MEZAR YARIŞLARI

30-

Ah 30 olduk! Daha bir sürü 30'lara demek isterdim ama 10-15 bölüm sonra final düşünüyorum.
Bağırmayın!
Kitap 'CEHENNEM YARIŞLARI' adıyla kaldığı yerden devam edecek. Ancak bu sene üniversiteye hazırlandığım için ne zaman başlarım, başlasam bile aktif devam ettirebilir miyim bilmiyorum.
Kütüphanenizden kitabı çıkarmayın, yayınlayacağım sırada size bildirimi gelir.
Keyifli okumalar(:

Multi de Atlas gibi bişey işte...

"Geçmiş olsun."
"Pistte görmeyi özledik."
"Geri dön."
"Umarım yakında seni tekrar görürüz."

İnsanların arasından geçerken söyledikleri geçmiş olsun iletilerine gülümseyip geçerken, günlerdir buraya gelmemiştim. İlk defa bu gece beni burda gördüklerinden, bütün gözleri her zamankinden daha fazla toplamıştım. Yerleşkeye girdiğim an fısıltılar bütün atmosferi doldurmuş, herkesin gözlerini üzerimde hissediyordum. Sanki insanlar konuşmak için beni görmeyi bekliyor gibiydi. Bu gecenin sıcaklığına dayanamadığımdan ve yine bu gece iki tekerlek üzerine oturamayacağımdan dolayı  siyah dar bir elbise giydim. Giydiğim elbise askılıyken, üzerine deri ceket geçirmiş altıma da sıcak havaya inat postal botlarımı giymiştim. Simsiyah görüntümle yerleşkeye girdiğim ilk andan itibaren dikkatleri çekerken, bacaklarımda hala kendini belli eden çizik ve çürükler en çok gözleri çeken bölgeydi. Bedenimdeki yaralarımı hiç utanmadan sergilerken, her motorcunun aptallık edeceği bir zaman olur diye içimden geçiriyordum. Sadece kendime yakıştıramadığım bu kişi benim olmamken, hala gecenin pişmanlığı üzerimdeydi.

"Günlerdir neden gelmiyorsun? Özledim." Diyip sarılmak için eğilen Eylül'e, kendimi iterek engel oldum. Görüşmeyeli epey değişmiş, buradaki yarışçılara karışmış gibiydi. Onunla ilk tanıştığım gece, barda dizlik takıyordu ve şuan o halinden bir kırıntı bile yoktu. Motorunu otoparkta görmüştüm ancak görüşmemek için büyük bir çaba sarfetmişken, o benim bir anda önüme çıkmıştı. Altına giydiği bir kot şortun üzerine göbeği açık salaş bir tişört giymişti. Yüzündeki aşırı makyaj karanlıkta bile çok dikkat çekiciyken, ne yanında ne de motorunun üstünde motor ceketi vardı.
Tanıştığımdan bu yana kendine olan güveni artmış, cesareti katlanmıştı. Bu haline ne kadar sevinsem de bazen gerçekten bayıcı olabiliyordu. Şuan sarmaş dolaş sarılmak istediği gibi.

"Canım acıyor, sonra sarılalım." Diyip büyük bir yalan söylediğimde, gülümsedim. Onu seviyordum ama sarmaş dolaş olmak istediğim dünya üzerinde tek kişi vardı. O da zaten şuan yanımda değil, gecenin ilerleyen saatlerinde geleceğini söylemişti. İşe gitmişti ama bu seferki işi çok mutluydum ki kafes değil, heykellerleydi. Büyük bir iş aldığını, büyük bir villanın bütün heykellerini yaptığını söylemiş ve bu geceki teslimatı erteleyemeyeceğini söylediğinde onun için sevinmiştim. Kafese iş olarak bakmıyordu. Ona göre işi heykeltraşlıkken, işini ne kadar güzel yaptığı bahçesinde özenle yontulmuş beyaz mermerlerden belliydi.

"Nerelerdeydin?" Diye sordu büyük bir heyecanla, sesinin tonunu ayarlamakta zorlanıyorken. Güleryüzü benim de gülümsememe sebep oluyorken, sabırsız hareketleriyle bütün gecede ışıl ışıl parlıyordu. Güzelliğiyle yarışçıların dikkatini çokça kolay çekebiliyorken, yarışçılığıyla fazla çekemezdi. Bir kaç kere beraber sürmüştük ve sürekli arkamda kalıyor, makaslara girmeye korkuyor önü açık olsa bile 150'nin üstüne çıkmıyordu. Tedirgin sürüyordu ancak bu haliyle bile kendine buralarda bir yer bulmuştu. Bizim çocuklar motorcu kızları kolay kolay kaçırmazlardı. Ancak bana hiçbir zaman yakınlaşamamışlardı bile. Hoş çocuklardı ama her kıza düşmeleri beni onlardan itiyordu.

"Biraz uzaklaşmak istedim." Diye kısa bir cevap verdiğimde, ana masada gördüğüm Kenan'la istemsizce gülümsedim. Hastaneden çıktığımdan beri her bulduğu boşlukta bana bakmaya geliyor, gelemese bile arıyordu. Her seferinde istediğim bir şey var mı yok mu diye sorması, beni düşünmesi hoşuma gidiyorken, Yalın'la anlaşmaları beni daha mutlu ediyordu.
Hayatımda değer verdiğim iki erkeğin anlaşması güzel bir duyguydu.