Through all your phases (#3)

parte veinta y cuatro

Varian's PoV

Μόλις με βρήκε ο Άδης και μου είπε ότι υπάρχει περίπτωση για ενέδρα ήθελα να κλάψω από τα νευρα μου.

Ηρεμία δεν θα βρούμε ποτέ.

Ψάχνω την Selini μέσα στον κόσμο.

Που μπορεί να πήγε;

Την άφησα από τα μάτια μου κυριολεκτικά για πέντε λεπτά.

Ξέρω πως την Carla την πήρε μαζί του ο Mario.

Σκανάρω όλη την αυλή μέχρι να την εντοπίσω προς την έξοδο.

Με κοιτάει μέσα στα μάτια αλλά παρατηρώ κίνηση από πίσω της.

Ένας μεγαλόσωμος -σύντομα νεκρός- μπράβος πάει να την κοπανήσει στο κεφάλι με ένα όπλο.

Μάλλον καταλαβαίνει από την έκφραση μου πως κάτι πάει λάθος και γυρνάει γρήγορα να κοιτάξει.

Αποφεύγει το χτύπημα και κλωτσάει τον μπράβο στο στομάχι.

Φαίνεται να έχει το πάνω χέρι μέχρι να την αρπάξει από τον αστράγαλο και να την ρίξει κάτω.

Το κεφάλι της χτυπάει στο έδαφος δυνατά και μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα φαίνεται να χάνει τις αισθήσεις της.

Τόση ώρα τρέχω.

Δεν το είχα καταλάβει καν.

Έχω το όπλο μου στο χέρι και όταν φτάσω σε ικανοποιητική απόσταση ρίχνω μια σφαίρα στο γόνατο του τυπά.

Είχα προνοήσει και είχα βάλει σιγαστήρα στο όπλο με αποτέλεσμα να ακούγονται μόνο τα κλάματα του μαλάκα μπροστά μου.

Όσο αυτός είναι πεσμένος και κλαίει σαν γκομενίτσα τρέχω στο μέρος της Selini.

Την τραβάω στην αγκαλιά μου.

Τρέχει αίμα από την μύτη της.

Αυτό δεν μπορεί να είναι καλό.

Μην πάθεις κάτι!

Απομακρύνω τα μαλλιά της από το πρόσωπο της.

Νιωθω μια ακόμα παρουσία να μας πλησιάζει αλλά δεν δίνω σημάσια.

-Seli ξύπνα.

Μουρμούραω πάνω από το κούτελο της.

-Var;

Κοιτάω πάνω και βλέπω τον Mario.

Του δείχνω με το κεφάλι μου τον μπράβο πίσω και λέω.

-Μάζεψε τον, ανάκρινε τον αλλά μην τον σκοτώσεις.

Είπα και ξανά γύρισα το βλέμμα μου στην αναίσθητη ομορφιά που κρατάω στα χέρια μου.

Αυτός είναι δικός μου που τόλμησε και την πείραξε.