Liza

45.

Καθόμασταν όλοι στο σαλόνι. Πλεον είχαμε πιάσει ένα τελείως διαφορετικό θέμα συζήτησης.

Είχανε. Μάλλον.

Εγώ κοίταζα τις οικογενειακές μας φωτογραφίες στα έπιπλα που είχε ο μπαμπάς και η μαμά και αναπολούσα αυτές τις στιγμές. Που δεν είναι είχε γίνει τίποτα από όλα αυτά και ζούσαμε σε ένα μαύρο σκοτάδι εγώ με την Βετα.

Οταν το μόνο πρόβλημα που είχα τότε ήταν αν θα γυρίσει κάποιο αγόρι να με κοιτάξει τέτοιο σπασικλακι που ήμουν.

Χαμογέλασα σε αυτή την ανάμνηση.

Θυμάμαι πολύ καλά εκείνες τις φορές που προσπαθούσα να ντυθώ ωραία για να τραβήξω την προσοχή του Μανου από το σχολείο.

Μου φαίνεται σαν να έχει περάσει ένας αιώνας από τότε.

Αλλά ήταν μόνο 2 χρόνια.

"Μωρό μου είσαι καλά;" με ρώτησε ο Νέιτ και ξύπνησα από τον λήθαργο μου.

"Ναι" απάντησα ενώ τον κοίταξα χαμογελαστά.

"Θες να φύγουμε;" με ρώτησε και ακούμπησε το χέρι μου στο μπούτι μου.

"Οχι. Πρέπει να βρούμε μια λύση. Η 17 Ιουνίου πλησιάζει" είπα και τους κοίταξα όλους έναν έναν.

Ο Νέιτ δεν μίλησε.

"Λοιπόν" είπα λίγο δυνατά για να με ακούσουν.

Γύρισαν όλοι και με κοίταξαν ενώ σταμάτησαν να μιλάνε.

"Τι κάνουμε;" ρώτησα και περίμενα μια απάντηση.

"Η 17 Ιουνίου πλησιάζει. Και δεν θα περιμένω να δω ποιος θα πεθάνει" είπα και είδα με την άκρη του ματιού μου την μαμά να κατεβάζει το κεφάλι της.

"Τι θα κάνουμε; Πείτε ιδέες" είπα και άρχισαν όλοι να σκέφτονται μιλώντας ο ένας με τον άλλον.

Υπέροχα...

Σκεφτηκα.

Κοίταξα τον Νέιτ αγανακτισμένος και εκείνος χαμογέλασε.

Κάποιος έπρεπε να το πάρει και λίγο στην πλάκα όλο αυτό γιατί θα μας έπαιρνε από κάτω.

"Το βρήκα" φώναξε η Βετα και σταματήσανε να μιλάνε.

Δεν μίλησε κανείς. Περιμέναμε να μιλήσει η Βετα.

"Θα τον κάνουμε να πέσει στην ίδια του την παγίδα" είπε και έσμιξα τα φρύδια μου.

"Τι εννοείς;" την ρώτησα