A girl who can see the death of whomever she touches or touches her.
A boy who she cannot see his death even when he touches her.
Meet each other's world and make it dysfunctional.
Oops! Ang larawang ito ay hindi sumusunod sa aming mga alituntunin sa nilalaman. Upang magpatuloy sa pag-publish, subukan itong alisin o mag-upload ng bago.
Chapter 16. "Life is full of surprises"
Roux's POV
What a surprise! Did he just asking me to sleep over here in my house?
Nasa loob na kami ng bahay, he is now sitting in my sofa. Ginagawa pa rin niya 'yong pagpapaawa niya kanina. Nakanguso at parang maiiyak na parang tuta o kuting. Maya't-maya titingin tapos iiwas naman. Nakapameywang ako sa harap niya habang inis na nakatingin sa kanya.
Huminga ako ng malalim. Nakaka-frustrate siya! Ito kasi ang unang beses na may makikitulog sa bahay ko or better to say, ito na lang ulit ang pagkakataon na may makakasama ako sa bahay ko na ibang tao. At isang lalaki pa!
"Cut it out." may inis kong sabi sa kanya. Tiningnan naman niya ako, iyong ganoong tingin na naman na parang batang nagpapabili ng laruan.
Bigla siyang tumawa. Tiningnan ko lang siya ng masama habang nakapameywang sa harapan niya. "So, maybe you can tell me why do you need to sleep over here in my house?"
Naglaho naman ang ngiti sa mukha niya at naging seryoso siya. Iniwas niya muli ang tingin sa akin at tinuon sa mga picture frames na nakadisplay. Tahimik lang siya habang nakatingin doon. Ilang sandali pa ay muli niya akong tiningnan at mapait na ngumiti.
"I just had a misunderstanding with my parents again. And it ended up sending me out of the house." Natatawa niyang sabi.
Nalungkot ako sa sinabi niya. I don't know what exactly happened but I feel the heavy feelings in his chest.
"Masaya ka pang pinaalis ka sa inyo?" tanong ko. Tumawa siya at tumayo at nag-unat-unat ng katawan.
"Oo, toxic din naman sa bahay. Nagging here, nagging there, comparison here, comparison there..." natahimik siya at napayuko. "Blaming here...and blaming me again and again."
Naguluhan ako sa huli niyang sinabi at napasalubong ng kilay. Ayaw kong maging pakilamera, pero may gusto pa akong malaman tungkol kay Gavril. Sa kakaunti kong alam sa kanya ay palagay naman na ako, pero may kung ano sa isip ko na dapat ko pang malaman sa kanya. Tulad nga ng sabi ko, he is look open about his life yet he is still mysterious. I don't want to be rude asking about his personal life, lalo pa noong nalaman ang tungkol sa suicide attempt niya two years ago, and I guess that suicide attempt has a relation about his secret.
He raised his head and started checking my place. "I can sleep here in your couch," he said then smiled at me. "Don't worry, I'll leave before the sun rises." He added.
He was about to sit on the sofa when I heard his tummy growl. Napahinto siya at nilingon ako na parang nahihiya.
"Hindi ka pa kumakain?" bulalas ko. Ngumiti lang siya at napayuko habang napapakamot sa batok.
Dinala ko siya sa kusina para hintayin akong magluto ng pagkain niya. Wala na kasing natira kanina sa dinner ko, kaunti lang naman kasi 'yon. I checked my stocks in the fridge and I saw nothing. Hindi pa pala ako nakakapag-grocery ng stocks. Nilingon ko si Gavril na naka-upo sa stool sa may counter top. Kanina ko pa pansin na panay ang libot ng tingin niya sa buong bahay ko.
