EMBRACING ALL THE UNEXPECTED (COMPLETED) PART II

XXVIII WHY?

Kabanata 28

Why?

"Ms. A, kailangan po natin ng model doon sa tatlong latest gown po. We need it po dahil sa hindi na po maililipat ang schedule."

Ito na nga ba ang sinasabi ko. Dahil sa nangyayari napapabayaan ko na naman ang buhay ko. Napabuntonghininga ako at sumimsim ng kape.

"Gown and suit yun, Ms. A. Iba-iba pong model. Ms. ikaw na lang kaya tsaka dami mo naman kakilala, model pa iba diba?" Doon ko naalala si Euque.

Kaagad nagliwanang ang mukha ko. Sana lang at walang ginagawa si Euque. Magkasama ang mag-asawa na dumating sa place kung saan magpipicture.

Me x Timothy
Euque x Weylan
Kesley x Zeun

Ayaw sana ni Kesley pero kailangan eh. Maganda naman siya at feeling ko ang saya-saya na naman ni Zeun. Mukhang may something sa dalawang ito. Naku masasampal ko talaga si Zeun kapag hindi pa siya tumino.

"Andrea, mauuna na kami after namin maayos ito. May gagawin pa ako," sabi ni Tim habang bitbit niya ang isang karton. "Nga pala, huwag kang mag-alala... hindi ko hahayaan na ikasal ka kay Kieran kahit si Art naman talaga mahal mo."

Ibinato ko sa kan'ya ang hawak kong hanger dahil sa lumalabas sa bibig niya. Sana nanahimik na lang siya.

Naging maayos ang photoshoot. Bakas sa kanila ang saya. Inayos ko ang mga gown at suits. Nauna na sina Euque at Weylan kasi may trabaho pa si Weylan. Sina Tim at Zeun ang tumulong sa amin. Nang makarecieve ako ng text galing kay Vincent ay hindi ko malaman kung ano ang mararamdaman ko. Matutuwa ba ako o makukonsensiya?

Vincent;

Can you pick me up tomorrow at the airport?

Me;

Ask Kieran, Dude. I'm busy. You should ask him, let me know if he will pick you up.

Vincent;

Pray for me, Andrea. I miss him.

Nangunot ang noo ko dahil sa sinabi niya. Bitter lang ako. Sana kayanin nito. Hindi ko alam baka kasi si Kieran ang mawalan kapag pinagpatuloy ito. Ano ba dapat ko gawin?

Kinabukasan ay sinabihan ako ni Euque na uuwi na si Vincent. Hindi rin daw siya susunduin ni Kie kaya no choice ako ang magsusundo sa kaniya. Nagstay muna ako sa shop at nagsketch pa ng mga gowns at suit. Inaayos na lang din nila ang iilang gown at ready na para ideliver mamaya.

4 pm ang dating ng flight ni Vincent kaya 3:30 pm ako umalis sa shop. Traffic pa kaya nagtext ako kay Vincent na hintayin niya ako at baka malate ako dahil sa traffic.

Para akong walang buhay na sumundo kay Vincent. Nakangiti niya akong sinalubong pero hindi ko magawang magsaya. Hindi ko kaya.

"I thought you miss me." He chuckled. I glared. "Drive me to his place. Can you do that?" he asked genuinely.

"You'll stay at my place if he doesn't want to be with you. Let's just try, Vincent." When he smiled I know he's assuming that Kie will let him. "Ang hina mo kasi, para tanga ang gago."

"I can understand Filipino language, Andrea. I know what you're saying." Nagulat ako sa sinabi niya kasi hindi ko alam. "Nag-aral ako." Napanganga ako ng gumamit siya ng Filipino.

Kumain muna kami sa isang restaurant kasi gutom na raw siya. Dahil sa gutom ay kumain talaga ako. Kahit naman wala akong gana pero gutom na talaga ako. Ramdam ko na yung panghihina sa gutom, hindi na ako mag-iinarte pa. Baka mamaya mahimatay ako bigla.

