Liza

47.

3 μηνες μετα

"Μωρό μου μου βάζεις λίγο αντηλιακό;" είπε ο Νέιτ και μου γύρισε την πλάτη του.

Εβαλα λίγο αντηλιακό στην πλάτη του και άρχισα να το απλώνω.

Ο ήλιος έκαιγε και εγώ είχα ιδρώσει.

"Πάω να βουτήξω θα έρθετε;" ρώτησα τα παιδιά και η Βετα σηκώθηκε όρθια.

Το ίδιο και ο Βασίλης και ο μαριος.

Πέσαμε στην θάλασσα με την μια και αρχίσαμε να κολυμπάμε προς το βάθος.

Ηρθε κι ο Νέιτ μετά από λίγο με τον Martin.

Καθήσαμε σε έναν μικρό κύκλος και μιλήσαμε όπως κάναμε πάντα.

"Δεν το πιστεύω ότι σε λιγότερο από έναν μήνα ξεκινάω πάλι σχολή" είπε η Βετα και έβρεξε το πρόσωπο της για να μην καεί από τον ήλιο.

"Εγώ δεν το πιστεύω ότι αύριο φεύγουμε και Δευτέρα έχουμε δουλειά" είπα κλαψουρίζοντας και ο Νέιτ συμφώνησε μαζί μου.

"Έλα έλα μην το χαλάτε τώρα, έχουμε άλλη μισή μέρα. Ας περάσουμε καλά" είπε ο Μαριος και συμφώνησα μαζί του.

Βγήκαμε από την θάλασσα αφού μαλακιστηκαμε λίγο για να στεγνώσουμε και να φύγουμε.

Είπαμε να πάμε να φάμε κάνα ψαράκι σε καμιά ταβέρνα εδώ κοντά.

Εγώ και η Βετα ξέραμε το τέλειο μέρος. Πολύ καλό φαγητό και λίγα λεφτά.

Μαζέψαμε πολύ γρήγορα τις πετσέτες τα αντηλιακά και τους καφέδες και φύγαμε κατευθυαν στην ταβέρνα που πηγαίναμε κάθε χρόνο. Και με τους γονείς μας αλλά και σαν παρέα αργότερα όταν μεγαλώσαμε.

Τα καλοκαίρια πάντα εγώ η Βετα ο Μαριος και ο Βασίλης ερχόμασταν Μύκονο. Στο εξοχικό της μαμάς. Και κάθε καλοκαίρι ήταν υπέροχο.

Μόνο που αυτή την φορά ήρθε ο Νέιτ και ο Martin. Το αγόρι της Βετας. Επιτέλους. Τον παίδευε 1 μήνα το παιδί μέχρι να του πει το ναι στο να τα φτιάξουν.

(...)

Είχαμε γυρίσει στο σπίτι και καθόμασταν στο μπαλκόνι. Τα τζιτζίκια ακουγόντουσαν δυνατά και υπήρχε ένα απαλό αεράκι.