Through all your phases (#3)

parte diecisiete

Varian's PoV

"Τσέκαρε την μύτη μου αν έχει σπάσει."

Και σε ποιον στον Άδη.

Αυτόν βρήκε να ρωτήσει.

Τόσο παρακατιανό με βλέπει;

Που προτιμάει τον Άδη να δει αν είναι καλά;

Δεν ξέρω τι με έπιασε και πήγα και της ζήτησα να παλέψουμε μαζί.

Απλά το σκέφτηκα και το είπα.

Από τότε με κοιτάζει περίεργα.

Σαν να προσπαθεί να με διαβάσει.

Καθόμαστε ακόμα με τα παιδιά έξω στην αυλή.

Όπου να ναι τελειώνουν οι αξιολογήσεις.

Όλως παραδόξως δεν την φοβάμαι.

Ξέρω ότι μπορεί να με συνθλίψει με το μικρό της δαχτυλάκι.

Αλλά για κάποιον λόγο δεν το φοβάμαι αυτό.

Δεν ξέρω γιατί.

Την κοιτάω μέσα στα μάτια και με κοιτάει με αυτο το παγωμένο βλέμμα.

Θέλω τόσο πολύ να μάθω τι κρύβεται πίσω από αυτό το βλέμμα.

-Θα έρθετε σήμερα το βράδυ σπίτι μας;

Ρωτάει ο Mario γενικά.

-Μαζεμένα ομως γιατί πλέον έχουμε και ένα παιδί.

Συμπλήρωσε ο Άδης.

Έχει περάσει γύρω στην εβδομάδα συγκατοίκησης με την μικρή Carla και τα πάνε υπέροχα.

Τον κοιτάω και γελάω.

-Μου ήθελες και πατρότητα μαλάκα.

Είπα περιπαιχτικά και ήπια την τελευταία γουλιά από τον καφέ μου.

-Varian άντε σκάσε.

Απάντησε ο Άδης.

Ρολάρω τα μάτια μου και ανοίγω το κινητό μου.

-Καλά δεν πηγαίνουμε σιγά σιγά ομως;

Ρωτάει κουρασμένα η Περς.

Με τα κρεμμυδάκια την έκανε η Seli.

Κοιτάω την Selini με νόημα και σηκώνομαι όρθιος.

-Εγώ έχω λίγη δουλειά στους υπολογιστές επάνω, θα σας δω το βράδυ.

Σχολίασα και σηκώθηκα να φύγω.

-Εγώ θέλω να κάνω λίγη ακόμα εξάσκηση όταν φύγουν όλοι τα λέμε στου Mario.

Πετάχτηκε και η Selini και κάπως έτσι πήρε την αντίθετη κατεύθυνση.