"Gusto mo bang lumabas?" Tanong ko kay Stacey na ngayon ay nakadungaw sa may bintana habang pinapanood ang malakas na buhos ng ulan.
"Hindi na." She replied without looking at me. I stared at her for a moment, admiring her while she's admiring the rain.
"Samahan mo ako dito, Jho." Malambing na sabi niya at tumingin sa akin. I never understand how much she loves rain pero dahil mahal ko siya, I'm willing to stay with her.
Naglakad ako papunta sa kaniya. I wrapped my arms around her waist to her stomach. I hugged her from her back. She leans towards me so I rest my chin on her shoulder.
"Do you wanna know why I love the rain so much?" She whispered.
"Sure."
"Pakiramdam ko sa tuwing umuulan, doon lang nagkaroon ng pagkakataon ang langit na makasama ang lupa. The way the sky is trying to reach the land so hard that it makes them cry, feels so romantic and tragic at the same time."
"I really love your brain, hon. Your mind works differently from others." I said then kissed her temple.
"Sa tingin mo hanggang kailan tayo ganito?" Tanong niya sa'kin out of nowhere. She pulled away from me then looked at me.
"Stacks.."
"I know na napag-usapan na natin to before pero aren't you tired of hiding? Hanggang kailan tayo magtatago? Hanggang kailan mo ako ikakaila?"
"Hindi mo ba gusto itong privacy na meron tayo? We can be who we are without the judging eyes of people."
Naglakad palayo sa akin si Stacey kaya sinundan ko siya. Hindi sa ayaw kong ipaalam sa mundo kung sino siya sa buhay ko, gusto ko lang siyang protektahan. We're both public figures and we can't just act on our feelings.
"Stacks.." I called.
There's a big difference between secret and privacy, Jho. Ilang taon mo na akong pinapakilala sa lahat na kaibigan mo lang ako? Hindi mo ba alam kung gaano kasakit sa akin na makita ka na pinapares sa iba tapos wala kang ginagawa para itanggi 'yon?" I can feel her frustration in her voice.
"You know what's more painful? Alam ni Mama kung anong meron tayo pero hindi mo ako kayang ipakilala sa pamilya mo."
"I'm just protecting you, Stacey! What do you think ang iisipin ng mga tao kapag nalaman nila na may relasyon tayo? Sa tingin mo ba tatanggapin parin tayo ng industriya kapag nagsabi tayo ng totoo?"
My heart is racing because of the overflowing emotions I'm feeling right now. I hate to see Stacey crying. It breaks my heart seeing her in pain and frustration pero wala akong magawa dahil hindi niya naiintindihan ang gusto kong iparating sa kaniya.
"Kaya pati sa pamilya mo tago parin ako?" May halong sakit na bigkas ni Stacey. "Four years in a relationship pero kaibigan parin ang pakilala mo?"
Hindi ako makapagsalita dahil wala akong masabi. Hindi ko rin alam bakit hindi ko siya maipakilala sa pamilya bilang girlfriend. I maybe scared of what they're going to think of me. Their only daughter likes women.
"This isn't going to work, Jhoanna. Let's end this." Kinuha niya ang kaniyang jacket na nasa sofa. Mabilis akong kumilos para pigilan siyang umalis.
"Stacku, 'wag naman ganito. Please, understand my situation. Don't leave me. Don't break up with me." Pigil-iyak kong sabi habang hawak ang kamay niya.
"You told me before na you're figuring yourself pa. I understand you. I know you're scared. I'm scared too. Takot din ako sa iisipin ng pamilya ko sa'kin dahil nagmahal ako ng babae pero dahil mahal kita, pinaalam ko kay mama. Pinakilala kita sa pamilya ko."
