Bite For Once

Kabanata 31

"Sabihin mo sa akin muli kung ano ang iyong ginagawa sa kagubatan ngayong gabi, Mr. Paras," sabi ni Deputy Jun kay Baron.

Linapitan ko sila. Gusto ko ring marinig ang sasabihin ni Baron.

"Sinabi ko na sa iyo ng apat na beses, namamasyal lang ako!" Nakatutok ang paningin ni Baron sa akin habang papalapit ako. “Amara! Amara, kailangan kitang makausap!"

"Hindi siya ang kakausapin mo, Baron." Humakbang papunta sa kanya ang tatay ko. "Pupunta ka ngayon sa istasyon, at ako ang kakausapin mo." Sabi ni Dad at napabaling ang kanyang tingin sa ibang lalaki. "I got this," sabi niya sa mga kasamahang pulis. "Suriin niyo ang buong lugar at tingnan kung anong uri ng mga track ang makikita niyo."

Umiling si Baron. “Alam mong hindi ko ginawa ito, Chief Lambino! Isa itong pag-atake ng hayop!”

"Yeah..." Bumaba ang boses ng tatay ko. "Ngunit mayroon kang kaunting hayop sa iyo, hindi ba, Baron?" Nakatitig sa akin si Baron. Napaisip ako...bakit kailangang magtago ang mga halimaw sa likod ng perpektong mukha?

-----

Pumunta ako sa istasyon ng pulis. Ito ay hindi bilang kung ang aking ama ay nagbigay sa akin ng maraming pagpipilian sa isang iyon. At tiyak na hindi ko gustong manatili sa tabi-tabi lang.

Si Baron lang ang kausap ng Dad ko. Umupo ako sa waiting room, inilibot ko ang tingin ko sa mga bakanteng pader. Ibinaba ni Dad ang lahat ng bulletin board. Para hindi ko iyon makita. Lagi kasi niya akong sinusubukang protektahan.

"Malapit nang dumating ang mommy ni Baron." Sabi ni Deputy Jun. Sumipol siya at hinimas ang likod ng leeg niya. "Wala ng mas maraming pagtatanong ang gagawin ngayong gabi. Basta ang importante na makapunta rito ang ina ni Baron."

Nakakunot ang noo ni Ms. Shiryl habang nakatingin sa kanyang magazine. "Hindi ko alam kung bakit ginigisa ni Chief ang kawawang batang iyon. Hindi ba pwedeng pagbintangan ang hayop sa nangyari kay Belen?"

"Mukhang ganun nga." Sabi ni Deputy Jun, pero naramdaman kong napasulyap ang tingin niya sa akin. "Isa na namang pag-atake ng hayop sa Habagat."

“Mukhang dumarami po ang kaso niyan dito,” sabi ko, pinahid ko ang pawis kong mga palad sa suot kong jeans.

“Oo.” Bumuntong-hininga siya. "Tama ka."

Napalunok ako. “Ahm...Deputy Jun, nandito pa ba si Ralf?” Gusto ko siyang makausap. Para sabihin sa kanya ang nangyari ngayong gabi. Tama, na-detain si Ralf, kaya sigurado akong hindi siya ang—

Ngunit umiling si Deputy Jun. “Dalawang oras na ang nakalipas nang dumating ang tatay niya para iuwi siya."

Kaya lang, naglaho ang katiyakan ko na hindi masasaktan ni Ralf si Lola Belen dahil kanina pa pala siya nakalabas ng kulungan.

Biglang bumukas ang pinto ng opisina ng tatay ko. Lumabas siya na nakatiim-bagang, at mabilis niyang sinarado ang pinto sa likod niya. Tumayo ako at nagmamadaling lumapit sa kanya. “Dad?”

“He stuck to his story. Sinabi niya na natagpuan lang niya ang katawan ni Belen at sinubukan niyang tulungan ang matanda." Napakahina ng boses niya kaya ako lang ang nakakarinig sa kanya.

“Naniniwala ka ba sa kanya, Dad?” I asked as I leaned close.

“Hindi na mahalaga iyon. Alam kong wala akong mapapatunayan sa kanya, alinman sa paraan." Frustration boiled in his words. "Ngunit papunta ako sa ospital ngayon, at mananatili ako roon hanggang sa imulat ni Belen ang kanyang mga mata. Saka ko malalaman ang katotohanan mula sa kanya."

