Liza

46.

Elizabeth's POV:

Ημουν σοκαρισμένη. Δεν ήξερα τι έκανα.

Στεκόμουν ακίνητη στην είσοδο του σπιτιού.

Ο μπαμπάς σκυμμένος στα γόνατα να έχει καλύψει το προσωπο του και να κλαίει.

Ο θείος να έχει γυρίσει την πλάτη και η μαμά πεσμένη κάτω εντελώς φρικαρισμένη.

Η εικόνα του Λουκά μέσα στα αίματα δεν ήταν και τόσο ωραία.

Η αδερφή μου είχε παγώσει χειρότερα από όλους.

Κρατούσε ακόμα το όπλο συμαδεύοντας πλέον το κενό και τα μάτια της ήταν γουρλωμένα ενώ τα δάκρυα της είχαν στεγνώσει.

Ηταν σαν να είχε σταματήσει ο χρόνος εκείνη την στιγμή.

Η εικόνα ξεπάγωσε και έτρεξα δίπλα στην αδερφή μου.

Την ταρακούνησα λίγο για να συνέλθει και εκείνη με κοίταξε με τρόμο.

"Είσαι καλά;" την ρώτησα ενώ είχα πιάσει και με τα δυο μου χέρια τους ώμους της και την κούνησα λίγο.

Ο Νέιτ ήρθε δίπλα της και την πήρε αγκαλιά ενώ της έπεσε το όπλο στο πάτωμα.

Ο Αχιλλέας και ο μπαμπάς γύρισαν να μας κοιτάξουν και ήταν και εκείνοι σοκαρισμένοι με την εικόνα αυτή.

Οταν ο μπαμπάς συνειδητοποίησε ότι η μαμά ήταν καλά έτρεξε στην αγκαλιά της και άρχισε να κλαίει.

Το ίδιο και ο θείος.

Εκατσα κάτω, στην άκρη του τραπεζιού και έβαλα το κεφάλι μου ανάμεσα στα χέρια μου.

Χριστέ μου...

Εχουμε ένα πτώμα μέσα στο σπίτι...

Τι θα κάνουμε;...

Αν η Λιζα δεν είχε προλάβει να τραβήξει την σκανδάλη η μαμά θα ήταν νεκρή...

Liza's POV:

Σκότωσα άνθρωπο...

Αρκεί που είναι καλά η μαμά μου. Δεν με νοιάζει τίποτε άλλο...

Ηταν όλοι σοκαρισμένοι. Και η Βετα το ίδιο.

Οταν συνήλθα από αυτό που έγινε έτρεξα κατευθυαν στην μαμά και την αγκάλιασα με δάκρυα στα μάτια.

Η Βετα έκανε το ίδιο.

"Κορίτσια μου" είπε η μαμά κλαίγοντας και μας αγκάλιασε σφιχτά.

"Συγγνώμη που σας έφερα σε αυτή την θέση. Συγγνώμη που δεν κάναμε νωρίτερα τίποτα. Συγγνώμη που έπρεπε να βιώσετε όλα αυτά" είπε κλαίγοντας και προσπαθούσα να την ηρεμήσω.