ARE YOU MAN ENOUGH?

Chapter Sixty-Six

TODAY MUST BE HIS LUCKY DAY. Oliver smiled from ear to ear as he dropped the call.

Nilingon nito si Miss Jackie. Nakatayo sa malayo ang babae, sa tabi ng bakanteng mesa ng isang coffee shop. Hindi napigilan ni Oliver na tuluyang humarap sa direksyon nito. Habang hawak ang cellphone, nangingising pinag-ekis nito sa dibdib ang mga braso.

An opportunity like this is very rare— seeing the usual, composed and in-control Miss Jackie soften her face with worry.

Malinaw itong nagsasalita. May emosyon. Kahit malayo, umaabot sa kinatatayuan niya ang boses nito. Oliver could not make out the words but he knew there must be a problem.

But this is favorable to him.

Siguro naman ngayon, titigilan niyo nang mag-ina ang pangungulit sa akin.

Kinalas niya ang pagkaka-ekis ng mga braso, napatingin sa hawak na cellphone.

Now that I am done with those two— it’s your turn, Lily and Jared.

 

 

“YOU HAVE TO GET HERE, MA,” pakiusap ni Gretchen habang kausap si Miss Jackie sa cellphone.

Palipat-lipat ang tingin ni Gretchen at sa mga bata sa salas. Kasalukuyang nakatayo ang babae sa tapat ng pinto ng bahay nito. Sila Paula at Jared naman ay nanatili sa table set kung saan sila iniwan nito.

“Magwo-work kaya ‘to?” nag-aalalang lingon ni Paula kay Jared.

Jared snapped out of his thoughts upon hearing her.

“Let’s hope,” tanaw niya kay Gretchen pero nawala rin agad ang atensyon niya rito.

Kahit nakatutok sa babae ang kanyang mga mata, si Lily pa rin ang nakikita niya. Ang phone call na iyon ni Oliver pa rin ang nagpapabalik-balik sa kanyang isip.

Nakatitig sa kanya si Paula. “Sino’ng tumawag kanina?”

Gulat na napatingin siya rito.

“Kanina ka pa ganyan. Parang wala rito ang isip mo.”

He took in a deep breath. “I might leave early.”

“Hay, naku.” Paula groaned. “Bakit? Saan ka pupunta?”

“Someone wants to see me,” he lowered his eyes on the table, saw the enveloped memo for Miss Jackie there.

“Nasa kalagitnaan tayo ng trabaho, Jared.”

“Alam ko.” It felt heavy as he said that, but eventually, saying more is starting to wipe off the weight on his shoulders. “Pero mas mahalaga ito sa akin.”

Tumuwid siya ng upo at nilingon si Paula.

“Tatawag ako sa HR. Tatanungin ko kung may kilala ba sila Isla na pwedeng sumundo sa iyo rito.”

Binalik ni Paula sa harap ang tingin. “Magko-commute na lang ako.”

Naawa siya sa babae. He could sympathize with the feeling of having to carry everything on one’s shoulder. He used to be that person. Na dahil panganay siya, inako niya ang lahat para sa ikatutuwa ng mga magulang.

“Please. I insist. Mas mahihirapan ka kung magko-commute ka.”

“Nagko-commute lang kaming mga taga-HR, no. Si Lily at si Miss Jackie lang sa amin ang may kotse. Kaya walang makakasundo sa akin dito mamaya.”

“Baka may mapakiusapan tayo sa ibang department,” Jared began swiping on his phone.

Una niyang nadaanan ang pangalang Basil Marlon.