RAMAK KALA

RAMAK KALA, ÜNİVERSİTEYE VEDA

CİDDEN BİRİNCİ KİTABIN BİTTİĞİNE İNANAMIYORUZ. Duygusal bir çileğiz şu an, iyi ki bu kitabı yazmışız. Duygularınızı bizimle paylaşmayı unutmayın 🍓🍓🍓🍓🍓🍓🍓🍓🍓

Hikayem nasıl başlamıştı?
Balıkesire taşınmamızla mı?
Yeni okuluma başlamamla mı?
Vedatla iddiaya girmemle mi?
Hayır, hiçbiriyle başlamadı.
Benim hikayem kardeşimle başlamıştı.
Ve şu an kardeşimle devam ediyordu.

Gece elimde kitapla birlikte yatağımda uyuyakalmışken annemin çığlıklarıyla uyandım. O anı hatırlamak beynime koca metal bir sopayla vurulmasına eşdeğerdi.

"Zehraaa! Yardım ett! Aaaaağğğğğ!!!"
Yatağımdan öyle bir fırladım ki inanın ben bile bu kadar hızlı koşabildiğimi bilmezdim.
"Annee!" Derken sesim yüksekti ama resmen korkudan kekeliyordum. Annemi yatağının köşesinde oturur vaziyette kanlar içinde görünce tek diyebildiğim "Kardeşim!" Oldu. Belki de ilk defa böyle hissediyordum. İlk defa kardeşim için korkmuştum.

Kardeş!

Ne tuhaf bir kavrammış meğer.

"Çabuk babanı ara Zehra! Nerede bu adam!"
"Anne babam hastanede, hastası varmış. Gelemeyecekmiş."
Annem kan ter içinde tekrardan çığlık atınca nefesim kesildi.
"Allah kahretsin! Tam da zamanı. Çabuk babanı ara gelsin."
Anneme hızlıca baş salladıktan sonra odama koştum ve elime telefonumu alıp babamı aradım. İlk defa telefondaki o kısacak saniyeler uzadıkça uzadı.

Anneme bir şey olursa ne yapardık!
Ya kardeşime?

"Baba aç şunu" sesim ağlamaklıydı ama kendimi tutuyordum. Annemin bana ihtiyacının olduğunun farkındaydım.

Ama babam telefonu açmıyordu. Annemin içeriden boğuk gelen sesi ömrümden ömür götürüyordu.

"Zehraaaa!"
"Anne babam açmıyor."
"Kızım çabuk ara birilerini. Hemen! Ambulansı ara! İyi değilim."
"Anne size bir şey olmasın, yalvarırım."
Annem sesi daha yüksek çıkabilirmiş gibi bir çığlık daha kopardı.
"Korkma Zehra, hadi kızım. Çabuk olman lazım."

Apar topar binaya çıktım ki zaten herkes ayaklanmış bizim kapının önündeydi.

"Salim Amca annem!" Diyebildim sadece ve karşı komşumuz Salim amca anında içeriye girdi eşi Elif Teyze de ardından hızlıca koştu.

İçeriye kim giriyor kim çıkıyor o an ne oluyor bilmiyordum, bildiğim tek şey çok korkunç şeyler yaşadığımızdı.

"Salim hemen hastaneye götürmemiz lazım." Elif Teyze adeta korkudan bembeyazdı. Salim amca ve üst komşumuz Abdullah amca annemi kucakladıkları gibi evden çıkardılar.

Alabildiğim ne varsa o kısa sürede aldım ve onların peşinden gittim.

"Anneeee!"
Annemle birlikte arka koltukta hastaneye doğru gidiyorduk. Hala babama ulaşamıyordum ama dedemleri arayıp haber vermiştim.

"Zehra beni iyi dinle." Dedi annem zor soluk alıp verirken.
"Anneee!" Diye tekrardan inledim.
"Eğer bana bir şey olursa kardeşine sahip çık. Başka kimseye güvenemem kızım."
Duyduklarım omzularıma öyle bir çökmüştü ki ne desem bilemiyordum.
"Ama anne ben..." desem de annem gözlerimin içine öyle bir bakıyordu ki başka bir şey söylemem mümkün değildi.
"Her zaman" dedim gülümsemeye çalışarak ve anneme sarıldım.
"Yalvarırım hep birlikte eve dönebilelim anne. Yalvarırım dayan."