နောက်နေ့ မနက်စောစော နေမင်းက အဝါရောင်သဲတွေကို ရွှေရောင်အဖြစ်သို့ မပြောင်းခင်မှာဘဲ ရှောင်ယောက်ကွိုက် ဟိုတယ်ကို ပြန်လာခဲ့တယ်။
သူ သာ့ရန်ရဲ့အခန်းတံခါးကို ခေါက်တယ်။
ဘယ်သူမှ တံခါး ဖွင့်မပေးဘူး။ အညိုရောင်အဝတ်အိတ်လေးကို ပိုက်ထားတဲ့ ဝမ်ရိပေါ်ဟာ အခန်းတံခါးကို ခပ်ပြင်းပြင်းခေါက်လိုက်တယ်။ မနေ့ကမနက်ခင်းအချိန်ကို မှတ်မိသေးတယ်။ သာ့ရန်ဟာ သူ အရမ်းပင်ပန်းပြီး မလှုပ်ချင်၊ မကိုင်ချင်၊ အိပ်ရာမထချင်ဘူးလို့ တဖွဖွ ပြောနေခဲ့တယ်။ မနေ့ညကရော သာ့ရန် အရမ်းပင်ပန်းနေခဲ့လို့များလား?
ဒီအချိန်မှာ နိုင်ငံခြားသွား ခရီးသွားတော်တော်များများ အိပ်နေချိန် ဖြစ်တယ်။ ရှောင်ယောက်ကွိုက် တံခါးခေါက်တဲ့အသံဟာ အခန်းတွေထဲက အိပ်မက်လှလှတွေကို နိုးထသွားစေတယ်။ တချို့က အဝတ်မပါဘဲ အခန်းထဲက ခေါင်းပြူထွက်လာပြီး "မဆူနဲ့" လို့ သူ့ကို အော်တယ်။
နောက်ဆုံးမှာတော့ ရှောင်းကျန့်အသံကို ကြားလိုက်ရတယ်။ တံခါးရှေ့မှာ ရပ်နေပုံရတယ်။ အသံက အရမ်းကြည်ပြီး မနေ့မနက်က အသံနဲ့ ကွာခြားနေတယ်။
"ဝမ်ရိပေါ် မင်းအခန်းကို အရင်ပြန်။ ငါတို့ မနက်စာစားပြီးမှ ပြောမယ်"
"သာ့ရန် ကျနော် ပြန်လာပြီ၊ ကျနော် ပြန်လာပြီ!"
"အခုက မနက် ၅ နာရီပဲ ရှိသေးတယ်။ မင်း အခန်းကို ပြန်အိပ်နှင့်။ တံခါးကို ထပ်မခေါက်နဲ့"
"သာ့ရန် စိတ်ဆိုးနေတာလား? မနေ့ညက တခြားလူနဲ့အိပ်တာ၊ သူက သာ့ရန်ကို စိတ်ဆိုးအောင် လုပ်လို့လား?"
"......"
အဲ့လိုပြောပြီးတဲ့အခါ အခန်းတံခါး ဘုလှည့်သံကြားရပြီးနောက် အခန်းတံခါး ပွင့်လာတယ်။
သာ့ရန်ရဲ့ကျောဘက်ကို ရှောင်ယောက်ကွိုက် မြင်လိုက်ရတယ်။ ခါတိုင်း သူ့ကို ပေးနေကျ အဖြူရောင် ရှပ်လက်တိုအင်္ကျီကို ဝတ်ထားတယ်။ ရှောင်းကျန့်က တံခါးဖွင့်ပေးတဲ့အချိန်မှာ ဝမ်ရိပေါ်ကို မကြည့်ဘူး။ သူ အိပ်ရာပေါ်ကို ပြန်တက်သွားပြီး သူ့ကိုယ်သူ စောင်နဲ့ တင်းတင်းပတ်ထုပ်လိုက်တယ်။
YOU ARE READING
For Emma ||Completed||
Fanfiction"I just want you to remember." Authorized Myanmar Translation. Unicode only.
