Raegan's Divulgence

Last Chapter

Hindi na ako nakatulog at inumpisahan ko ng mag empake. Hindi ko na dinamihan pa ang dala kong mga gamit. Ayokong magmukhang Christmas tree.

I took a deep breath and went out from my unit. I didn't wore anything, I don't want to look like a different person. Tutal, this will be the last time that they'll see Toni Nolan.

A dirty woman in their eyes. Slut, whore, name it. Wala na akong pake sa mga nakapaligid sa akin.

"Si Toni Nolan 'yun 'di ba?"

"Napanood mo na ba?"
"Oo naman, last year pa 'yun e."

"Saan kaya nakakakuha ng kapal ng mukha iyan para lumabas pa sa lungga niya?"

"Mabuti at hindi siya nagkaanak doon kay Felix Reagan."
"Baka pinalaglag."

Hindi alam ng lahat na may anak kami ni Felix. And it's hard for me to say to the whole world that I have Pam.

Huminto ako sa paglalakad.
"Say whatever you wanna say. I don't fvcking care." sabi ko at tumuloy na sa paglalakad patungo sa aking kotse.

Aaminin kong nanikip ang dibdib ko sa mga narinig ko. Kaya nang sumakay ako sa kotse, doon ko naramdaman ang pagluwag ng aking nararamdaman.

Mabilis akong nakarating sa bahay ni Don. Gulat na gulat pa siya nang makita niya ako.

"Are you moving to Felix's house?" tanong nito.

Umiling ako at pumasok na sa kaniyang bahay. I know he will not let me in hanggat hindi nauubos ang mga tanong niya.

"Ganito ka pala kapag may bisita. Hindi ka accommodating." komento ko at umupo sa kaniyang sofa.

"Where are you going, Toni? Itutuloy mo ba ang balak mo? You know what, umasa ako na o-oo ka sa una kong tanong."

I released a deep breath.
"I can't risk my child, Don. She's precious to me, Pam is my gem. Ayoko na magasgasan siya nang dahil sa akin."

"You just have to be a good mother to her. Hindi mo siya kailangang iwan kay Felix."

Hindi ako kaagad nakasagot.

"And I'm sure Felix will be devastated. I can see through your eyes that you love Felix. Why don't you give him a chance?"

"I am willing to give him a chance, but I am thinking about my child. Darating ang araw na kamumuhian niya ako dahil sa kahihiyan na nangyari sa akin. Kung hindi man niya iyon magagawa sa akin, siya ang kamumuhian ng mga tao. Gusto kong lumaki si Pam na hindi inaapi." my voice started to get thinner.

"Pero lalaki ang bata na may kulang sa pagkatao niya."

Bumibigat na ang aking mga mata. Heto nanaman ako, maiiyak nanaman.
"Ayokong tuksuhin siya, Don. Ayokong pag usapan siya ng mga tao. Naiintidihan mo naman ako hindi ba, Don?"

"I clearly understand you, Toni. Pero, wala na bang ibang paraan para mapigilan kita sa pag alis mo? Or sabihin mo man lang sa akin kung saan ka pupunta."

Yumuko ako.
"I want a peaceful mind, Don. Pupunta ako sa lugar na kung saan walang nakakakilala sa akin. Babalikan ko si Pam, Don. I promise."

"Si Pam lang ang babalikan mo?"

That question hit me.
Hindi ako sumagot.

"What do you care about other people's opinion? Ganito na lang, Toni... isama mo na lang ang mag ama mo. Lumayo kayo...--"

"Don, akala ko ba naiintidihan mo ako? Wala akong pakealam kung anong sabihin man nila sa akin. Pero ibang usapan na kapag ang anak ko na ang pinag uusapan. Ayoko na marinig ng anak ko mula sa ibang tao ang mga di magandang bagay tungkol sa ina niya. Ayoko din na makatanggap siya ng mga salitang hindi naman niya deserve."