Liza

44.

Είχαν περάσει 5 μήνες.

Ηταν Ιούνιος πλέον.

Η σχολή είχε κλείσει για τις καλοκαιρινές διακοπές.

Ο μπαμπάς και η μαμά αγόρασαν το σπίτι που έμεναν παλιά όταν ήταν φοιτητές εδώ και ζουν τον απολυτο έρωτα τους.

Η Βετα μένει προς το παρόν στις εστίες του πανεπιστημίου αφού φυσικά πέρασε στην ίδια σχολή που είμαι και εγώ. Κανει βέβαια παράλληλα την πρακτική της στο γραφείο ενός πολύ καλού ψυχολόγου και πληρώνεται καλά η αλήθεια είναι.

Ο Νέιτ νοίκιασε το διαμέρισμα που έμενε με την Λεξι και η σχέση του με τον Άκη ήταν πλέον πολύ καλή. Σχεδόν τον έλεγε μπαμπά.

Η Λεξι έμενε με τον Άκη πλέον ο οποίος την είχε σαν κόρη του.

Και εγώ με τον Νέιτ μένουμε μαζί. Οταν γυρίσαμε από Καναδά ήταν το πρώτο πράγμα που μου είπε.

Νοίκιασα και εγώ το σπίτι και αγοράσαμε ένα λίγο πιο μεγάλο και πιο κοντά στην δουλειά. Ηταν πανέμορφο διαμέρισμα. Στον 8ο όροφο ρετιρέ και έβλεπες όλη την Νέα Υόρκη πιάτο από τα τεράστια παράθυρα που είχε.

Ήμασταν και οι δυο στο γραφείο.

Α ναι! Είχαμε πάρει προαγωγή.

Ο Νέιτ έγινε διευθυντής και εγώ διευθύντρια μάρκετινγκ.

Υπέροχο;

Μπορεί να μην είναι αυτό που σπούδασα αλλά τουλάχιστον είμαι καλή στην δουλειά μου.

"Μπορείς να μου στείλεις τις τελευταίες συνεργασίες μας με τους Ιταλούς με e-mail;" με ρώτησε ο Νέιτ από το σταθερό τηλέφωνο της εταιρίας.

Μέσα σε λίγα λεπτά του είχα στείλει το email.

Ήχος πόρτας...

"Περάστε" είπα και η πόρτα άνοιξε διάπλατα.

"Καλώς την" είπα στην Ναταλία.

Με την Ναταλία από τότε που γύρισα από Καναδά έχουμε γίνει αυτοκόλλητες.

"Δουλεύεις;" με ρώτησε και την κοίταξα ενώ έπαιζα με το στυλο μου αφοσιωμένη στον υπολογιστή.

"Εσύ τι λες;" της είπα και έκατσα άνετα στην καρέκλα που είχα μπροστά από το γραφείο.

"Καλά ε, σου πάνε τέλεια αυτά τα ρούχα δουλειάς" είπε και γέλασα.

"Μαύρο φόρεμα φοράω ρε Ναταλακι όχι γαλότσες" είπα και γέλασε.