Unwanted Wife

Chapter 50

WARNING! R18+ Like super.
Chapter 50

Pagpasok namin ni Jay sa loob ng hotel, parang bumagal ang mundo. Ang lamig ng aircon, pero ang puso ko, parang may summer sa loob—mainit, masaya, at buhay na buhay. At nang makapasok kami sa suite ay halos mapatigil ako sa paghinga. Hindi ko alam kung bakit ako kinakabahan, ilang beses na naman namin ginawa yun ni Wonu ay bakit parang feeling ko ay mawawasak ulit ako for tonight?

Sobrang tahimik dito sa loob, hindi mo maririnig yung mga taong nagiinuman pa sa baba. Yung tahimik na hindi nakakatakot. Yung presensiya niya na hindi na nakakasakal. Yung tingin niya sa'kin—hindi na galit, kundi pagmamahal.

Pinihit ko ang katawan ko paharap sa kanya. "Wonu.."

"Puwede bang sabihin ko lang na... hindi ko alam kung paano tayo nakarating dito. Pero salamat."

Lumapit siya at hinalikan ang kamay ko. "Ako dapat magpasalamat. You didn't just forgive me. You gave me a second chance to become a better man."

"At ngayong tayo na lang ulit dalawa, maari na ba nating sundan ang pinakamamahal nating anak?" he giggled.

Hinampas ko siya sa kaniyang braso na akala ko'y makakawala ng init ng nararamdaman ko ngunit lalo yatang lumala. I could feel the heat in my throat, my chest, between my legs—everywhere.

He looked at me like I was his whole world.

"Finally, you're all mine," Wonu whispered while removing his coat.

Hindi ako makagalaw. All I could do was watch him like I was being drawn into a slow, smoldering fire. He walked towards me—slow, steady, commanding. Like he knew every step would melt me more.

Hindi agad niya sinakmal ang labi ko. Hinalikan niya muna iyon na para bang sinisigurado kung okay lang. Dahan-dahan. Banayad. Malambing.

Pero ang katawan ko? It was already begging.

I pulled him closer by the neck. I wanted him. All of him. Hindi bilang asawa lang, pero bilang lalaki. Bilang lalaking minahal ko, pinagtiwalaan ko, at pinili ko sa lahat.

Ginantihan niya ang halik ko. Mas madiin, mas mapusok. Lumaban na ang dila niya at hinahanap ang akin upang makipaglaban.

"Mahal...." he murmured against my lips. "I can't wait anymore."

"Then don't," I whispered back, already undoing the buttons of his shirt.

Isa-isa. Marahan. Para akong naghuhubad ng mga sugat ng nakaraan. Bawat buton ay isang alaala ng sakit, at habang natatanggal ko iyon, mas lalo kong nararamdaman ang kaginhawaan.

Nang mahubad ko ang pang-itaas niya, agad niyang tinaas ang kamay ko para hubarin ang suot kong dress. Ang mga mata niya ay punong-puno ng pagnanasa at pagmamahal. 

Tumambad sa kanya muli ang katawan ko, hindi niya muna ako ginalaw kundi pinagkatitigan pa niya ang buong katawan ko bago hinubad ang aking bra.

"I love you so much...."

His hands were warm as they slid down my shoulders, caressed my arms, and finally cupped my breasts.

"Namiss mo 'to noh??" I teased, already gasping at his touch.

"Of course, araw-araw akong nababaliw sayo"

Binuhat niya ako hanggang sa dahan-dahan niya akong inilapag pahiga sa kama ngunit bigla ko siyang itinulak at siya naman itong nakahiga. Walang pasabi na kumandong ako sa kaniya at ramdam na ramdam ko ang tigas na sa pagitan ng mga hita niya.