Raegan's Divulgence

Chapter 24

"Surprise!"

Hindi ako nakangiti sa aking nadatnan. Nakalimutan kong kaarawan ko pala ngayon dahil sa mga problemang kaharap ko.

"Flop ba?" tanong ni Felix.

Hindi ko iyon sinagot. Flop man o hindi, gratitude ang kailangan niya.

"Thank you." sabi ko at yumakap sa kaniya.

Bakit ba napaka bait ng taong ito? Ang dami ko ng kasalanan sa kaniya, mukhang hindi na mabibilang sa mga daliri niya. But he choose to stay.

Mag stay pa rin kaya siya once na nalaman niya na writer ako ng Pseudonym? At ako ang sumira sa buong Reagan?

"Ako yata ang nasurprise?" sabi nito kaya naman kinalas ko na ang aking yakap.
"Hindi ko inaasahan na yayakapin mo ako. Day by day nagiging sweet ka na sa akin." sabi nito at inakbayan ako.

"I'm just being thankful na naalala mo ang birthday ko. Mismong ako e hindi ko na naalala."

"Happiest birthday to you, my tart." sabi nito at iniharap sa akin ang cake na may kandila.

Hinipan ko ito agad. Dahil madalas sa wish ko e hindi naman nagkakatotoo.

"I am glad to see a smile on your face." sabi niya at nilagyan ako ng icing sa ilong.

"Felix!" suway ko.

Agad naman niya iyong inalis gamit ng tissue.
I grab my phone, ichecheck ko kung ano ang sinasabi ni ate Avielle kanina na nakapost sa Pseudonym. Wala akong natatandaang sinulat doon, maliban na lamang kung si Don ang nagpublish.

"Bukas ka na mag check ng social media account. Mai-stress ka lang sa makikita mo." sabi nito at inagaw ang aking cellphone.

"Alam mo na?"

Tumango siya bilang sagot.
"I know what and who's the new topic. It's you and your ate Avielle, tuwang tuwa nga si ate Erian kanina dahil sa nabasa niya. But, don't mind it. It's your day today, bawal ang stress at problema."

Napangiti naman ako sa sinabi niya. Siya at si Don na lamang ang siguradong tao na meron ako ngayon. Sila na lamang ang taong pinagkakatiwalaan ko.

"I can't afford to lose you, Felix. I'm sorry kung ngayon ko lang pinapahalagahan ang friendship natin." sabi ko at nginitian siya.

"Ayan, ayan ang gusto ko sa'yo. Ngumingiti." sabi nito at pinisil ang aking pisngi.
"Pero sana sa susunod hindi na lang friendship ang pahahalagahan mo sa ating dalawa."

Napatikhim ako at hindi nakasagot sa kaniyang sinabi. Hindi ko yata kaya na higit pa sa pagkakaibigan namin ang ibigay ko sa kaniya.

"I love you, Antonia. I really do."

"I'm... I'm so...--"

Pinahinto ako ng kaniyang biglaang halik. Nagyelo ako sa kinatatayuan ko, hindi pwede.
Marahan ko siyang tinulak.

"Felix, no...--"

"Ssshh, huwag mo ng ituloy please. Huwag mo muna akong ireject ngayon. Sa tuwing magkikita tayo e puro rejections ang natatanggap ko mula sa'yo."

We can't love each other, I can't love you either.

He held my hands.
"Antonia, please I'm begging you. Love me, please? Pag aralan mo naman akong mahalin." he said with a teary eyes.

"Felix..."

"Give me a chance. Subukan mo akong mahalin, kung hindi mag work titigil na ako, makukuntento na ako sa kung anong meron tayo. One chance, please?"

I don't deserve your love, Felix. Darating ang araw na kamumuhian mo ako, isusumpa mo ako at mas gugustuhin mo na lamang na hindi na ako makitang muli.

"Antonia..."

Para bang bata siya na nagmamakaawang bumili ng laruan o sumakay sa isang tsubibo.

"Felix, no. You don't understand, you don't know me, marami ka pang hindi alam...--"

"I don't care. Ang mahalin mo ako, iyon ang mahalaga sa akin. Wala akong pakealam kahit na pumatay ka pa ng tao, kahit na may sex scandal ka, kahit na anu-ano mga paninira ng tao na binabato nila sa'yo, kahit na ano pa mang kasalanan iyan. I don't care."

"I love you, Antonia."

With that words he pulled me closer to him and gave me a passionate kiss.
Isinakbit niya ang aking mga kamay sa kaniyang balikat at marahan akong kinarga na parang bata.

We didn't break the kiss until we reached my bed room. Inilapag niya ako sa aking kama't agad na sinunggaban ng halik.

"Felix, I think we're moving too fast?"

Hindi nito ako sinagot at ginawaran lamang ng halik. Hanggang ang halik niya'y umabot na sa aking leeg.

Ang temptasyon sa aming dalawa ay lumalagablab na, hindi ko na rin ma-control ang aking sarili.

"I just need one chance, at papatuyan ko sa'yo na ako ang karapatdapat sa'yo."

Nagpatiagos na lamang ako sa pangyayari at hindi ko inaasahan na kaagad akong mahahatak ni Felix sa ganitong sitwasyon.

Kaibigan lang nga ba ang nararamdaman ko sa kaniya? Naguguluhan na tuloy ako. Or maybe, he deserves a chance to prove himself na he's with me no matter what.

"Please, Antonia." he begged and he aims to pull off my shirt.

Honestly speaking, I was so moved the moment na sinabi niyang he doesn't care whatever my past was.

"Antonia..."

Tumikhim ako at siya na mismo ang nagtanggal sa shirt ko. In just a snap we are both naked.

"Happy birthday, tart." sabi nito bago ako sinunggaban ng halik.

Wala na akong pakealam sa paligid ko, nalunod na ako sa sensasyong bumabalot sa amin.

"Antonia!"

Kung kanina'y init na init ang aming katawan, ngayon naman ay tila mga yelo ito.

"Antonia? Are you home?"

Tinulak ko si Felix upang makatayo ako at kaagad na nilock ang pinto.

"I'm.. I'm here, Don! Nagbibihis lang ako!" sabi ko at agarang sinuot ang aking T-shirt na nakabalandra sa sahig.

"Magbihis ka na, and... and..." nababalisa na ako, hindi ko alam kung saan itatago si Felix.

"Tagal naman. Open the door!"