For Emma ||Completed||

Rose Requiem - 08

ဆေးရုံက ထွက်လာပြီးတဲ့နောက် ရှောင်းကျန့် ညနက်တဲ့အထိ ဟိုတယ်ကို မပြန်ဘူး။

သူ ကိုင်ရိုရဲ့ လမ်းတွေပေါ်မှာ တယောက်တည်း လမ်းလျှောက်ရင်း နောက်ချန်ထားခဲ့တဲ့ အီဂျစ်ရဲ့ပုံရိပ်တွေကို သေချာပြန်စဉ်းစားတယ်။

ပိရမစ်တွေ၊ စဖင့်ရုပ်ထုတွေနဲ့ သူတချိန်လုံး ဓါတ်ပုံရိုက်ယူနေခဲ့တဲ့ ရှေးဟောင်းရုပ်ထုကြီးတွေ။ ဒါတွေအကြောင်းကို သူ တခုမှ မမှတ်မိဘူး။ အံ့ဩခဲ့ရပေမဲ့ ရနံ့နဲ့ပတ်သက်ပြီး အတင်းလိုက်ရှာနေတာမျိုး မရှိခဲ့ဘူး။ ကြည့်ပြီးပြီဆို ကြည့်ပြီးပြီဆိုတဲ့အတိုင်း ထားခဲ့တယ်။

သူ ဘုရင်မ ဘုရားကျောင်းအကြောင်း ထပ်တွေးကြည့်တယ်။ ကျောက်တိုင်ကြီးတွေ၊ ကြယ်စင်တွေနဲ့ သူ့စာအုပ်ထဲက ဒဏ္ဍာရီပုံပြင်အကြောင်းတွေရောပေါ့။ ရှောင်းကျန့်ဟာ အဲ့ဒီ အမြဲပြောင်းလဲနေတဲ့ရနံ့အကြောင်းကို လိုက်လံရှာဖွေနေခဲ့တယ်။ ရှေးဟောင်းအရုပ်စာတွေ ပျက်စီးနေတဲ့အခါ ရှာမတွေ့တော့ဘူး။ အိပ်မက်လှလှလေး တခု မက်ခဲ့သလိုပါပဲ။

.....

အကြာကြီး လမ်းလျှောက်ပြီးတဲ့အခါ သူ့ခြေထောက်တွေ ‌ညောင်းလာတယ်။ ရှောင်းကျန့် နာရီကို ကြည့်လိုက်တဲ့အခါ ၁၀ နာရီ ထိုးနေပြီဖြစ်တယ်။ သူ ခုထိ ညစာမစားရသေးဘူး။

လမ်းဘေးက တွေ့တဲ့ ပဲမုန့်လုံးကြော် ဝယ်လာခဲ့တယ်။ အရှေ့အလယ်ပိုင်း ဟင်းသီးဟင်းရွက်တွေနဲ့ ပဲစိမ်းစေ့တွေ ရောကြိတ်ထားတဲ့ဟာဖြစ်တယ်။ တပွဲမှာ ၅ လုံးပါပြီး ရှောင်းကျန့် ၂ လုံးစားလိုက်တယ်။ ပဲလုံးကြော်က ဆီအရမ်းများတယ်။

လမ်းဘေးမှာ ဘောလုံးကန်နေတဲ့ အာဖရိကန်ကောင်လေးတွေဟာ ရှောင်းကျန့်လက်ထဲက ပဲမုန့်လုံးကြော်ကို လှမ်းကြည့်ကြတယ်။ အရင်ညက ရှောင်ယောက်ကွိုက်က falafel (ဖလာဖယ်) စားချင်ကြောင်း သူ့ကို ပြောခဲ့တယ်။ အဲ့ဒါ ဒီပဲမုန့်လုံးကြော်ပေါ့။