Dahil si Lola Belen lang ang makakapagsabi sa kanya ng totoong nangyari.

Bumukas ang pinto ng istasyon. Iniluwa nun ang isang babaeng matangkad, maganda, at perfect ang make-up kahit pa madaling araw na. “Nasaan ang anak ko?” tanong niya sa malamig na boses.

Napabuntong-hininga ang tatay ko, ngunit agad ding napalitan ng pagiging maawtoridad ang ekpresyon ng mukha ng tatay ko. Ang expression na ginamit niya kapag kailangan niyang harapin ang publiko. "Naghihintay lang si Baron sa opisina ko, Mrs. Paras."

Her gaze snapped to him, at sa sandaling iyon, tila tinitimbang niya ito, na parang isa siyang ahas na sinusuri ang kanyang biktima.

Lumayo sa akin ang tatay ko. Bumalik siya sa kwarto at binuksan ang pinto ng opisina niya. "Baron, nandito na ang sundo mo."

Lumabas si Baron sa pintuan. Naglakad si Mrs. Paras patungo sa kanila, nag-click sa sahig ang kanyang napakataas na heels. Talaga? Naka-heels siya? Sa ganitong oras ng gabi? "Bakit nasa pangangalaga mo ang anak ko, hepe?"

"Dahil natagpuan namin siya sa pinangyarihan ng pag-atake ng hayop." My dad crossed his arms at nakataas ang isang kilay. "Nag-iisa lang siya, walang supervision na gumagala sa kakahuyan sa dis-oras ng gabi...kaya ang pagdala ko sa kanya rito sa istasyon ang tanging ligtas na paraan na gagawin ko."

Napatuwid ng tayo ang ginang. “Tama. Kung gayon, pinahahalagahan ko ang iyong pagmamalasakit para sa kanyang kapakanan.” Wei! Parang hindi naman niya ito pinahahalagahan eh. Sinenyasan na niya si Baron. "Halikana, honey, iuuwi na kita."

Napatingin si Baron sa direksyon ko. Ngunit hindi ko sinalubong ang mga titig niya.

Narinig ko na lang siyang bumuntong-hininga bago siya sumunod sa kanyang ina.

"Mrs. Paras…” Ang kaswal na boses ng tatay ko ang nagpatigil sa kanya. Tumingin ang ginang pabalik sa tatay ko. Tumikhim si Dad at nagtanong, "Hindi ka ba talaga nagtataka kung bakit naroon ang iyong anak sa kakahuyan?"

Tumalim ang kanyang titig sa aking ama. "Boys will be boys," pahayag niya. “Gusto nila ang isang adventure. Si Baron ay gumagala na sa kakahuyan mula pa noong bata pa siya." 

Medyo kapani-paniwala naman ang pagpili niya ng mga salita.

"Ganun ba?" Muli, ang aking ama ay tila kaswal lang na nagsasalita. Alam kong hindi siya ganun.

Ganun din si Mrs. Paras. Nakatikom na ang pouty niyang mga labi, at hinawakan niya ang kamay ni Baron. Lumabas na sila sa istasyon, at hindi na lumilingon pa.

Lumapit ako kay Dad. "Sa tingin mo ba siya iyon?" Ang aking ama ay hindi nagbigay sa akin ng isang direktang sagot noon, at kailangan kong malaman ito ngayon. 

Nakakagulat na umiling siya. "Hindi."

Mabuti kung ganun...ngunit, "Bakit ba nasabi mong hindi siya?"

Hinila niya ako papasok sa opisina niya at isinara ang pinto. Mas mabuti para hindi kami marinig ng iba. "Dahil siya ay nasa anyo ng tao nang matagpuan natin siya."

Naka anyong tao nga siya sa mga oras na iyon, pero may dugo sa mga kamay niya.

"Bakit pa siya nagpalit sa pagiging tao?" Tanong ng tatay ko. "Bakit hindi na lang siya nagpaka-lobo at diretsong patayin si Belen?" Napapailing si Dad. “Hindi, hindi siya ang hinahanap natin. Isa pang lobo ang may gawa nun kay Belen, at tutugisin ko siya sa lalong madaling panahon."

*****