ARE YOU MAN ENOUGH?

Chapter Seventy-Seven

JARED CHANGED HIS MIND ABOUT SHOPPING. Kasi, nang buksan ang pinto, bumungad doon si Heidi.

"Hi, Doki!" masigla nitong bati.

Nakangiti nitong tinaas ang dalawang kamay na hawak ang mga pinamiling makakain nila.

"From me to you!"

"Wait," sinarahan niya saglit ng pinto so Heidi para isabit ulit sa pader kalapit niyon ang kanyang bike.

Then, he opened the door for her again.

"Let me help you," ako niya sa canvas bag at beer carrier. "At sabayan mo na akong kainin ang mga 'to." He eyed on the beers. "Why freaking six cans?"

"Siyempre, reserba mo na 'yong iba dyan. Autumn na ngayon, no. Palamig na ang panahon."

Makes sense. Jared nodded convincingly.

Heidi followed him inside the flat after she closed the door. She reappeared in her jeans and white turtle neck long-sleeved wool sweater. Nahuli ito makarating sa dining room dahil naghubad pa ito ng boots, maayos na sinalansan iyon sa bakanteng espasyo ng shoe rack. Heidi took off her warm gloves. Stuffed them in the pockets of her coat. She also took off her brown heavy furry coat, hang it at the coat hanger beside the door with her beanie hat.

Maingat na nilapag ni Jared ang mga pinamili ni Heidi sa mesa. Dumiretso sa lababo si Heidi, naghugas ng mga kamay bago tinungo ang drawer ng mga pinggan at kubyertos. Nilagay naman ni Jared sa ref ang beer carrier na may apat pang lata ng alak. Dalawang in-can lang ang iniwan niya sa dining table. Kumuha si Jared ng isang food packaging sa paper bag na nasa loob ng canvas bag.

Sa takip ng packaging ng beef steak, may nakadikit doon na sticky note.

Huwag magpapagutom! Eatwell.

- Heidi

Napailing na lang siya. Napangiti.

"Bakit may note pa? Eh, sasabayan mo naman akong kumain?" sulyap niya sa dalaga na kakalapag lang ng mga pinggan at kubyertos sa dining table.

"Eh, para sa'yo naman talaga lahat ng ito. Ikaw itong nagyayang sabayan kita kumain. Alam mo namang basta ikaw, at basta pagkain, hindi ako tatanggi," masaya at sasayaw-sayaw nitong set ng mga pinggan sa mesa.

He glanced at the sticky note he was holding. Naalala kasi niya si Lily. That woman who left a sticky note on his forehead the day she left him.

Then, he returned his eyes on Heidi. Masaya nitong inaalis sa paperbag ang natitira pang packaging ng pagkaing pinamili.

"Sa'yo na lang 'yang steak, Doki. Isa lang 'yang binili ko, eh."

"Hati na lang tayo," Jared opened the packaging. Nilipat niya sa naghihintay na babasaging pinggan ang mainit-init pang sweet-sauced na beef steak.

Sa kabila ng paglisan niya sa Pilipinas kaya nawalan ng trabaho ang assistant niya roon na si Heidi, hindi pa rin ito nakalimot sa kanya. A few weeks after Heidi passed the examination and became a licensed nurse, he was one of the people who first knew about it. After all, he made it a point they remained in contact with each other even after years of leaving Philippines. Iyon ay baka kasi may kliyente siya sa Pilipinas na mag-reach out kay Heidi. Jared just wanted to make sure he can still accommodate them or give them better referrals if his first referrals are not compatible with them.

Nagpatulong din si Heidi sa kanya makahanap ng trabaho sa Belgium. The woman just realized through the years that she cannot live with people who kept on discouraging her when it comes to reaching her ambitions. Tulad lang ito ng pinag-usapan nila sa kanyang opisina noong nagtatrabaho pa para sa kanya ang dalaga: