Jayson's POV:
Ημουν ξαπλωμένος μα την Αννα στο κρεβάτι και προσπαθούσα να κοιμηθώ αλλά δεν με έπαιρνε ο ύπνος.
Κοίταξα το ρολόι.
02:37
Καλά κρασιά...
Σηκώθηκα αθόρυβα και πήγα κάτω στην κουζίνα να πιω ένα ποτήρι νερό. Είχα κορακιάσει.
Στεκόμουν με το ένα χέρι στον νεροχύτη και το άλλο κρατούσε το ποτήρι.
Ενιωσα μια παρουσία στον χώρο και γύρισα να κοιτάξω.
"Αγάπη μου τι κάνεις ξύπνιος τέτοια ώρα;" με ρώτησε η Αννα ενώ ήταν αγουροξυπνημένη.
"Σε ξύπνησα;" την ρώτησα γιατί κουτούλησα στις καρέκλες όπως κατέβηκα και έκανε θόρυβο.
"Οχι, δίψασα" είπε και έβαλε και εκείνη ένα ποτήρι νερό.
"Δεν μπορώ να κοιμηθώ" είπα και άφησα το ποτήρι πίσω στον νεροχύτη.
"Ανησυχείς για τα κορίτσια;" με ρώτησε
"Όχι, ξέρω ότι μπορούν να προστατεύσουν τον εαυτό τους" είπα και έκατσα στο τραπέζι της κουζίνας.
"Τότε τι έγινε;" με ρώτησε η Αννα και έκατσε δίπλα μου.
"Έγινε κάτι και δεν στο είπα" άρχισα να λέω.
Πώς της το λέμε τώρα αυτό;...
"Μωρό μου με τρομάζεις" είπε η Αννα και μου έπιασε το χέρι.
"Πριν έναν μήνα μου είχε στείλει ένα μήνυμα ο Λουκάς" είπα και είδα την έκφραση της Αννας να παγώνει μόνο στο άκουσμα αυτού του ονόματος. Που να μάθει και την συνέχεια.
"Τι μήνυμα;" ρώτησε έντρομη.
"Το μήνυμα έλεγε «δεν ξεχνάω, η 17 Δεκέμβρη έρχεται»" της είπα και εκείνη πάγωσε εντελώς.
"17 Δεκέμβρη έχουμε αύριο" είπε και έσκυψα το κεφάλι μου.
"Το ξέρω" είπα και της έπιασα το χέρι.
"Τι είναι 17 Δεκέμβρη; Τόσα χρόνια είχαμε 17 Ιουνίου" είπε αγχωμένη
"Τι εννοούσε ο Λουκάς με αυτό το μήνυμα; Τι δεν ξεχνάει; Δεν μας έχει ενοχλήσει καιρό τώρα. Τι σκατα θέλει;" ρώτησε η Αννα ακόμα με το ίδιο ύφος στο πρόσωπο της και ανασήκωσα τους ώμους μου.
"Θα μάθουμε αύριο υποθέτω" είπα ενώ προσπαθουσα να μείνω ψύχραιμος.
Σηκώθηκα και πήγαμε στο σαλόνι. Καθήσαμε και την πήρα αγκαλιά.
YOU ARE READING
Liza
RomanceΠοιος στην χάρη μου! Το όνομα μου είναι τίτλος βιβλίου. Ναι λοιπόν με λένε Λιζα. Ειμαι 16 χρονων και είμαι ένα ακόμα σπασικλακι σε ένα συνηθισμένο σχολείο. Μια μέρα όμως αλλάζει αυτό γιατί πολύ απλά κάνω παρέες. Πως έγινε αυτό; Ούτε εγώ το κατάλαβα...
