Through all your phases (#3)

parte veinta y cinco

Varian's PoV

Βγαίνω από το μπάνιο και κοιτάω τον εαυτό μου στον καθρέφτη.

Έχει περάσει τουλάχιστον μιάμιση ώρα από όταν σκότωσα τον μπράβο.

Και δεν νιωθω τίποτα.

Βασικά νιωθω.

Μια μικρή ευχαρίστηση.

Και αυτό με τρομάζει.

Δεν είμαι έτσι εγώ.

Και δεν με ενοχλεί το γεγονός ότι σκότωσα κάποιον.

Δυστυχώς το έχω ξανά κάνει.

Αλλά αυτό που με κάνει να νιώθω άσχημα είναι ότι δεν το έχω μετανιώσει.

Δεν είναι μόνο ότι δεν έχω τύψεις.

Δεν αηδιάζω καν με αυτό που έκανα.

Δεν ξέρω τι σκατά μου συμβαίνει.

Αλλάζω;

Και γιατί;

Και είμαι καλά με αυτό;

Δεν έχω ιδέα.

Πλένω τα δόντια μου και μετά μπαίνω ξανά μέσα στο δωμάτιο.

Πάω προς την βαλίτσα μου αλλά η παρουσία πάνω στο κρεβάτι μου με σταματάει.

Δεν τρόμαξα καν.

-Πρέπει να σταματήσεις να μπαίνεις κρυφά στον προσωπικό μου χώρο.

Απάντησα με νόημα εννοώντας και τώρα αλλά και την προηγούμενη φορά στο σπίτι μου.

Με κοιτάει με σηκωμένο φρύδι.

-Τι έχεις;

Ρωτάει αγνοώντας ότι είπα.

-Μάλωσα με τον Mario.

Απάντησα την μισή αλήθεια.

-Ήρθε πριν στο δωμάτιο που ήμασταν όλοι και είπε ότι ξεφορτώθηκε τον εισβολέα, για αυτό είσαι έτσι;

Ρωτάει περίεργη.

Τι είπε ο Mario;

Γιατί να πει ότι αυτός σκότωσε τον μπράβο;

Ήθελε να με καλύψει;

Γιατί όντως αν τον σκότωνα εγώ και το λέγαμε θα κινούσα υποψίες.

Αλλά και πάλι.

Γιατί;

-Όχι απλά μαλώσαμε, γιατί να στραβώσω μαζί του που σκότωσε κάποιον που σε πείραξε;

Ρωτάω ανήξερος και δεν της λέω την αλήθεια.

Καλύτερα έτσι.

Ανασηκώνει τους ώμους της.

-Είπε πως τον μαχαίρωσε στην κοιλιά και μετά του έσπασε το κρανίο στο τσιμέντο.