မေတ္တာ သစ္စာ စိန်ပန်းပြာ

(၁၅) Zawgyi

ဒီလိုႏွင့္ ဇြန္လကုန္ အခန္းခြဲ စာေမးပြဲေလး စစ္လို႔ၿပီးသြားခဲ့သည္။ စာေမးပြဲရဲ႕ ရလဒ္အျဖစ္ သတင္းေကာင္းႏွင့္ သတင္းဆိုးႏွစ္ခုက ကြၽန္ေတာ့္ေခါင္းထဲ ေဝ့ပတ္လို႔။

သတင္းေကာင္းက ရွန္တစ္ စာအသားကုန္ႀကိဳးစားခဲ့သည္။ ေန႔ည မအိပ္မနားခဲ့။ သူတစ္ေယာက္တည္းေတာင္ မဟုတ္။ တစ္ေဆာင္လုံးက ဘရစ္နီ၊ ေသာ္က၊ ေႏြဦးလႈိင္၊ ၾသရသတို႔ပါ ႀကိဳးစားခဲ့ၾက၏။ ဂိုဏ္းခ်ဳပ္ႀကီးကို ခ်ဳပ္ကိုင္လိုက္တာနဲ႔ အားလုံး အက်င့္ေကာင္းရသြားတာ အံ့ၾသစရာေကာင္းပါ့။

သတင္းဆိုးကေတာ့ ရွန္တစ္ ဘီခန္းသာ ရသည္။ က်န္တဲ့ ငါးေယာက္စလုံးကေတာ့ ေအခန္းေတြ ေရာက္ကုန္ၾကလို႔။ သူတစ္ေယာက္တည္း မေအာင္ျမင္ခဲ့တဲ့ အျဖစ္ကို ကြၽန္ေတာ္သာမက ေဘာ္ဒါတစ္သိုက္လုံး ရင္ခံေနၾကရသည္။

အခန္းခြဲတဲ့စာရင္းထြက္ၿပီး ေနာက္တစ္ေန႔ မနက္စာသြားစားေတာ့ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အားလုံးမ်က္ႏွာ မလွ။ ရွန္တစ္ကေတာ့ ခပ္ေအးေအးလူလူပင္။ ဘာမွကို ဂ႐ုမစိုက္တဲ့ပုံစံ။ ႀကိဳးစားခဲ့ရသမွ် ကိုယ္ရည္မွန္းထားတာ မရခဲ့လို႔ စိတ္ပ်က္သြားတဲ့ ပုံစံမ်ိဳးမရွိ။ က်န္တဲ့သူေတြကသာ သူ႔အစား ဝမ္းနည္း စိတ္မေကာင္းျဖစ္ၾကရသည္။ သို႔ေပမယ့္ သူ႔အေရွ႕ေတာ့ ဘယ္သူမွ မေျပာထြက္။ မနက္စာ တစ္ဝိုင္းလုံး တိတ္ဆိတ္လို႔။ ဒီေတာ့ ကြၽန္ေတာ္ကပဲ ႐ႊင္႐ႊင္ျမျမျဖစ္သြားေအာင္ စကား စ,လိုက္ရသည္။ ဒီလိုပုံစံႀကီးနဲ႔ ေရရွည္သြားလို႔ေတာ့ မျဖစ္ဘူးေလ။

"ကယ္ ... ဒီမနက္စာ ဆရာေကြၽးပါရေစေနာ္ ... စာေမးပြဲမွာ အားလုံးႀကိဳးစားခဲ့တဲ့ အထိန္းအမွတ္အျဖစ္"

"ဟားးး ... ဒါမွ ဒို႔ဆရာကြ ... အဟဲဟဲ ... တို႔ဟူးေၾကာ္ေလး ေနာက္ႏွစ္ပြဲေလာက္ထပ္မွာမယ္ေနာ္ ဆရာ"

အေျခေနကို ရိပ္မိတဲ့ ေႏြဦးကေတာ့ သြက္သြက္လက္လက္ပဲ ကြၽန္ေတာ့္ကို ေထာက္ပံ့ေပးရွာသည္။ ဘရစ္နီကေတာ့ ရွန္တစ္အရိပ္ကို တၾကည့္ၾကည့္။ ေသာ္ကနဲ႔ ၾသရသတို႔ႏွစ္ေယာက္ကေတာ့ အစတည္းက အေနေအးတဲ့ ေကာင္ေတြဆိုေတာ့ ဘာမွဝင္မေျပာၾက။ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ အၾကည့္မ်ိဳးေတြနဲ႔ပဲ ကြၽန္ေတာ့္ကို တစ္ခ်က္ေခါင္းေဖာ္ၾကည့္ၾကၿပီး ငုံ႔စားၿမဲ စားေနၾကျပန္သည္။ ဒီလိုနဲ႔ မနက္စာ ဝိုင္းႀကီးက တိတ္ဆိတ္သြားျပန္ေရာ။ ကြၽန္ေတာ္ကပဲ ဆက္ၿပီးေတာ့ ...