Not allowed -VOLTOOID-

Hoofdstuk 35

'Hoe ging de toets?' Vraagt Ethan terwijl hij de laatste rook uit zijn mond de andere kant op blaast. Hij doet zijn best maar alsnog ruik ik het en wuif overdreven met mijn hand in de hoop dat het helpt de vieze geur te vernevelen. Hoe durft hij te vragen hoe de toets ging terwijl hij zelf niet eens is komen opdagen. Ik voel de boosheid weer in me opvlammen maar besluit het niet te uiten. Hij is het niet waard. Ik zet mijn muziek uit en stop de AirPods weer terug in het doosje en begin met mijn overdreven verhaal. 'Ja het ging super goed! Ik had natuurlijk ook heel goed geleerd dus ik denk dat het een 10 word!'
Ethan kijkt me verbaasd aan en wrijft met zijn hand in zijn nek. Ik blijf doorlopen en let niet op de hand omdat ik bang ben dat ik zal zwichten door de tattoo op zijn hand in combinatie met zijn perfect symmetrische gezicht. 'Sorry dat ik niet ben op komen dagen. Ben je boos?'
Ik blijf staan als ik deze vraag hoor en hij blijft ook staan. Boos? Ik ben razend en pik dit niet langer. 'Boos? Oh nee hoor, ik heb alleen gistermiddag mijn hele vrije middag besteed om joú bijles te geven waardoor ik zelf amper heb kunnen leren. Vervolgens moet ik er vandaag achter komen dat alles voor niks is geweest, omdat je gewoon niet op komt dagen. Maar boos? Nee totaal niet.' Schreeuw ik zo sarcastisch mogelijk en ik wil verder lopen. Hij kijkt me geschrokken aan en pakt dan ineens mijn hand vast. Ik blijf stil staan door de tinteling die door mijn lijf giert. Waarom heeft hij dit effect op me? Ik wil mijn hand uit reflex terugtrekken maar besluit het toch niet te doen en kijk hem boos aan. 'Het spijt me Esmee, ik wilde echt komen maar ik dacht...' hij stopt middenin zijn zin en laat mijn hand los. 'Wat dacht je?' Vraag ik gekalmeerd door zijn aanraking en ik kijk hem met samen geknepen ogen aan, wachtend op wat hij gaat uitkramen. 'Ik was bang dat... dat ik die hele toets zou verpesten en dat ik niks meer zou weten. Dat ik dicht zou slaan en alles verkeerd in zou vullen.' Zegt hij beschaamd en zijn wangen worden wat rood. Als hij niet zo beschaamd was geweest had ik hem waarschijnlijk keihard uitgelachen en was ik stug doorgelopen. Maar hij klinkt erg oprecht en ik krijg nu een beetje medelijden met hem omdat ik zo tegen hem heb staan schreeuwen. 'Sorry, ik wist helemaal niet dat je faalangst hebt,' zeg ik zacht en ik wil zijn hand vast pakken maar hij trekt zijn hand weg. 'Ik heb geen faalangst.' Snauwt hij maar zijn blik verzacht gelijk. 'Sorry ik bedoelde het niet zo. Kan ik het goed maken?' Zegt hij met een pruillip. Goed nadenken wat je nu gaat zeggen Esmee. Laat ik maar open kaart met hem spelen, dat is in dit geval het beste voor mezelf en voor mijn gevoel. Ook al vind ik het dood eng.
'Ethan, misschien is het gewoon beter als we het hierbij laten en elkaar niet meer zien.' Zeg ik snel en ik loop zachtjes door. Zo kan ik in ieder geval niet meer teleurgesteld worden door hem en me gewoon focussen op school, het doel waarmee ik naar Cambridge kwam. Niet om verliefd te worden op een of andere gast met wat tatoeages. Hij geeft me zoveel signalen dat hij niks voor me voelt dat het beter is als ik hem los laat. Ik zou het vreselijk vinden om hem niet meer te zien, maar het is beter zo. Uit het oog uit het hart, en zo kan mijn hart in ieder geval niet gebroken worden.
'Hoe bedoel je elkaar niet meer zien?' Zegt hij verbaasd en loopt achter me aan. Oké, daar gaan we. Ik haal diep adem en begin dan mijn gevoelens te uiten.
'Ik voel iets voor je, maar andersom voel jij niks voor mij en dat weet ik. Ik moet mezelf beschermen zodat je me niet meer teleur zal stellen zonder dat je dat zelf in de gaten hebt. Je geeft me zoveel gemengde signalen en daardoor raak ik steeds in de war. Daarom is het beter om elkaar niet meer te zien.' Ik blijf aan de grond genageld staan en voel dat ik nu moet blozen. Ik heb alweer spijt dat de woorden mijn mond verlaten hebben en wil hard doorlopen. Dan pakt Ethan ineens mijn pols en sleurt me mee naar één of ander steegje tussen de huizen.