ကိုယ့္ေမတၱာျဖင့္ ေအးခ်မ္းေစ(ကိုယ့်မေတ္တာဖြင့် အေးချမ်းစေ)

26(Z & U)

Zawgyi

ကားလက္မွတ္ရၿပီးတာေတာင္ ေနာင္တစ္ေယာက္ ဇြဲကိုစိတ္မခ်ႏိုင္။ေသာက္ရမယ့္ေဆးေတြကို ဂ႐ုတစိုက္စီစဥ္ေပးေနရင္း ငစိုးကိုလည္း ေဆာင္ရန္ေ႐ွာင္ရန္ေတြကို မွာေနတာမ်ား အဆက္မျပတ္။

"ငါ သက္သာေနပါၿပီ''

"ေအးပါ။လိုလိုပိုပိုေပါ့။ျပန္ဖ်ားခဲ့ရင္ ငါလည္းခ်က္ခ်င္းေျပးလာလို႔မရဘူးေလ''

"မရဘူး။ေျပးလာခဲ့''

ဇြဲက အတည္ေပါက္နဲ႔ေနာက္လိုက္တာပါ။ေနာင္ကေတာ့ ခ်က္ခ်င္းကို ေခါင္းညိတ္ျပၿပီး..

"ေအးေပါ့..ရေအာင္ေတာ့ ေျပးလာရမွာေပါ့''

ဒီခရီးနဲ႔ဒီခရီး နာရီေပါင္းမ်ားစြာျဖတ္သန္းၿပီးမွ ေရာက္တာေတာင္ သူကေတာ့ေျပးလာဦးမတဲ့။

"အတတ္ႏိုင္ဆံုးေတာ့ဂ႐ုစိုက္ကြာ။ခုက တုပ္ေကြးရာသီလိုျဖစ္ေနေတာ့....ဟက္ခ်ိဳး...''

ေဟာ..။ေျပာရင္းဆိုရင္ ႏွာထေခ်သူက ေနာင္။ႏွာေခ်တာနဲ႔တစ္ၿပိဳင္နက္ ႐ွလူးခနဲဆို က်လာေသာႏွာရည္မ်ားေၾကာင့္ အနားမွာအလြယ္႐ွိသည့္ Tissuesကို အျမန္ယူေပးလိုက္ရသည္။

"မင္းလည္း ဂ႐ုစိုက္ဦး။ခုေတာင္ ႏွာရည္ကက်ေနၿပီ...''

ေနာင္ဝတ္ထားတဲ့ Hoodieရဲ႕ ေခါင္းစြပ္ကို ေနာင့္ေခါင္းေပၚဆြဲတင္ေပးလိုက္ေတာ့ ေနာင့္ကေမာ့ၾကည့္ကာ ျပံဳးျပလိုက္သည္၊ျပံဳးလိုက္တိုင္း ေပၚလာသည့္ ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္ကအခ်ိဳင့္ေသးေသးႏွစ္ဖက္ကို လက္ညိဳးျဖင့္ အသာထိုးၾကည့္ခ်င္မိ၏။

"ကားေပၚမွာလည္း ေခါင္းစြပ္သြား''

"ေအးပါ၊မင္း ေဆးေသခ်ာေသာက္ေနာ္၊အစားလည္းေသခ်ာစားေနာ္။တစ္ခုခုဆို ဖုန္းဆက္ေနာ္''

"ေအးပါကြာ..။သြားေတာ့..သြားေတာ့၊ငစိုး ေသခ်ာလိုက္ပို႔လိုက္ေနာ္''

ကားဂိတ္ေရာက္ဖို႔က ဆိုင္ကယ္နဲ႔တဆင့္သြားရဦးမွာမို႔ ဇြဲလိုက္ပို႔ခ်င္ေပမဲ့ ဖ်ားေနလို႔မလိုက္ရဘူးဆိုလာေလေတာ့ ငစိုးကိုသာလႊဲရေတာ့သည္၊

"သြားၿပီ..ဇြဲ..ငါျပန္လာမယ္ေနာ္''

ဆိုင္ကယ္ေပၚကေန လက္ျပသြားရင္း..ျပန္လာမယ္ဆိုတဲ့စကားကို က်ယ္က်ယ္ေလာင္ေလာင္ေအာ္ဟစ္သြားေသာေနာင့္ေၾကာင့္ ဇြဲ ျပံဳးမိသည္။ျပန္မလာေတာ့ေရာ သူ႔အရပ္သူ႔ေဒသသူျပန္တာမို႔ ဇြဲက ဘာမ်ားေျပာမွာတဲ့လဲ။႐ွမ္းျပည္နယ္ဖြား ခြန္းစစ္ေနေတာင္ ႐ွမ္းျပည္မွာမွ အေနမေပ်ာ္ခဲ့ပဲ။ျမင္ကြင္းထဲကေန ဆိုင္ကယ္အရိပ္အေယာင္ေပ်ာက္သြားၿပီးမွ ခပ္စိမ့္စိမ့္အေအးဓာတ္ေၾကာင့္ အိပ္ခန္းထဲကို ျပန္ေျပးဝင္ရသည္။အဖ်ားကမ႐ွိေတာ႔ေသာ္လည္း ျပန္ဖ်ားလ်ွင္ ကားေပၚေတာင္မေရာက္ေသးေသာ ဟိုေကာင္ ေဘာင္းဘီပါ ကေတာင္းက်ိဳုက္ၿပီး ျပန္လာေနမလားမသိ။ဟက္..။ဇြဲ..ဇြဲ..မင္းကိုယ့္ကိုယ့္ကိုယ္အထင္ႀကီးလိုက္တာကြာ။