ရှောင်ယောက်ကွိုက် ဖျားနေတယ်။ ကိုင်ရိုပြတိုက်ကနေ ပြန်လာတဲ့ညကစပြီး တညလုံး အန်လိုက်၊ ဝမ်းသွားလိုက်နဲ့။ ရှောင်းကျန့်လည်း ဝမ်းပျက်နေတယ်။
လိုလာမှာ ၃-၄ ရက်လောက် ဆက်တိုက် ဝမ်းပိတ်ဆေးတွေ ပို့ပေးလိုက်ရတယ်။ အဲ့တော့ ရှောင်းကျန့်မှာလည်း မတတ်နိုင်တာမို့ ဝမ်ရိပေါ်ကို နေ့ဘက်ဆို ကိုယ့်အခန်းကိုယ် ပြန်နေခိုင်းရတယ်။ သူနဲ့ ဝမ်ရိပေါ် တခန်းတည်း အတူတူနေတယ်ဆိုတာ သူ့လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေကို မသိစေချင်ဘူး။
ရှောင်ယောက်ကွိုက်မှာ စိတ်က မကျေနပ်ပေမဲ့ ပါးစပ်ကတော့ ထုတ်မပြောရဲဘူး။
လိုလာထွက်သွားတာနဲ့ ဝမ်ရိပေါ်ဟာ ဖိနပ်ပါးစီးလို့ ရှောင်းကျန့်ရဲ့အခန်းကို ပြေးသွားတတ်တယ်။ ရှောင်းကျန့်မှာ ဝမ်ရိပေါ်ကို ဓါတ်လှေကားအစား အရေးပေါ်လှေကားကို သုံးဖို့ပြောပြီး လှေကားကို ကူရှာပေးရတယ်။ ဓါတ်လှေကားကို သုံးရင် လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တွေနဲ့ တိုးဖို့လွယ်တယ်။
ရှောင်းကျန့် လမ်းဘေးအသားကင်ကျေးဇူးကြောင့် ဝမ်းပျက်ဝမ်းလျှောဖြစ်တာကနေ တရက်နဲ့ ပြန်သက်သာသွားတယ်။
ဝမ်ရိပေါ်က အစားများသွားလို့ အန်ပြီး နောက်နေ့မှာ အဖျားတက်တယ်။ သူ့အသားအရည်ဟာ ပန်းရောင်သမ်းအောင် ပူခြစ်နေပြီး ပါရီဈေးထဲမှာရောင်းတဲ့ ဒိုင်ယာနာနှင်းဆီပန်းရောင်နဲ့တောင် တူသေးတယ်။
ဝမ်ရိပေါ် အထက်လှန် အောက်လျှော ဖြစ်နေတာကို ကြည့်ပြီး ရှောင်းကျန့်မှာ နည်းနည်းတောင် သနားသွားတယ်။ ဒါပေမဲ့ ပန်းရောင်သမ်းနေတဲ့ ရှောင်ယောက်ကွိုက်ရဲ့မျက်နှာက သူ့စိတ်ထဲ ချစ်ဖို့ကောင်းသလိုပဲ။
ရှောင်ယောက်ကွိုက်ဟာ နေ့တိုင်း ရှောင်းကျန့်အခန်းရဲ့ ကော်ရစ်ဒါလမ်းမှာ မတ်တပ်ရပ်ရင်း သူ့ဗိုက်ပေါ် ဖိနှိပ်လို့ ရှောင်းကျန့်ကို မေးတတ်တယ်။
"ကျနော် ပြန်သွားမှဖြစ်မှာလား? သာ့ရန် ကျနော် ဆေးသောက်စရာ မလိုတော့ဘူး"
"မြန်မြန်ပြန်သွား။ လိုလာက ခဏနေ မင်းအတွက် ဆေးယူလာတော့မှာ။ အခုသွားတော့။ မင်းက အထက်လှန်အောက်လျှော ဖြစ်နေတဲ့အပြင် ဖျားလည်းဖျားနေတာ။ ဆေးသောက်မှ ရမယ်။ နောက်ကို အဲ့လိုလမ်းဘေးစားသောက်ဆိုင်က အသားကင်တွေ မစားရတော့ဘူး"
ESTÁS LEYENDO
For Emma ||Completed||
Fanfiction"I just want you to remember." Authorized Myanmar Translation. Unicode only.
