Uni
မနေ့က ဒီဇိုင်နာဆီမှာ အဝတ်အစားအပ်တာနဲ့ပဲ အချိန်ကုန်သွားလို့ ဒီနေ့တော့ Hotel bookingကိစ္စ လုပ်ဖြစ်အောင် လုပ်ရမယ်လို့ တွေးထားလိုက်တယ်
မနက် အိပ်ရာနိုးကတည်းက သောကတွေနဲ့ နိုးထလာရတဲ့ ဘဝ
အခန်းနံရံကို ကြည့်မိတော့ ချို့ပုံကို ကာထားတဲ့ ဓာတ်ပုံများ.....
ကြည့်ရဆိုးနေလို့ ဖြုတ်ပစ်လိုက်ရမလားလို့ တွေးမိတယ်
ဖြုတ်လိုက်တာ ဟိုကလေးမ လာလို့ မြင်ရင် ပြသနာရှာမလား မသိဘူး
"ဒေါက်....ဒေါက်"
"သား...နိုးပြီလား"
"ဟုတ်...အမေ
ဝင်ခဲ့ပါ"
"သား...ဒီနေ့ရော သွားစရာရှိလား"
"ရှိတာပေါ့ အမေရယ်
မနေ့ကလည်း ဘာမှ ဖြစ်ဖြစ်မြောက်မြောက် မလုပ်ဖြစ်ဘူး
ဦးမင်းဆက် မအားလို့ အလုပ်ထဲလည်း မသွားဖြစ်ဘူး"
"အင်း....အမေတို့လည်း မင်္ဂလာပွဲမှာ ဝတ်ဖို့ အဝတ်အစားသွားဝယ်မလို့
သား ကားသုံးမှာလား လာမေးတာ"
"အမေ ဝယ်စရာ မလိုဘူး
မနေ့က ဟိုကလေး မိဘတွေအတွက်ရော အရောင်ဆင်တူ ပိုးထည်တွေ ရွေးထားပြီးပြီ သူ ပို့ပေးလိမ့်မယ်"
"ဟုတ်လား
အဲဒါဆို အားလုံး အဆင်သင့်ပဲပေါ့"
"ဘယ်လို အဆင်သင့်ဖြစ်မှာလဲ
လုပ်စရာတွေ အများကြီးကျန်သေးတဲ့ဟာ
အရေးကြီးတာတွေ အရင် မလုပ်ဘူး
အရေးမပါတဲ့ အဝတ်အစားကို အရင်စလုပ်တယ်
အဝတ်အစားက ရှိတာ ဝတ်လိုက်လည်း ရတာပဲ"
"သားရယ်....သူတို့ အဆင့်အတန်းနဲ့ ဘယ်လိုရှိတာဝတ်လို့ ရမှာလဲ
သားကလည်း လူကြီးဖြစ်ပြီး စိတ်ရှည်မှပေါ့"
"အမေတို့ကလည်း သူ့ဘက်ကပဲ
သား ရေချိုးပြီး သွားတော့မယ်
ကျွန်တော် မင်္ဂလာပွဲ မပြီးမချင်း ကားသုံးမယ်"
"သုံးပါတော်....သဘောပါ "
ကျွန်တော် ရေမြန်မြန်ချိုးပြီး ထွက်လာလိုက်ပါတယ်
ကျွန်တော် ရောက်သွားတော့ ကလေးမ ခြံထဲမှာ အပင်ရေလောင်းနေပါတယ်
"ကလေး အဆင်သင့်ပြင်မထားဘူးလား"
"အင်း....ပြင်မယ်လေ"
