RUH ADAM (BXB)

42- Valeriynin Eşi

★

Annemle babam valizini alıp kapıya doğru ilerlediğinde ıslak yanaklarımı sildim. Anılarla dolu olan bu eve gözümde ki yaşlarla bakıp iç çektim. 

"Oğlum ağlama daha fazla. Bak düğünü iptal ettireceksin bana." Babam yanıma gelip bana sıkıca sarıldığında hafifçe gülümsedim.

"Çok özleyeceğim evimizi." Annem kabanını giyip yanımıza yaklaştı.

"Annecim sonsuza kadar gidiyormuşsun gibi konuşma. Düğünden üç ay sonra Türkiyeye dönüyorsunuz zaten. Bu üç ayda da istediğin zaman gelirsin." Dudaklarımı birbirine bastırıp göz yaşlarımı sildim.

"Oğlum ağlama daha fazla bak bizi de üzüyorsun." İç çekip kafamı salladım ardından kenarda duran ayakkabılarımı ayağıma geçirdim. Daha fazla üzülmenin bir anlamı yoktu.

"Her şeyi aldık değil mi?" Babam anneme bakıp kafasını salladı.

"Aldık aldık bir şey kalmadı." Tam o sırada zilin çalmasıyla annem kapıyı açtı.

"Hoş geldin oğlum." Valeriy gülümseyip annemin elini öptükten sonra içeri girdi ardından babamın da elini öpüp çaktırmadan bana göz kırptı.

"Hazırsanız inelim mi?" Annem Valeriye bakıp kafasını salladı. 

"Hazırız oğlum inelim. Esinle Derin ne yapmış?" Annem bana döndüğünde boğazımı temizledim.

"Onlar Valeriynin söylediği pistin önünde bekliyor." Annem kafasını salladığında eğilip Valizimi aldım. Valeriy de eline taşımalı bir kaç valiz aldıktan sonra hep birlikte evden çıktık. 

Babam kapıyı kilitleyip yanımıza geldi ardından valizleri hafifçe kenara çekip asansöre bindi. Annemle babam kendi aralarında konuşurken Valeriy çaktırmadan belimi hafifçe okşadı. Tam o sırada asansörün durmasıyla valizleri alıp aşağıya indik. Hep birlikte bahçeye çıktığımız da apartmana son kez bakıp göz yaşlarımın akmasına izin verdim. Çocukluğum, okul yıllarım her anım burada geçmişti. Şimdide buradan ayrılıyordum. Benim için asla kolay bir şey değildi.

"Bebeğim neden ağlıyorsun? Son kez geliyormuşsun gibi bakma etrafa." Omuz silkip iç çektim

"Öyle ama yine de özleyeceğim." Valeriy gülümseyip elini belime attıktan sonra beni arabaya doğru ilerletti

"Yine mi ağlıyorsun sen? Valeriy onunla evlenmek istemediğini düşünecek bak." Annemin uyarısına gülümsediğim sırada Valeriy babamla birlikte bagajı açıp valizleri yerleştirdi. 

"Onun için evimi, ülkemi bırakıyorum hatta ailemden bir süre uzak kalmayı göze alıyorum. Evlenmek istemediğimi düşünmesin bir zahmet." Annem gülümseyip iç çekti.

"Tamamsanız binelim hadi." Babamın seslenmesiyle apartmana ve odamın penceresine son kez bakıp arabaya bindim. Herkes yerleştiğinde Valeriy arabayı çalıştırıp gaza bastı. 

Çok geçmeden piste vardığımızda Valeriy arabayı kenara park etti. İnip valizleri aldıktan sonra piste doğru ilerlediğimizde Esin ve Derin bize doğru gelmeye başladı.

"Selamlar." Annem, Esinle Derine gülümseyip yanlarına ilerlediğinde bizde peşlerinden gittik. O sırada bize doğru gelen aralarında Uğurunda olduğu korumalarla adımlarımızı durdurduk. Korumalar valizleri alıp gittiğinde Esin derin bir nefes aldı. Heyecandan şuracıkta bayılacaktı.

"Çocuklar pasaportlarınızı falan aldınız değil mi?" Esinle Derin kafasını salladığında bizi bekleyen uçağa ilerledik. Korumaların eşliğinde uçağa bindiğimizde Esinle Derin sekiz kişilik rahat koltukların olduğu bölmenin en arkasına yürüdü. Babamla annem de en öne geçtiğinde Valeriy elimden tutup ortada ki koltuklara ilerledi. Masalarda içkiler, çeşitli meyveler ve kenarda mini bir buz dolabı duruyordu. Herkes yerleştiğinde erkek bir host ön kısımdan içeri girdi.