Oops! This image does not follow our content guidelines. To continue publishing, please remove it or upload a different image.
Illustration တွေ အရမ်းမိုက်။ (ဝေ့ပေါ်မှာ artist ရှင်းပြထားတာ ရှိပါတယ်)
°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°°
နောက်နေ့ နေ့လယ်ခင်းပိုင်း၊ နောက်ဆုံးမှာတော့ လိုလာဟာ ရှောင်းကျန့်နဲ့ ဖုန်းအဆက်အသွယ် ရသွားခဲ့တယ်။ သူမသူဌေးတယောက် ကိုင်ရိုမှာ ဘာတွေဖြစ်နေလဲဆိုတာ သူမ မသိဘူး။ သူမက ဒီအတိုင်း သူဌေးက ကိုင်ရိုမှာ ရှောင်ယောက်ကွိုက်ကို လိုက်ရှာနေခဲ့တာပဲလို့ပဲ ထင်ခဲ့တာဖြစ်တယ်။
သရက်သီးစိမ်းအမွှေးဆီပုလင်းသေးလေးကြောင့် ရုတ်တရက် ထွက်သွားခဲ့ပြီး ရေမွှေးဆုပေးပွဲမှာ ပါဝင်ဖို့အတွက်ကိုတောင် ပြန်မလာခဲ့ဘူး။
သူဌေးက ကိုင်ရိုမှာ နေချင်တယ်လို့ ပြောပြီး "နှင်းဆီသို့ တမ်းချင်း" ကို ကောင်းကောင်းဂရုစိုက်ဖို့နဲ့ ကျန်ရှိနေတဲ့ အမွှေးဆီတွေကို တခြားဘယ်သူမှမထိဖို့ လိုလာကို မှာသွားခဲ့တယ်။
"နှင်းဆီသို့ တမ်းချင်း" ပုလင်း ၁၀၀ ကို ရောင်းခွင့်မရှိဘူး။ တပုလင်းတောင် ပျောက်လို့ မဖြစ်တာမို့ အကုန်လုံး ပြန်သယ်လာခဲ့တယ်။
"သူဌေး ကုမ္ပဏီက လက်ကျန်အမွှေးဆီကို သုံးပြီး နှင်းဆီသို့ တမ်းချင်း ကော်လက်ရှင်အတွက် နောက်ထပ် ပုလင်း ၅၀ ထပ်ထုတ်ဖို့ လုပ်နေတယ်။ လေလံနဲ့ အထူးဧည့်သည်တော်တွေအတွက် လက်ဆောင်ဆိုပြီး!"
"မရဘူး အဲ့ဒီအမွှေးဆီတွေကို ဘယ်သူမှ မထိရဘူး!"
ရှောင်းကျန့်က ဖုန်းထဲကနေ အော်တယ်။ သူ့မှာကျန်တာ အဲ့ဒါအကုန်ပဲ။ အဲ့ဒါအကုန်လုံးက သူ့ရဲ့ရှောင်ယောက်ကွိုက်။
ရှောင်းကျန့် စိုးရိမ်နေမှန်း လိုလာက သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ သူမက ဒီအတိုင်း လက်ထောက်တယောက်ပဲဖြစ်ပြီး ကုမ္ပဏီက ထိပ်တန်းလူကြီးတွေရဲ့ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို မရပ်တန့်နိုင်ဘူး။
YOU ARE READING
For Emma ||Completed||
Fanfiction"I just want you to remember." Authorized Myanmar Translation. Unicode only.
