Liza

38.

Η ημέρα ήταν Κυριακή. Ο Νέιτ και η Λεξι ήταν σπίτι μου και με βοηθούσαν να φτιάξω την βαλίτσα μου για αύριο.

"Αυτό θα το πάρεις;" με ρώτησε η Λεξι και μου έδειξε το άσπρο μου πουλόβερ.

"Ναι" απάντησα μονολεκτικά και μου έδωσε το πουλόβερ που κρατούσε.

Το έβαλα και αυτό στην βαλίτσα μου και άρχισα να τακτοποιώ τα καλληντικα μου σε ένα νεσεσέρ.

"Λεξι μας αφήνεις λίγο;" είπε ξαφνικά ο Νέιτ και τον κοίταξα περίεργα.

Τι να ήθελε;...

"Νέιτ πάω σπίτι. Είναι αργά και έχω σχολείο αύριο. Να πάρω το αμάξι σου;" ρώτησε η Λεξι και εκείνος της έβγαλε τα κλειδιά του αυτοκινήτου από την τσέπη του παντελονιού του και της τα έδωσε.

"Ευχαριστώ αδερφούλη μου" είπε του έδωσε ένα φιλί στο μάγουλο.

"Λιζα μου καλό ταξίδι για αύριο και καλά Χριστούγεννα αν δεν μιλήσουμε" είπε και μου έκανε μια τεράστια αγκαλιά.

"Γεια σου αγάπη μου" της είπα χαμογελώντας και έφυγε από το οπτικό μας πεδίο.

Συνέχισα να φτιάχνω τα καλλυντικά μου και ένιωσα την παρουσία του Νέιτ πίσω μου.

Με το χέρι του ακούμπησε τον δεξί μου μηρό και άρχισε να με χαϊδεύει.

"Να τελειώσω πρώτα με την βαλίτσα και να κάνουμε ότι θέλεις μετά;" τον ρώτησα απορροφημένη σε αυτό που έκανα.

Εκείνος απομάκρυνε το χέρι του και δεν τον ένιωθα πίσω μου πια.

Γύρισα να κοιτάξω που πήγε και τον είδα να κρατάει τον δονητή στο χέρι.

"Αυτό θα το πάρεις;" ρώτησε και με κοίταξε με ένα πονηρό χαμόγελο.

"Θα χρειαστεί μάλλον" είπα και εγώ με το ίδιο βλέμμα και τότε εγώ ήμουν αυτή που τον πλησίασε.

Το πήρα από τα χέρια του και το άφησα στο κρεβάτι. Άρχισα να χαϊδεύω το σώμα του ενώ του έδινα μικρά φιλιά στον λαιμό.

Έσκυψε λίγο και ένωσε τα χείλη μας.

"Να σε ρωτήσω κάτι που δεν είναι της παρούσης και θα σε ξενερώσει;" τον ρώτησα και σταμάτησε ότι έκανε.

"Ωχ" ήταν το μόνο που είπε και έκατσα στο κρεβάτι.

"Περνάς καλά μαζί μου;" τον ρώτησα

Δεν ξέρω τι με έπιασε...

"Αν δεν πέρναγα καλά δεν θα ήμουν εδώ τώρα" είπε και χαμογέλασα ελάχιστα.