ကိုယ့္ေမတၱာျဖင့္ ေအးခ်မ္းေစ(ကိုယ့်မေတ္တာဖြင့် အေးချမ်းစေ)

17(Z & U)

Zawgyi

ေလးပင္သည့္ ခႏၶာကိုယ္ကို မႏိူင္မနင္းထမ္းပိုးရင္း ကုတင္ေပၚေနသားတက်တင္ၿပီးမွပင္ ေနာင္..ဟင္းခ်ႏိုင္သည္။ေနာင္ဝတ္ထားသည့္ အေႏြးထည္မွာလည္း ထိုလူ႔ခႏၶာကိုယ္မွ စိမ့္ထြက္ေသာ ေသြးတို႔က ဟိုတစ္ကြက္ဒီတစ္ကြက္။အေႏြးထည္ထူထူေၾကာင့္သာ ဒဏ္ရာေတြက သိပ္မဆိုးရြားသြားျခင္းပင္။ေရေႏြးျဖင့္ ဒဏ္ရာေတြကို ေဆးေၾကာသန္႔စင္ေပးၿပီး ခပ္နက္နက္ဓားခ်က္တစ္ခုအတြက္ကေတာ့ ၅ခ်က္ခန္႔ခ်ဳပ္လိုက္ရသည္။ေနာင္ ေဆာင္ထားတတ္သည့္ ေဆးကရိယာေတြ႐ွိေနလို႔သာေပါ့။

တအင္းအင္းညည္းေနေသာလူကို ေႏြးေနေအာင္ေစာင္အထပ္ထပ္ျခံဳေပးၿပီး ေနာင္ပါ ကုတင္ေဘးဝင္ထိုင္လိုက္သည္။ေယာက်ာ္းေလးေတြ ဆံပင္႐ွည္ထားရင္သေဘာမက်ခဲ့သလို ေနာင္ကိုယ္တိုင္လည္း ဆံပင္႐ွည္လာၿပီထင္ရင္ကို မရမကအခ်ိန္ေပးၿပီး ဆိုင္ေျပးခဲ့သူ။ယခု ေနာင့္မ်က္စိေ႐ွ႕မွာ လဲေလွာင္းေနသူကေတာ့ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းေသာ ဆံသား႐ွည္မ်ားျဖင့္ လိုက္ဖက္ေနေလရဲ႕။ျဖဴလြန္းသည့္အသားအရည္ကလည္း အညိဳေရာင္အေရျပားပိုင္႐ွင္ ေနာင့္အတြက္ မနာလိုစရာပင္။ေနာင္ကလည္း သိပ္ညိဳလြန္းတာေတာ့ မဟုတ္ေပမယ့္ ထိုလူႏွင့္ယွဥ္ေတာ့.. ။ဆြဲတင္ထားမိသည့္ အေႏြးထည္လက္ကို ခပ္ျမန္ျမန္ပင္ ဆြဲခ်မိသည္အထိ ေနာင့္အသားညိဳမႈကို ဖံုးကြယ္ခ်င္မိေတာ့သည္။

".....''

ခပ္ဟဟပြင့္လာေသာ ႏႈတ္ခမ္း။တစ္ဖ်တ္ဖ်တ္လႈပ္႐ွားလာေသာ မ်က္ေတာင္႐ွည္မ်ား။

"သတိရလာၿပီလား''

ေနာင့္ကိုျမင္ျမင္ခ်င္း စူးခနဲၾကည့္ကာ  လွဲေနရာမွ ထထိုင္ဖို႔ျပင္သည္။

"မလႈပ္နဲ႔..မင္းေက်ာက ခ်ဳပ္ထားရတာ''

ပခံုးႏွစ္ဖက္ကို အသာဖိထားလိုက္ရင္း ေလ်ွာက်သြားသည့္ေစာင္ကိုပါ သူ႔ရင္ဘက္ေပၚျပန္တင္ေပးသည့္တိုင္ အၾကည့္စူးစူးတို႔က ေနရာမေရြ႔။

"မင္း...ဘယ္သူလဲ..ဘယ္ကလဲ..ငါ့ကို ဘယ္လိုေခၚလာတာလဲ''

ဒီေမးခြန္းမ်ားကို ေျဖသင့္သူက သူမဟုတ္ဘူးလား။တကယ္လက္ေတြ႔မွာကေတာ့ မ်က္ခံုးႏွစ္ခုကို အစြမ္းကုန္တြန္႔ခ်ိဳးထားၿပီး ႏူတ္ခမ္းပါးကို တင္းတင္းေစ့လို႔ ေနာင့္အေျဖကိုနားေထာင္ေနေလသည္။