ကိုယ့္ေမတၱာျဖင့္ ေအးခ်မ္းေစ(ကိုယ့်မေတ္တာဖြင့် အေးချမ်းစေ)

47(Z &U)Final

Zawgyi

ေနာင့္အေမရဲ႕ အသုဘကိစၥေတြၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ေနာင့္အေဖက သာသနာေဘာင္ဝင္သြားသလို ေနာင္ကေတာ့ ဇြဲနဲ႕အတူ ျပန္လိုက္လာခဲ့သည္။ေနာင့္ကို သူ႕အေမဝယ္ေပးခဲ့သည့္ကားေလးကို ျပန္ယူလာၿပီး ေမာင္းသူကေတာ့ ဇြဲေပါ့။ခုမွထူထူေထာင္ေထာင္ျဖစ္ကာစေနာင္က အတင္းေမာင္းမယ္လုပ္ေနလို႔ မဆူခ်င္ဘဲဆူလိုက္ရေသးသည္။ေနာင္တစ္ေယာက္ စိတ္ေရာကိုယ္ပါပင္ပန္းခဲ့ရၿပီး ဒီလိုေလးထူထူေထာင္ေထာင္ျပန္ျဖစ္လာဖို႔ေတာင္မနည္းႀကိဳးစားယူထားရသည္။ဒါေၾကာင့္ ဘယ္နည္းနဲ႔မွထပ္ၿပီးအထိခိုက္မခံႏိုငိ္ေပ။

ဘယ္အိမ္မွာေနမလဲဆိုေတာ့ သူ႔အိမ္မွာသဴေနမယ္ေျပာၿပီး ေနာက္ဆက္တြဲစကားအေနျဖင့္ 'မင္း ငါနဲ႔လာေနေနာ္'ဆိုေသာတစ္ခ်က္လႊတ္အမိန္႔ကိုခ်သည္။ဇြဲကေတာ့ ေနာင့္နားေနရရင္ကို ေက်နပ္ေနပါၿပီ။ခုခ်ိန္မွာ ပံုမွန္ျပန္မျဖစ္ေသးေသာ ေနာင့္ကိုျပဳစုဖို႔ရာတစ္ခုပဲ ဇြဲေခါင္းထဲ႐ွိသည္။အားကနည္းေနဆဲမို႔ တစ္လမ္းလံုး ကားရပ္ရပ္ၿပီးအန္ခဲ့ရသည္ကအႀကိမ္ေပါင္းမနည္း။

"ေနာင္..ဝင္ႏွင့္သြား။အထုပ္ေတြငါသယ္ခဲ့မယ္၊သြားပါဆိုေနာင္ရယ္၊မင္းကိုမင္းေတာင္အနိုင္နိုင္ကို''

ကေလာမွာအေျခက်ေတာ့မည့္လူတစ္ေယာက္အတြက္ အထုပ္အပိုးကနည္းနည္းေတာ့မ်ားသည္၊ရန္ကုန္အိမ္က အၿပီးေသာ့ခတ္ခဲ့ၿပီဆိုေတာ့ ေနာင့္ပစၥည္းေလးေတြေနာင္ယူလာပုံပါ။အထဲေရာက္ေတာ့ ေနာင္က ဧည့္ခန္းက ခုံေပၚငုတ္တုတ္ေလးထိုင္ေနဆဲ။

"အခန္းထဲ ဝင္နားေလ ေနာင္''

"ဘာမွရွင္းရဦးမွာမဟုတ္ဘူး။ငါထားခဲ့တာ ရႈပ္ပြေနမွာ''

"အမေလးကြာ။သြားလည္းၾကည့္ပါဦး။ကြၽန္ေတာ္မ်ိဳး အကုန္စီစဥ္ထားၿပီးသားပါ''

ေနာင့္အိမ္ကို အၿမဲလိုလိုဇြဲလာရွင္းေနသလို ဒီေန႕ျပန္မလာခင္လည္းငစိုးကိုလႊတ္ၿပီး သန႔္ရွင္းေရးလုပ္ခိုင္းၿပီးသားျဖစ္သည္၊ေနာင္ကေတာ့ အခန္းထဲကို မွင္ေသေသနဲ႕ဝင္သြားၿပီး တစ္စကၠန႔္ေတာင္ မဆိုင္းဘဲ ျပန္ေျပးထြက္လာေလသည္၊ခလုတ္တိုက္လဲမွ ရွိတဲ့အရိုးေတြက်ိဳးကုန္ေပဦးမည္။