Never Ending Heartbeats

Chapter 9

Sorry for the pain, Zemira . You don't deserve it, but I know the pain will make you braver than you are now :( 

Chapter 9 

Hold

Thinking of waking up without that important person in your life must be one of the painful part of waking up again. Yung gigising ka na alam mo yung taong gusto mong makita sa araw na yun ay wala na sa mundo at wala kang magawa. You just woke up again, crying, praying na sana lahat ng nangyari ay isang masamang panaginip na lang. 

But on my situation everything is not a dream, dahil nakatulog ako na hawak pa din yung sulat na iniwan sa'kin ni Lea at yung laptop ko na nakabukas pa din pero nakapatay na dahil paniguradong lowbat na yun because I fall asleep looking at every pictures that Lea took, hindi ko pa nga ata yun tapos hanggang dulo sa sobrang dami nun. 

I am just staring blankly at the things that Lea left to me. Hindi ko alam kung paano kikilos thinking that Lea is not around anymore. She is still here but not breathing and not in their house either, she is in the funeral home. 

Hindi ko maisip na yung pinangako niyang magkikita pa kami sa sumunod na dalawang araw ay sa funeral home ko na pala siya makikita. 

"Live for tomorrow." I whisper to myself before I sigh heavily at inayos yung mga gamit sa kama ko and also charge my laptop so I can check what is inside of the USB later dahil hindi ko pa nakikita yun lahat but for now I need to get going and go to Lea because this will be the last day that I can see her for a long time. 

I do my routine and I am inside my walk in closet looking at my self wearing a white blouse and a fitter black pants and my eyes is puffy because of the cries I made last night at kahit sakto ang tulog ko kita sa mata ko yung lalim at pagod. 

When I look at my side my tears starting to form in my eyes again ng makita ko yung nakasampay na white dress na binili sa'kin ni Lea na susuotin ko bukas sa libing niya. She really make sure na masusuot ko ang dress na yan. 

Habang nakatingin sa damit na yun hindi ko mapigilan na magalit sa sarili ko dahil dapat naging observant ako pagdating sa kanya. Dapat nagtiwala ako sa mga nararamdaman kong mali sa kanya. Dahil kung nagawa ko siguro yun at napansin ko yung tinatago niya baka sakaling may nagawa ako. Baka sakali na nandito pa din siya sa mundo kung nasaan ako. 

Ayokong sisihin yung sarili ko dahil alam kong hindi niya magugustuhan yun but I can't help it. Ang hirap lang tanggapin na I am her bestfriend but I failed to know what she is feeling inside. Hindi ko inalam ang pinagdadaanan niya. I failed to look beyond the actions, laughter, words and her smile towards me. 

When I go out on my walking closet I was shock to see Marco seating on the edge of my bed. Nang magtama ang mata namin and when  he saw how puffy and red my eyes is he sigh heavily. Ang lakas lang ng loob niya talagang laging pasukin ang kwarto ko dahil alam niya naman na may sarili akong walk in closet kung nasaan na din yung banyo where I can get ready kaya wala talagang siyang makikita kung sakaling papasok siya sa kwarto ko habang nagbibihis ako. 

"Nag-aalala na ako sa'yo, Zemmie. Wala lang akong magawa dahil alam kong nahihirapan ka talaga at mahirap sa'yo ang nangyayari pero sana naman wag mo masyadong abusuhin ang sarili mo. Wala ka ng matinong kain. Yung mata mo maga at mapula kakaiyak. Hindi mo kailangan sarilinin yung sakit dahil nandito pa ako nasasaktan din naman sa nangyari lalo na at ganito ka. Mas mahirap, Zemmie." He said and stop in front of me at nilagay yung strand ng buhok ko sa likod ng tenga ko. 

Tumitig lang ako sa mga mata niya at kita ko sa mga mata niya yung pagkadesperado na tulungan ako pero wala siyang magawa dahil alam niyang masakit talaga ang pinagdadaanan ko. After that night when he is the one who calm me down after knowing about what happen I never talk to anyone anymore, even him. I am crying but I am not looking for anyones comfort dahil iniisip ko na wala din namang magagawa yun. I feel the pain all by myself and never ask to anyone.