Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
ဓါတ်ခွဲခန်းနဲ့ အိမ်နဲ့ လုပ်ရတဲ့အလုပ်က တလ ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး ဩဂတ်စ်လ အစပိုင်းမှာ ပြီးဆုံးသွားခဲ့တယ်။
ရေမွှေးဖန်တီးဆဲကာလမှာ ရှောင်းကျန့် စိတ်ဖိစီးမှု အများဆုံးကတော့ သရက်သီးခွံရဲ့ အချဉ်ဓါတ်ကို ကြာကြာမထိန်းထားနိုင်ဘဲ middle note က အသီးရနံ့ အရမ်းပြင်းနေတာပဲ။ သူ ငါးကြီးအန်ဖတ်ကို ထပ်ထည့်ပေမဲ့ ငါးကြီးအန်ဖတ် ပိုများလေ၊ base note က အနံ့ပိုပြင်းသွားလေ၊ သရက်သီးစိမ်းရဲ့ မွှေးရနံ့က ပျောက်ကွယ်ရ ပိုလွယ်လေ ဖြစ်နေတယ်။
ပေါင်းစပ်နည်းလမ်းပေါင်း ၁၀၀ ကျော်ကို ရှောင်းကျန့် စမ်းသပ်ပြီးသွားပေမဲ့ စိတ်မကျေနပ်နိုင်သေးဘူး။
မနေ့ညက ရေချိုးပြီးချိန်မှာ သူ အိပ်ရာပေါ် လှဲနေခဲ့တယ်။ မီးလည်း ပိတ်ထားပြီး လုံလုံလောက်လောက်လည်း နမ်းပြီးသွားပြီဖြစ်တယ်။ ရှောင်းကျန့် ဝမ်ရိပေါ်ကို ပြောလိုက်တယ်။ သူ ဆက်စမ်းသပ်ဦးမှာမို့ သူ့ကို မထိနဲ့တော့ဆိုပြီး။ ရှောင်ယောက်ကွိုက်က သူ့စကားကို နားထောင်ပြီး ဒီအတိုင်း ဖက်ထားရင်း မလှုပ်မရှားဘဲ နေတယ်။ တကယ်ကို တုတ်တုတ်မလှုပ်သလို စကားလည်း တခွန်းမှ မပြောဘူး။ မထင်ရင် အမှားလုပ်မိထားသလိုပဲ။
လာပြန်ပြီလား ဒီအချိုး?
ရှောင်းကျန့် အိပ်ရာပေါ် လက်တံတောင်ထောက်၊ ကိုယ်ကိုပင့်မလို့ ဝမ်ရိပေါ်ကို နမ်းရင်း နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး အပြစ်တင်တယ်။ သူ တခြား ဘာကိုမှ ဂရုမစိုက်နိုင်တော့ဘူး။ အခုချိန်မှာ သူ နမ်းပဲနမ်းချင်နေတယ်။ ပြီးရင် တနေကုန် အိပ်ပစ်မယ်။
"ယောက်ကွိုက် မင်း ဘာလို့များ အိပ်ရာပေါ်မှာ ကြိုးစားသလို သင်တန်းမှာ မကြိုးစားရတာလဲ...."
YOU ARE READING
For Emma ||Completed||
Fanfiction"I just want you to remember." Authorized Myanmar Translation. Unicode only.