Nang dumiretso kami sa unit ni Kieran ay binuksan ko ito kasi alam ko naman na ang password. Pagpasok ko ay wala pa siya. Vincent cook for our dinner. Nahiga ako couch dahil sa sakit ng ulo ko. Wala naman akong lagnat sadyang sumasakit lang talaga ang ulo dahil siguro sa stress.

Around 7 ng biglang bumukas ang pinto. Nagulat si Kieran ng makita ako lalong lalo na ng makita niya si Vincent.

"What are you doing here?" Kieran asked Vincent. "Andrea," sabi niya sabay baling sa akin na may halong pagbabanta.

"He wants to stay here," tanging sabi ko bago ako tumayo pero laking gulat ko ng hilahin niya ako papunta sa kuwarto niya.

"What the hell is that, Andrea? Pinaglalaruan mo ba ako?" sunod-sunod niyang tanong sa akin. "Ano? Answer me!" sigaw niya. Napabaling ako sa pinto ng k'warto niya at panay katok si Vincent doon.

"Ano gusto mo gawin ko pauwiin siya?" sarkastikong tanong ko sa kan'ya.

Bahagya siyang tumalikod sa akin at ginulo niya ang buhok niya saka nakapamewang na humarap sa akin.

"Why are you doing this huh! Ano? Bakit? Ganyan ka na ba kadeslerada para makalaya!" This time hindi ko na napigilan pa na sampalin siya.

"How dare you!" buong lakas kong sigaw. "Ako dapat ang nagsasabi ng mga sinasabi mong 'yan, Kieran. Hindi buhay lang buhay mo ang nasisira rito! Dinadamay mo ako so tell me! Why! Why do you have to do this! Nahihirapan ka? Alam mo makokonsensiya pa sana ako pero bagay 'yan sayo!" Nang lalampasan ko na sana siya ay hinawakn niya ang papulsohan ko. Humarap ako sa kaniya ng umiiyak na rin. "You're my bestfriend. Ikaw yung parati g nasa tabi ko. Pero bakit ganito, Kie? Bakit Bakit?" Nagpumiglas ako kaya nagawa kong makawala.

Nang buksan ko ang pinto ay bumunggad ang nag-aalalang si Vincent kaya kaagad ako yumakap sa kaniya.

"I'm sorry for using you, Vin. I didn't mean too. Nahihirapan na rin kasi ako. I'm sorry. I'm sorry," umiiyak kong sabi pero ng maramdaman ko ang paghalik niya sa ulo ko ay napatigil ako at napaangat ng tingin sa kaniya.

"You don't have to say sorry. I'm herw because I want to be here. Hindi ako pumunta rito for someone else will, I'm here because I want him." Tumingon siya kay Kie na ngayon ay nakatingin din sa amin.

Kinalas ko na ang pagkakayakap ko sa kaniya kaya nagtungo na siya sa tabi ni Kie. Napaluhod si Kie kaya niyakap siya ni Vincent. Pinunasan ko ang mga luha ko bago ako tuluyang tumakbo papaalis.

Paglabas ko sa building ay umuulan pero wala na akong pakialam. I need to see him. Hindi ko kaya.

Nabasa na ako ng ulan pero naghintay ako ng taxi. Hindi ko kaya magdrive kaya iniwan ko ang sasakyan ko sa parking lot. Nang makarating ako sa harap ng building ni Art ay dumiretso na ako sa ubit niya. Nakakatok, at doorbell na ako pero walang nagbubukas ng pinto kaya napaupo na lang ako sa sahig.

Why is it always hard for us to be together?

Naupo ako sa sahig at niyakap ko ang sarili kong mga tuhod ay isinandal ko ang ulo ko  pagitan ng mga tuhod ko.

Hindi ko alam kung ilang minuto akong nakaganoong posisyon hanggang sa maging oras na iyon, pero walang Art. Walang Art na nagbukas ng pinto at walang Art ang dumaring. Ayoko man umalis ay pinilit ko tumayo. Pinilit ko maglakad papalabas. Sinuong ko ng ulan habang nanghihina.

Am I late again? Bakit ba ang hirap naman pagtagpuin ng mga mundo namin.