Chapter 36. "You are beautiful"

1.1K 74 3
                                        

Chapter 36

Oops! Ang larawang ito ay hindi sumusunod sa aming mga alituntunin sa nilalaman. Upang magpatuloy sa pag-publish, subukan itong alisin o mag-upload ng bago.

Chapter 36. "You are beautiful"

Few days had passed after we got the pen in Francine's room. The polices and prosecutors did their job to investigate the sister of Francine and they also have their hearing and on the hearing, Francine's sister admitted the crime she has done. Alexis, Gavril and I were there and we heard the story between them. The one who texted Aldwin was her, the one who has killed her own sister was her, the one who did this hideous crime and framed someone up was her.

I saw Aldwin cried and shout from the top of his lungs. He was really angry at that time. Hindi ko makakalimutan ang sinabi niya noon sa amin ni Gavril.

"I have proved my innocence but how could I live now freely when the love of my life is not here with me?" Umiiyak na sabi niya sa amin.

"Think about what Francine will feel now, I know that she don't want you to be punished for the crime you did not do. I know that Francine is happy now because we gave the justice she deserved." Sabi sa kanya ni Gavril.

Jimuel also went back to California, he visited me before his flight and said his goodbye about sa case ni Francine ay hindi na siya nag-object sa kinalabasan nito, he also can't believe that the real culprit was her sister and how could she do that. Sinabi rin niya na balitaan ko siya tungkol sa amin ni Gavril which reminded me of what happened that night, pero hindi ko na sinabi pa sa kanya. Ship na ship niya kasi kami masiyado. At isa pa, nahihiya ako sa naging reaction ko noong gabing iyon.

Pauwi na kami ni Gavril sa village namin. At habang naglalakad kami ay pareho lang kaming tahimik. Actually, ito na lang ulit ang naging pagkikita namin matapos ang ilang araw simula noong gabing iyon. At simula noong gabing iyon, hindi ko alam pero labis akong nahihiya sa tuwing makikita ko siya. Sobrang bilis ng tibok ng puso ko sa tuwing nariyan siya malapit sa tabi ko. Tuwing makikita ko siya ay sobrang saya ng puso ko at ganoon din kabilis ang tibok nito. At palagi kong naaalala ang sinabi niya noong gabing 'yon. Ilang gabi na rin akong napupuyat sa kakaisip.

"Mahal kita, Roux."

Pagdating namin sa tapat ng bahay ko ay nagpaalam na siya at naglakad pauwi na sa kanila. Habang naglalakad siya palayo ay sinundan ko siya ng tingin at marahan kong dinampi ang kanang palad ko sa aking dibdib. Bakit ba hindi ko rin masabi? Nahihiya lang ba ako? Alam ko naman sa sarili ko kung ano ang totoong nararamdaman ko para kay Gavril.

Bigla namang tumunog ang phone ko kaya dali-dali ko itong kinuha, nang tingnan ko kung sino ang tumatawag ay nanlaki ang mga mata ko nang pangalan ni Gavril ang nasa screen. Napalingon ako sa malayo kung nasaan si Gavril. He was standing there looking at me. Sinagot ko ang tawag.

"H-Hello." Nauutal at nahihiya kong sabi. Rinig ko mula sa kabilang linya ang paghinga niya.

"Roux, I know that you feel so awkward after that night." Aniya mula sa kabilang linya. Tiningnan ko siya sa malayo. "But what I said is my true feelings."

DysfunctionalTahanan ng mga kuwento. Tumuklas ngayon