသြားရသည္ ။ စူစူပုတ္ပုတ္မ်က္ႏွာေလး
က တင္းမာေနသေယာင္ႏွင့္ မ်က္လံုးအၾကည့္ေတြက
ေအးစက္စက္နိင္လွသည့္အေျခအေနေၾကာင့္ ဆယ္ဟြန္းသက္ျပင္းသာခ်လိုက္ႏိုင္ေတာ့သည္ ။
" ကြၽန္ေတာ္ စီနီယာကို စိတ္ဆိုးတယ္ ။
ကြၽန္ေတာ္က ေျပာင္ေျပာင္ေခ်ာ္ေခ်ာ္လုပ္ၿပီး အဲ့ကိစၥ
ကို စိတ္ထဲမထားပဲေနေနမိတာ ။ ဒါေပမဲ့ စီနီယာက
ဒီအေျခအေနေရာက္လာတယ္ ။ ဒါေတာင္ ဒီဒဏ္ရာ
ေတြကို ကြၽန္ေတာ့္ဆီမွာ ေဆးထည့္မခံခ်င္ဘူး "
မ်က္လံုးအၾကည့္ေတြက ပုခံုးစြန္းမွာ ေသြးထြက္ေနတဲ့
ဒဏ္ရာဆီကုိလဲ ေရာက္လာတာၿပီး စိတ္မေကာင္းျဖစ္
သြားတဲ့ မ်က္ႏွာအမူအယာေလးေၾကာင့္ ဆယ္ဟြန္း
တခ်က္ရယ္လိုက္ရင္း ပုခံုးစြန္းက ဒဏ္ရာကိုလက္နဲ႔
တခ်က္ႏွစ္ခ်က္ေလာက္ ဆင့္ကဲ့ ပုတ္ျပလိုက္ေတာ့
မ်က္လံုးေတြဝိုင္းစက္ၿပီး စိုးရိမ္တႀကီးျဖစ္လာသည္ ။
JE LEEST
I Am Yours
FanfictieDon't wait until it's too late to tell someone how much you youe, how much you care.
