Liza

48.

Το βράδυ κύλησε ήρεμα. Η επόμενη μέρα είχε ξημερώσει. Είχαμε ετοιμαστεί και οι δύο για την δουλειά που εν τέλη πήγαμε και δεν κάναμε κοπάνα.

Καθόμουν στο γραφείο μου και κοίταζα απλά τον υπολογιστή. Δεν είχα μυαλό για τίποτα.

Περνούσαν χιλιάδες σκέψεις από το μυαλό μου τις οποίες δεν ήξερα να διαχειριστώ. Ο κόμπος στο στομάχι μου όσο πήγαινε και αυξανόταν.

Τι να κάνω;...

Να πάω να παραδοθώ;...

Αν με πιάσουν;...

Το κεφάλι μου πήγαινε να σπάσει. Τόσα ερωτήματα και δεν ήξερα πως να αντιδράσω.

Επρεπε να ασχοληθώ με την δουλειά. Δεν γινόταν άλλο. Επρεπε να ξεχαστώ.

Άρχισα να ανοίγω ντοσιέ και έγγραφα να αρχίσω να δουλεύω με κάτι.

Βρήκα ένα έγγραφο το οποίο ήθελε διόρθωση και ήταν γύρω στις 10.000 λέξεις οπότε ήταν το πιο καταλληλο.

"Λιζα;" είπε ο Νέιτ ενώ ήταν μπροστά από το γραφείο μου.

Σήκωσα το βλέμμα μου πάνω από τον υπολογιστή και τον κοίταξα στα μάτια.

"Ναι;" απάντησα αδιάφορα

"Ολα καλά;" με ρώτησε

"Ναι" απάντησα πάλι αδιάφορα και πήρα το βλέμμα μου από πάνω του κοιτώντας πάλι την οθόνη του υπολογιστη.

"Θες;" με ρώτησε

"Τι να θέλω;" τον ρώτησα παραξενευμένη.

"Σε ρωτησα αν θες καφέ" είπε.

Καλά ποτέ με ρώτησε; Τόσο απορροφημένη ήμουν;...

"Ναι θέλω" απάντησα εν τέλη και έφυγε από το οπτικό μου πεδίο.

Μια κοφτή ανάσα βγήκε από το στόμα μου και κοίταξα πάλι τον υπολογιστή.

Ήχος κινητού

"Έλα μπαμπά" είπα ενώ σήκωσα το τηλέφωνο και το έβαλα στο αυτί μου.

"Τι κάνεις κοριτσάκι μου;" με ρώτησε και έκατσα πιο αναπαυτικά στην καρέκλα μου ενώ συνέχισα να πληκτρολογώ στο πληκτρολόγιο.

"Καλά εδώ στην δουλειά. Εσύ; Η μαμά;" ρώτησα και σταθεροποίησα το κινητό στον ώμο μου ακουμπώντας το στο αυτί μου.

"Καλά είμαστε αγάπη μου. Κι εμείς εδώ στην δουλειά" είπε

Ναι...