Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
နောက်ဆုံးမှာတော့ ရှောင်းကျန့် ပါရီကို ပြန်လာခဲ့တယ်။ နှစ်ဝက်လောက် ကြာပြီးနောက်မှာ သူ့ရဲ့အနံ့ခံအာရုံက အကောင်းဆုံးအခြေအနေကို ပြန်ရောက်လာတယ်။ ဒီအချက်က ရေမွှေးပညာရှင်ကို ယုံကြည်မှုတွေ ပေးသလို ဘယ်တော့ ပြန်ပျောက်သွားမှာလဲဆိုတဲ့ ပူပန်မှုကိုလည်း ပေးတယ်။
Perfume Awards အတွက် စာရင်းသွင်းဖို့က ၂ ရက်ပဲ ကျန်တော့တယ်။ ဒီည အိမ်မှာ ရှောင်းကျန့်ဟာ ဝမ်ရိပေါ်အတွက် သူကိုယ်တိုင် ချက်ပြုတ်ပေးပြီး အမဲသားကင်ပေးတယ်။
အမဲသားကို တဖက်မလှန်ရသေးခင်မှာဘဲ ရှောင်းကျန့်ရဲ့ခါးက ဝိုက်ဖက်ခြင်းကို ခံလိုက်ရတယ်။
"သာ့ရန် မွှေးနေတာပဲ"
"အနံ့ မွှေးနေပြီလား? အမဲသား ကျက်တော့မယ်။ မင်း ထမင်းစားခန်းထဲမှာ စားမလား၊ အိပ်ခန်းထဲမှာ စားမလား?"
"သာ့ရန် ကျနော်မွှေးတယ်ပြောတာ သာ့ရန်ကိုပါ။ နိုင်းဥယျာဉ်က သာ့ရန်ကိုယ်ပေါ်မှာ ကြာပန်းနံ့ မွှေးနေတယ်"
ရှောင်းကျန့် မီးဖိုကို ပိတ်လိုက်တယ်။ အမဲသားကို ပန်းကန်ပြားပေါ် တင်ပြီးနောက် ဝမ်ရိပေါ်ကို ပန်းကန်နှစ်ချပ်လုံး ပေးလို့ အပေါ်ထပ်ကို သယ်သွားခိုင်းလိုက်တယ်။ နှစ်ယောက်လုံးက ဆိုဖာကို မှီရင်း ညစာစားရတာကို သဘောကျတယ်။
"ယောက်ကွိုက် မင်းက စကားတွေ အရမ်းတတ်နေပြီပဲ"
သာ့ရန်ဟာ ရှောင်ယောက်ကွိုက်ရဲ့ နှာသီးဖျားကို လိမ်ဆွဲတယ်။ ဝမ်ရိပေါ်က နာလို့ ညည်းသံထုတ်တော့မှ လွှတ်ပေးတယ်။ ရှောင်းကျန့် ထပ်ပြောလိုက်တယ်။
"မဟုတ်သေးဘူး။ ငါ သိသလောက်ဆို မင်းက ကိုင်ရိုမှာကတည်းက အဲ့လိုပြောတတ်နေခဲ့တာ။ အဲ့တုန်းက မင်းကိုယ်မင်း နားမလည်ခဲ့တာပဲ ရှိတာ"
YOU ARE READING
For Emma ||Completed||
Fanfiction"I just want you to remember." Authorized Myanmar Translation. Unicode only.
