မေတ္တာ သစ္စာ စိန်ပန်းပြာ

(၂၂) Zawgyi

ဒီကေန႔မနက္ခင္းမွာ ေနေရာင္ဖ်ဖ် ပက္က်ဲထားသျဖင့္ ပတ္ဝန္းက်င္တစ္ခုလုံး လင္းရွင္းၾကည္လင္ေန၏။ သို႔ေသာ္ ကြၽန္ေတာ့္ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေနာက္ေထးလ်က္။

မေန႔က ျမင္းခုံးေတာင္တက္ရသည့္ေန႔မွာ တစ္ေနကုန္ ႐ႊင္ျမဴးေပ်ာ္ပါးခဲ့ရေပမယ့္လည္း အေဆာင္ျပန္ေရာက္ေတာ့ မထင္မွတ္၊ မေတြ႕ႀကဳံခ်င္ပဲ ေတြ႕ႀကဳံခဲ့ရသည့္ မိသားစုေဟာင္းေတြေၾကာင့္ စိတ္ညစ္စရာျဖစ္ခဲ့ရသည္။

ဒီကေန႔ မိုးလင္းေတာ့ ကုတင္ေအာက္က အိတ္ေဟာင္းကို ျပန္ထုတ္။ ပစၥည္းေတြ စုထည့္။ တစ္ကိုယ္စာ အေရးႀကီးတာေတြပဲ ထည့္ဖို႔ေတာ့ ဆုံးျဖတ္ထားပါသည္။ တခ်ိဳ႕ပစၥည္းေတြလည္း ဒီမွာ ထားခဲ့ပါအုန္းမည္။ ရန္ကုန္မွာေတာ့ ကိစၥေတြ အျပတ္ရွင္းႏိုင္ဖို႔ ႀကိဳးစားပါမည္ေလ။ စီစဥ္ၿပီးသည့္ လက္ထပ္ပြဲကို ပ်က္သြားေအာင္ မည္သို႔ ႀကိဳးစားရပါ့။ ၿပီးေတာ့ အေမ့အေႂကြးေတြကိုလည္း မည္သို႔ ေဖြရွာဆပ္ရမည္နည္း။ အေႂကြးေက်မွ ပြဲဖ်က္လို႔ ရမည္လို႔လည္း ထင္သည္။

ေမ႐ႊန္းတို႔က စာခ်ဳပ္စာတမ္းနဲ႔ကို အကြက္က်က် ေခ်းငွားခဲ့တာဆိုေတာ့ အေႂကြး မဆပ္ႏိုင္ပဲ လက္ထက္ပြဲပ်က္ခဲ့လွ်င္ ကြၽန္ေတာ္တို႔ အိမ္စာခ်ဳပ္ေတြလည္း သူတို႔သိမ္းႏိုင္သည္။ ကြၽန္ေတာ္တို႔ မိသားစု နာမည္ပ်က္ေအာင္လည္း တရားဝင္ ေၾကျငာႏိုင္သည္။ မည္ကဲ့သို႔ ေျဖရွင္းရပါအံ့နည္း ...

အေတြးမ်ားမ်ားႏွင့္ပင္ အနည္းငယ္ေသာ ကိုယ့္တစ္ကိုယ္ေတာ္ ပစၥည္းေတြကို သိမ္းဆည္းလိုက္ရာ တစ္မနက္လုံး ကုန္ဆုံးသြားခဲ့သည္။ ရထားက ေန႔လည္ ၁နာရီမွ စီးရမွာဆိုေတာ့ ေန႔လယ္စာစားဖို႔ အခ်ိန္ရွိပါေသး၏။ သို႔ေသာ္လည္း ဗိုက္ထဲ အစာထည့္ဖို႔ေတာင္ ဆႏၵမရွိ။ ကိုယ့္သေဘာမပါသည့္ ခရီးတစ္ခုကို ထြက္ရမွာမို႔ စိတ္ထဲ ထိုင္းမႈိင္းႏြမ္းလ်ခ်င္ေနမိသည္။ ေနာက္ဆုံး ကိုယ္ႏွင့္ယူသြားသင့္သည့္ ပစၥည္းေတြမ်ား က်န္အုန္းမလားလို႔ စားပြဲေပၚ စာအုပ္ပုံေတြၾကား လွန္ေလွာၾကည့္ေတာ့ ဖုန္အလိမ္းလိမ္းတက္ေနေသာ သားေရသားအဖုံးႏွင့္ စာအုပ္တစ္အုပ္ ထြက္လာသည္။ အဖုံးကို လွန္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ ...